इन्द्रः बृहस्पतिश्च, महावीर्यसम्पन्नौ, अस्मभ्यं शतगवां सहस्राश्वानां च धनं दत्तं इति वयं प्रार्थयामः। सोमपानकाले स्तोमैः गायत्रैः च आवां आह्वयामः, यथा सोमस्य पानाय गृहं गच्छेताम्। यजमानस्य गृहे सोमं पिबतम्, तत्रैव तुष्ट्या रमध्वम्। बृहस्पतिः, यः महाबलात् दिवं धारयति, त्रिसदस्य उपविष्टः, स्वस्य निनादेन स्वर्गं व्याप्नोति। तम् ऋषयः प्राचीना, तेजस्विनः, प्रज्ञावन्तः, अग्रे स्थापयामासुः, मधुरवाचसं तं बृहस्पतिम्। ये शीघ्रगामिनः, प्रमुदिताः, दृढदर्शिनः, बृहस्पतेः समीपं सम्प्राप्ताः, ते दुग्धस्य अविच्छिन्नस्य स्रोतः पालयन्तु, मूलं च रक्षतु बृहस्पतिः। ये दूरं वदन्ति, सत्यार्थिनः तव समीपे उपविशन्ति; तव कृते, गुह्येषु, कूपेषु, अश्मनः दुग्धं मधु समन्तात् स्रवति, बहुलं च। बृहस्पतिः, ज्येष्ठः, महतीं ज्योतिषि दिवि जातः, सप्तमुखः, उत्तमजातिः, सप्तरश्मिः, निनादेन तमः वितन्वन् आसीत्। सः स्तोमेन ऋचा च, स्वजनैः सह, वलस्य बन्धनं निनादेन भित्त्वा, गाः मोचयामास। स एव यजमानः, आह्वानकर्ता, उच्चैः आह्वयन्, गाः वेगेन निर्गच्छन्। एवं पितरं, सर्वदेवान्, महाबलिनं प्रति, श्रद्धया हविर्युक्तं यजनं कुर्मः; बृहस्पते, अस्मभ्यं उत्तमान् अपत्यं, वीरपुत्रान्, धनस्य ऐश्वर्यं च ददातु। सः राजा, सर्वान् शत्रून् प्रति दृढः, बलवीर्ययुक्तः; यः बृहस्पतिं पोषयति, सः स्तौति, पूजयति, सः प्राचीना उपकारी। सः स्वगृहे सुखेन वसति; तस्मै सर्वतः पोषणं स्रवति; तस्मिन्नेव कुलानि प्रणमन्ति, यस्य ब्रह्मत्वं नृपतिषु अग्रे प्रवर्तते। सः निर्बाधः, शत्रुभ्यः मित्रेभ्यश्च, धनं जयति; यः राजा ब्रह्मणे मार्गं ददाति, तस्य सहाय्याय, देवाः तं पालयन्ति। इन्द्रः बृहस्पतिश्च, सोमं सह पिबतं, अस्मिन्यज्ञे रमध्वं; स्वयम्भूता बिन्दवः युष्मान् प्रविशन्तु, अस्मभ्यं सर्ववीर्यं धनं दत्तम्। बृहस्पतेन्द्रौ, अस्माकं बलं वर्धयतम्; अनुग्रहः अस्मासु अस्तु; अस्माकं चिन्ताः स्वीकुरुतं, प्रज्ञां गृह्णीतं, शत्रवः भग्नाः स्युः, दुष्टाः दमनं प्राप्नुयुः। एतत् उत्तमं ज्योतिः अस्माकं पुरतः उदितम्, तमः अपाकुर्यात्, मार्गान् प्रकाशयेत्; दिव्याः कन्याः, उज्ज्वलाः, जनानां पन्थानं निर्मिमुः, हे उषसः। शोभनाः उषसः पुरतः प्रादुर्भूताः, यथा यज्ञे प्रमाणवाचः; द्वारौ तमसः अपावृत्य, उज्ज्वलाः, शुद्धाः, दीप्तिमन्तः। अद्य उषसः उदयन्त्यः, दानानि वितरन्ति, धनं ददाति; ये अलक्ष्याः, ते तमसि स्थिताः, जागृताः तु प्रस्थिताः। के वा, हे देव्यो, नूतनाः वा प्राचीना वा? का वा एता अद्य आगता? केन अङ्गिरसः, नवदशगवाः सप्तमुखः च, धनं प्राप्नुवन्? युष्माकं कृते, सत्ये युक्ताः, अश्वैः युक्ताः, उषसः सर्वान् लोकान् शीघ्रं विचरन्ति; जागृत्य, द्विपदः चतुष्पदः च यानाय प्रबोधयन्ति। के त एव प्राचीना, केषु, केन कर्मणा ऋभवः