राजा इव मम ऐश्वर्यं सर्वेषां जनानां मध्ये प्रतिष्ठितं भवतु, यथा अमराणां मध्ये स्वराज्यम् अस्ति। देवा वरुणस्य इच्छां समर्थयन्ति; अहं जनानां राजा अस्मि, परमेण चयनितः। अहं एव राजा वरुणः; मम अधीनानि प्रथमानि ऐश्वर्यस्य बलानि। देवा वरुणस्य इच्छां पूरयन्ति; अहं जनानां राजा अस्मि, परमेण चयनितः। अहं एव इन्द्रः, अहं वरुणः; भवतः महत्त्वं विस्तीर्णं गभीरं च अस्ति, उभे लोकौ सुव्यवस्थिते। त्वष्टेव सर्वभूतवित्, अहं द्यावापृथिवी संयोजयामि, धारयामि च। अहं आपः विवर्धयामि, निर्गच्छन्त्यः आपः निरोद्धुम् अपि शक्तवान्, सत्यस्य स्थानं दिवं अहं धारयामि। सत्येन अहं अदितेः पुत्रः, सत्यव्रतः, त्र्यविष्टपं जगत् विस्तारयामि। शीघ्राश्वयुक्ता नराः, स्पर्धायै यतमानाः, मां युद्धाय न आह्वयन्तु; चयनिताः अपि मां संग्रामे न आह्वयन्तु। अहं मघवान्, इन्द्रः, हविः सन्नद्धोऽस्मि; अहं रजः प्रेषयामि, बलात् विजिगीषुं कृत्वा। एतानि सर्वाणि कर्माणि अहं सम्पादितवान्; मम दिव्यं अजितं वीर्यं कोऽपि न समश्नुते। यदा सोमाः मां तुष्यन्ति, अन्ये च स्तोमाः, तदा उभे अनन्ते लोकौ भीतौ कम्पेते। त्वं सर्वाणि लोकान् वेत्सि; तान्, हे प्राज्ञ, वरुणाय ब्रूहि। त्वं वृत्राणि श्रुत्वा हतानि; त्वं इन्द्र, चयनितेभ्यः आपः विमोचयः। अत्र, अस्माकं पितरः सप्तर्षयः, उपस्थिताः आसन्, यदा दासः बन्धने क्लेशं प्राप्नोत्। ते इन्द्राय, वृत्रघ्नाय, अर्धदेवताय, त्रसदस्यवे हेतोः हविर्ददुः। नूनं पुरुकुत्सस्य भार्या इन्द्रं वरुणं च हविषा नमसा च आह्वयत्। तदा युवां त्रसदस्यवे राज्ञे, वृत्रघ्नाय, अर्धदेवताय, वरं दत्तवन्तौ। धनैः सह गोभिः सह च वयं, हे देवाः, हविषा धान्येन च, मुदामहे। इन्द्रवरुणौ, सदा अस्मभ्यं तां गाम्, अक्षयां, सुदुघां, प्रयच्छतम्। कः नः शृणोति, केन वा देवेन, हे पूज्य, एषः स्तोमो ग्राह्यः? केषां अमृतानां देवतानां मध्ये, अस्माकं हृदयानि रमणीयानि गीता अर्पयेम? कः नः अनुग्रहम् करिष्यति, कः देवतानां मध्ये शीघ्रतमः आगमिष्यति, कः अनुग्रहवान्? तं रथम् शीघ्रं आहुः, यस्य सूर्यायाः दुहितरः चयनं कृतवती। शीघ्रं युष्माकं आगमनम्, युद्धाय उत्सुकवत्, इन्द्रस्य शक्तिवत्। दिव्यौ, सुरूपौ, पक्षिभ्यां शोभमानौ—कस्य कौशलात्, हे महाबलिनौ, शक्तिमन्तौ भवथः? किम् वः रक्षणम्, येन, हे अश्विनौ, आहूतौ आगच्छथः? कः, वः महाकर्मभिः, आह्वयेत्, यथा मधुमती सहायं विस्तीर्णां ददाथः? वः रथः व्योम्नि विस्तीर्णः, सागरात् निर्गच्छन् विचरति। मधु, मध्वासवः, सोमः च वः प्रवहति; वः अश्वाः पुष्टाः, रथं वेगेन वहन्ति। नदी वः अश्वान् रसेन स्नापयति; रक्तवर्णाः तेजस्विनः तत्र परिवर्तन्ते। ततः वः अक्षयः वाहनम् अग्रे गच्छति, येन सूर्यायाः अधिपतित्वं प्राप्तवन्तौ। अत्र, यदा वः अनुग्रहः इष्टः, एषः वः सन्मन्यः, पुरस्कारैः समृद्धः। गायकाय विस्तीर्णं रक्षां दत्तम्, हे अश्विनौ; या कामना मम, सा एव वः। युष्माकं रथम्, हे अश्विनौ, विस्तीर्णासनम्, अद्य अह्वयामः, गावां संचितये। सः रथः सूर्यां, वधूं, गायकं, दानशीलां वहति। युवां, हे दिव्यौ अश्विनौ, दिवः पौत्रौ, शक्तिभिः कीर्तिं प्राप्नुतः। वः रूपाणि अश्वैः सह संयोजितानि; वः रथः युगैः युक्तः। कः अद्य वः, हे अश्विनौ, यज्ञं सम्यक् विधास्यति, सहायाय वा मधूनां पानाय वा प्रार्थयन्? प्राचीने सत्ये, प्रथमे, यः वः पूजयति, सः सादरं वः प्रति मुखं करोतु। सुवर्णरथेन, हे नासत्यौ, अस्मिन्यज्ञे आगच्छतम्। मधुमन्तं सोमं पिबतम्, पूजयद्भ्यः जनाय धनानि प्रयच्छतम्। स्वर्णयुक्तेन, सुविहितेन रथेन, दिवः पृथिव्याः आगच्छतम्। अन्ये वः इच्छन्तः न निवारयन्तु, यदा वः प्राचीना नाभिः, युष्माकं मूलं, संयुनक्ति। अधुना, हे अद्भुतयुग्म, अस्मभ्यं बहुधनं बहुवीर्यं च दत्तम्; यदा वः स्तोत्रं गृणन्ति, वः इच्छुकाः आगच्छन्ति। अत्रैव, यदा वः चित्तानि पृष्टानि, एषः सन्मन्यः पुरस्कारैः सह अस्मान् आगच्छतु; गायकाय विस्तीर्णं स्थानं कुरुतम्—नासत्यौ, या वः कामना, सा एव वः। अत्र वः प्रभा उदेति; रथः युक्तः, दिवः शिखरं परितः भ्रमति; त्रीणि शीघ्राणि अश्वाः युक्तानि, चतुर्थः मधुमान् पृथक् धावति। युष्माकं मधुमन्तः अश्वाः उषसि उदयन्ति, रथाश्वा अपि प्रातर् उदयन्ति; तमः अपसार्य, तेजो व्योम्नि व्यापयन्ति। मधुमतीभिः पात्रीभिः मधु पिबतम्, प्रियं रथं मधुनि युज्यतम्; मधुमती मार्गे युष्माकं यात्रा शीघ्रा, अश्विनौ, मधुमन्तं दानं वहथः। युष्माकं मधुमन्तः हंसाः, अजराः, सुवर्णपक्षा, उषसा जाग्रिताः; उत्थाय, उत्सुकाः, उत्सुकान् स्पृशन्ति, मधु यथा मक्षिकाः, यज्ञे आगच्छथः। सुव्यवस्थिताः, मधुमन्तः अग्नयः प्रज्वलन्ति, हे अश्विनौ, उषसि आगच्छन्ति; यदा प्राज्ञः, शीघ्रकरः सोमं मधुमन्तं पाषाणैः निःक्षिप्यति। ये दिवा सह पिबन्ति, शीघ्रं चरन्ति, तेजो व्योम्नि व्यापयन्ति; आदित्यः अपि अश्वान् योजयित्वा गच्छति, युष्माकं बलात् सर्वाणि पन्थानः जानाथः। अहं वः प्रज्ञां, अश्विनौ, वः स्वयमश्वयुक्तं रथं, अजरं, घोषितवान्; येन शीघ्रं लोकान् व्याप्य, दातारं यजमानं प्रति आगच्छथः। मधूनां श्रेष्ठम्, हे वायो, दिवि गृहेषु निष्क्षिप्तम्, पिबस्व; त्वमेव हि प्रथमः पिबसि। शतशः सहायैः, स्वयुजे, हे इन्द्रस्य सारथे, हे वायो, सोमपानं प्रीयस्व। सहस्राणि अश्वानाम्, हे इन्द्रवायू, सोमपानाय वहन्तु। युष्माकं सुवर्णयुक्तः रथः, इन्द्रवायू, सुविहितः, दिवं स्पृशन् आगतः। विस्तीर्णबलयुक्तेन रथेन, यजमानं प्रति आगच्छतम्; इन्द्रवायू, अत्र आगच्छतम्। अत्र सोमः सुतः, इन्द्रवायू, देवैः सह गृह्ये पिबतम्। अत्र आगमनं, इन्द्रवायू, विमोचनं च अस्तु; अत्र सोमपानस्थलं अस्ति। वायो, तव उज्ज्वलम्, श्रेष्ठम् मधु, दिवि गृहेषु उपसर्पामि; सोमपानाय, हे शोभन देव, स्वयुजे आगच्छ। इन्द्रवायू, युवां एतेषां सोमपानस्य योग्यौ; हि युवयोः प्रति बिन्दवः संगच्छन्ति, यथा आपः एकत्र प्रवहन्ति। एवं ऋग्वेदस्य एते मन्त्राः, ऐश्वर्यस्य, देवतानां महिम्नः, अश्विनोः गतिशील्यः, सोमपानस्य च दिव्यगाथां एकत्र प्रवाहयन्ति, यत्र राजा वरुणः, इन्द्रः, अश्विनौ, वायुः च, यज्ञेषु, प्रार्थनासु, स्तोत्रेषु च, दिव्यं सामञ्जस्यं, रक्षणं, धनं च प्रजायै, यजमानाय, ददाति।