सः स्वगृहे सुखेन वसति, तस्य सर्वतः पूषा प्रसरति; तस्मै कुलानि अनुव्रजन्ति, यस्मिन ब्रह्मशक्ति राज्ञां मध्ये अग्रे प्रवर्तते। सः निर्बाधः शत्रुभ्यः मित्रेभ्यः च धनं जयति, यः राज्ञा यजमानं मार्गदायि ब्राह्मणं अनुमन्यते, तस्य सहाय्याय देवाः रक्षां ददन्ति। इन्द्रः बृहस्पतिः च सोमं सह पिबन्ति, यज्ञे हृष्टौ, महाबलौ; स्वयम्भूत्वा सोमधाराः तौ प्रविशन्तु, तौ सर्ववीर्यं धनं नः ददातु। बृहस्पति-इन्द्रौ नः बलं वृद्धयन्तु; तौ अनुग्रहं नः कृणुतं; नः चिन्तनानि गृह्णीतं, बुद्धिम् उपादत्तं, रिपुः विनश्यतु, शत्रवः अभिभूताः स्युः। एषः उत्तमः प्रकाशः नः पुरतः उदितः, तमः नुदति, पन्थानः दर्शयति; दिव्याः कन्याः, दीप्ताः, जनाय मार्गं कुर्वन्ति, हे उषसः। उषसः शोभनाः पुरः प्रादुरभवन्, यथाऽनुष्ठानवाणीः; तमस्य द्वारौ दीप्ताः, शुद्धाः, तेजस्विन्यः उद्घाटयन्ति। उषसः अद्य उदिताः दानानि वितरन्ति, उदाराः, धनं ददन्ति; अज्ञाताः तमसि तिष्ठन्तु, जागृताः प्रसरन्ति। हे देव्या, काऽन्या नूतना वा पुरातना वा? काऽन्या अद्य आगता? केन अङ्गिरसः नवदश गोभिः, सप्तमुखेन, धनं अलभन्त? युष्माकं कृते, हे देव्या, सत्ययुक्ताः अश्वाः युक्त्वा, सर्वलोकान् शीघ्रं व्रजथ; जागृत्य उषसः, द्विपदः चतुष्पदः जीवः रथाय प्रबोधयन्ति। के ताः प्राचीनाः, केषु, किम् कर्मणा ऋभवः कृत्यं अपूर्वन्? उषसः दीप्ताः शोभनाः, रूपाणि अज्ञातानि, न ताः समानानि, न च विनश्यन्ति। ताः शुभाः प्राचीनाः उषसः गन्धयुक्ताः, तेजस्विन्यः, सत्यजन्मनः; यासु गायकः स्तुत्या शीघ्रं धनं प्राप्नोति। ताः अग्रतः संयुक्ताः, उद्देश्ये संयुक्ताः, विस्तारयन्ति; सत्यदेव्या, आसनात् जागृत्य, गोस्रोतसामिव, उषसः प्रसरन्ति। ताः तरङ्गानिव, वर्णेन संयुक्ताः, उषसः अग्रे गच्छन्ति; तमः तेजस्विन्या देह्या आवृत्य, शुद्धाः, शोभनाः, दीप्तरूपाः। हे दीप्ताः दिव्यकन्याः, नः धनं दत्त, संततिसंपन्नं; युष्माकं सुखवासात् जागृत्य, नः उत्तमबलस्वामिनः कुरुत। एतत्, हे दीप्ताः दिव्यकन्याः, युष्माभ्यं, उषसः, यज्ञचिह्नं गृणामि; नः जनानां मध्ये कीर्तिः भवतु, दिवा पृथिवी, देव्या, एतत् दत्तु। सा, दीप्तकन्या, उदेति, स्वसारं जागारयति; दिव्यकन्या दृश्यते। अश्वेषु चित्ररक्ता अश्वा इव, गोमाता, क्षीरसमृद्धा, अश्विभ्यः मित्रत्वं अलभत, हे उषसः। त्वं अश्विभ्यः मित्रा, गोमाता, धनस्वामिनी च, हे उषसः। त्वं, बुध्या, द्वेषं नुदन्ती, शुभवाणी दात्री, स्तुतिभिः उपगतम्। शुभाः किरणाः प्रादुरभवन्, गोस्रोतसामिव; हे उषसः, जीवाय विस्तीर्णं स्थानं उद्घाटयथाः। त्वं, दीप्ते, विस्तीर्णं क्षेत्रं पूरयथाः, तमः तेजसा नुदसि; हे उषसः, तव धर्मं अनुगच्छसि। त्वं किरणैः दिवं विस्तारयथाः, प्रियं मध्यं, हे उषसः, दीप्तप्रभया। सावितुः महदानं वयं वरणीमहि, प्राज्ञं देवम्, येन सः स्वबलात् उपासकं रक्षति; सः महादेवः नः दिव्यैः