स्वं कार्यं सिध्दयन्ति? उषसः, तेजस्विन्यः, शोभनाः, तु न ज्ञायन्ते, न ताः रूपेण समानाः, न च जीर्ण्याः। ताः एव, शुभाः प्राचीना उषसः, सुरभयः, श्रेयसीः, सत्यजाः; यस्मिन्स्तोत्रेण गायमानः गायकः शीघ्रं धनं प्राप्नोति। ताः अग्रतः संयुक्ताः, एकसङ्गत्या, विस्तीर्णाः; सत्यदेव्यः, आसनात् उत्तिष्ठन्त्यः, यथा गवां स्रोतांसि, उषसः प्रवर्तन्ते। ताः यथा तरङ्गाः, वर्णेन संयुक्ताः, उषसः अग्रे यान्ति; तमः उज्ज्वलशरीरैः छादयन्ति, शुद्धाः, दीप्तिमन्तः, तेजसा शोभन्ते। दिव्याः कन्याः, अस्मभ्यं धनं दत्त, बहुप्रजं; युष्माभिः, सुखासनात् उत्तिष्ठन्त्यः, अस्मान् उत्तमबलपतिं कुरुत। एतत्, हे दिव्याः कन्याः, उषसः, वः प्रति ब्रवीमि, यज्ञचिह्नम्; वयं जनासु कीर्तिमन्तः स्याम, दिवौ पृथिव्यौ, देव्यो, तत् दत्त। सा, दीप्तिमती कन्या, स्वसारं प्रबोधयति; दिव्यकन्या दृश्यते। यथा वर्णवती, रक्तवर्णा अश्व्येषु, सा गवां माता, दुग्धसमृद्धा, अश्विनोः सखा जाता, हे उषः। त्वं अश्विनोः सखी, गवां माता, हे उषः, त्वं धनस्य स्वामिनी। त्वं, प्रज्ञावती, द्वेषं नुदन्ती, शुभवाचः दात्री, स्तुतिभिः समुपगता। शुभरश्मयः प्रादुर्भूताः, यथा गवां स्रोतांसि; उषः, त्वं जीविताय विस्तीर्णं स्थानं अपावृणोः। त्वं, दीप्तिमती, विशालं व्याप्तवती, तमः तेजसा अपाकरोषि; उषः, त्वं स्वधर्मं अनुवर्तसे। त्वं रश्मीन् दिवं प्रति, प्रियतमं अन्तरिक्षं प्रति, उषः, तेजसा विस्तारयसि। वयं तद् महद् दानं सवितुः, प्राज्ञस्य देवस्य, वृणीमहे, येन सः स्वेन बलात् उपासकं पालयति; सः महादेवः अस्मान् दिवः ज्योतिषा अहानि नयतु। द्यां धारयन्, प्रजापतिः, ऋषिः, पीतवसनं धारयति; दूरदर्शी, व्याप्य पूरयन्, सविता, शुभां स्तुतिं उत्पादयति। सः दिवं पृथिवीं च पूरयति; देवः स्वस्य ऋतेन तेजः निर्मिमीत; सविता हस्तौ प्रसार्य, प्रवर्तनाय, जगत् अहानि च स्थापयामास। देवः सविता, अच्युतः, लोकान् दीप्तिमन्तः अकार्षीत्; ऋतेन प्रजाः पालयति; सः हस्तौ प्रसार्य, भूतानां कृते, व्रते स्थितः, महापथस्य नृपतिरिव दीप्तः। सविता, महिमा, त्र्यन्तरिक्षं, त्रिलोकं, त्र्यर्चिषः व्याप्नोति; त्रिदिवं, त्रिपृथिवीं, त्र्यापः अधितिष्ठति; एतेन त्रिणा ऋतेन अस्मान् स्वेन बलात् पालयति। महात्मा, सर्वपोषकः, स्थापकः देवः, यः चराचरस्य स्वामी, सः देवः सविता अस्मान् त्रिविधेन त्राणेन गृहे रक्षतु। देवः ऋतून् सह आगच्छतु, सविता गृहं वर्धयतु, उत्तमं अपत्यं अन्नं च ददातु; रात्रिदिवसा अस्मान् जीवन्तु, सः अस्मान् अपत्येन सह धनं ददातु। देवः सविता स्तुत्यः जातः; अस्यां वेलायाम्, सः मानवैः पूजनीयः; सः मर्त्येभ्यः धनानि ददाति, अस्मासु अत्र उत्तमं धनं ददातु। एवं देवाः, ऋषयः, दिव्याः कन्याः, उषसः, सविता च, अस्माकं जीवनं तेजसा, धनैः, प्रजया, पोषणेन च पूरयन्ति।