प्रकाशैः दिवसः प्रापयतु। सः दिवः अधारः, भूतेश्वरः, ऋषिः पीतवर्णं वसनं धारयति; दूरदर्शी, विस्तारयन्, पूरयन्, साविताः शुभस्तुतिं उत्पादितवान्। सः दिव्यं भूमिं पूरयति; देवः स्वधर्माय तेजः निर्माति; साविताः प्रेरणाय हस्तौ प्रसार्य, जगत् दिवसैः स्थापयति, संचालयति। सावितुः देवः, अच्युतः, लोकान् दीप्तवान्; धर्मैः प्राणिनः रक्षति; हस्तौ प्रसार्य, प्राणिनः रक्षन्, व्रते स्थितः, महान् पन्थाः राजा प्रकाशते। साविताः महात्मा त्र्यध्वान्, त्रिलोकान्, त्रिप्रकाशान् व्याप्नोति; सः त्रिदिवं, त्रिभूमिं, त्रिजलानि अधितिष्ठति; त्रिभिः धर्मैः स्वबलात् अस्मान् रक्षति। सर्वप्रजननः, स्थापयन्, देवः, चराचरस्वामी, सः साविताः अस्माकं वासाय त्रिसुरक्षा ददातु। देवः ऋतुभिः आगच्छतु, साविताः गृहं वृद्धयतु, उत्तमसंततिं अन्नं च ददातु; रात्रिदिवसैः अस्मान् जीवन्तु, धनं संततिसहितं ददातु। सावितुः देवः स्तुत्यः जातः; अद्य, दिवससमये, मानवैः पूजनीयः; सः मर्त्येभ्यः निधीन् वितरति, यथाऽस्मिन उत्तमं धनं ददातु। देवेषु, प्रथमेषु, पूज्येषु, साविताः अमृतं, उत्तमभागं ददाति; तत्र सेतून् मोचयति, जीवाय, साविताः, मर्त्येभ्यः आयुः ददाति। यद् अज्ञानं दोषं दिव्येषु, दुर्बलतया, मानवदोषेण, देवेषु, मर्त्येषु च, हे साविताः, अत्र पापरहितत्वं ददातु। सावितुः दिव्यस्य मापनं नातिक्रान्तुम् शक्यते, सः सर्वं जगत् धारयति; यद् पृथिव्याः विस्तारं, दिवः अन्तरं, तत् सः ददाति। पर्वताद्, इन्द्रप्रियात्, गृहात्, साविताः गृहाय समृद्धिं ददाति; यथाः पक्षिणः विविधं व्रजन्ति, एवं सावितुः प्रेरणाः स्थिराः। सावितुः सहचराः, ये त्रिर् दिवसं शीघ्रं शुभं ददन्ति—इन्द्रः, दिवा पृथिवी, सिन्धुः जलैः, अदिति आदित्यैः सह, अस्मान् रक्षाम् ददतु। के युष्माकं, हे वसवः, वस्त्रदातारः? के रक्षिता? दिवा पृथिवी, अदिति, अस्मान् भयात् रक्षताम्। हे महाबलिन वरुण-मित्रौ, के युष्माकं देवाः यज्ञे मर्त्येभ्यः मार्गदायिनः? ये आदौ प्राचीनधर्मान् स्थापयन्ति—यदा तैः आरोहणं, नित्याः, प्राज्ञाः, शाश्वतधर्मान् स्थापयन्ति; अद्भुताः धर्मयुक्तविचारैः दीप्तन्ति। स्तुतिभिः अदितिं, सिन्धुं, कल्याणाय, मैत्र्याय, दिव्यां स्तौमि; दिवस् रात्रिः अस्मान् पतन्ति, अच्युताः उषसः रात्रिः नः हितं कुर्वन्तु। अर्यमन् वरुणः पन्थान् प्रसारयताम्; अन्नपति अग्निः शुभाय नेतृत्त्वं ददातु। हे इन्द्र-विष्णू, मानवेषु स्तुतौ, अस्मान् रक्षां, आश्रयं दत्तं, सहाय्यं कुरुतम्। पर्वतात्, मरुतां रक्षाः, भगस्य त्राता, अस्मान् आगच्छतु; मित्रः स्वामी, मानवजन्मदोषात् रक्षतु, न च अस्मान् पीडयतु। इत्येषा ऋग्वेदस्य दिव्यकथा, देवैः, ऋषिभिः, उषसा, सावितृणा, अदित्या, मित्र-वरुणैः, इन्द्र-विष्णुभ्यः, अग्निना च, धर्मैः, प्रकाशैः, रक्षाभिः, धनैः, संततिभिः, अस्मान् अनुगृहीता, शुभाय, रक्षाय, समृद्धये च।