पुरवः यं पुरुषं पिपीलिकायाः सदृशं शीघ्रगामिनं, वीर्यसम्पन्नं, रथिनं, वातवत् मार्गे सञ्चरन्तं, हर्षेण पादैः स्पृहयन्तः स्तुवन्ति, तम् अवगम्यन्ति। सः युद्धे गावः मध्ये सञ्चरन्, स्मरन्, अधिकं प्रसरन्, गणेषु निपुणः, शत्रून् परिवृत्य, दुःखं अतिवर्तते। तम् अपि जनाः वस्त्रवत्, पुत्रं पितरं यथा, स्पर्धासु आह्वयन्ति; सः नीचः, श्येनवत् तीक्ष्णः, यस्य कीर्तिः प्रकाशते, सः पशुवत् गवां गणं नेतुं शक्नोति। अस्माकं मध्ये सः प्रथमः अग्रे गच्छति, रथानां गणैः सह सञ्चरन्, कीर्त्यै जातः, पुष्पमालां इव निर्माय, रजः समुत्पादयन्, तेजसा दीप्तिमान् भवति। तस्य अश्वः बलवान्, धर्मिष्ठः, युद्धे तनुना सेवितुम् उत्सुकः, शीघ्रगामिनं प्रेरयति, ऋजुगामिनं प्रेरयन्, भ्रुवोः रजः विक्षिपन्, दीप्तिमान् दृश्यते। तस्य गर्जनं दिवः नादवत् शत्रून् भयम् आवहति; सहस्रैः सह आक्रमन्, भयङ्करः, दुष्टानां प्रति उग्रः भवति। जनाः तस्य शीघ्रतां स्तुवन्ति, नायकाः तस्य महत्तमं बलम् अभ्यनन्दन्; सभायाम् एवम् उक्तवन्तः—"दधिक्राः सहस्रैः सह धावति" इति। दधिक्राः स्वबलस्य प्रभावेण पञ्च जनान् सूर्यस्य प्रकाशवत् व्याप्य, सहस्रशतसम्पन्नः अश्वः अस्ति; सः अस्माकं वचांसि मधुना पूरयतु। आवां दधिक्राः शीघ्रगामिनं स्तुमः, दिवि पृथिव्याम् अभ्यर्चयाम; उदियमानाः उषसः माम् उत्तिष्ठन्तु, सर्वाणि दुःखानि माम् अतीरयन्तु। अश्वस्य महत्त्वं स्तुमः, बुद्धिमन्तं दधिक्राः, महाबलिनं, दीप्तिमन्तं, यं मित्रावरुणौ पूरुभ्यः दीप्तं वह्निमिव रक्षार्थं दत्तवन्तौ। यः दधिक्राः अश्वं अग्नेः प्रज्वलने, उषसः उदये च निर्मितवान्, तं अदितिः पापरहितं करोतु, मित्रावरुणयोः सह। दधिक्राः इत्यस्मै पुष्टेः महत्त्वस्य च आशीः वयं याचामहे, मरुतां शुभं नाम; कल्याणाय वरुणं, मित्रं, अग्निं, वज्रिणं इन्द्रं च आह्वयामः। उभे पक्षे इन्द्रं हवयन्ति, यज्ञे सम्प्राप्ते स्वरं उच्चारयन्तः; मित्रावरुणौ दधिक्राः हन्तारं अश्वं मर्त्येभ्यः अस्मभ्यं दत्तवन्तौ। अहं दधिक्राः विजयी अश्वः अस्माकं कृते गन्धिं कृतवान्; तस्य मुखं मधुमयम् अस्तु, सः अस्मान् दीर्घायुषः पारयतु। अधुना दधिक्राःमर्चयाम, उदियमानाः उषसः माम् उत्तिष्ठन्तु; आपः, अग्निः, उषसः, सूर्यः, बृहस्पतिः, अङ्गिरसः, जयन्तः च अस्मभ्यं बलं ददतु। सः दधिक्राः बलवान्, धारणशीलः, गवां प्राप्त्यर्थं यत्नशीलः, कीर्तिमान्, शीघ्रगामिन्, उत्साही, त्वरितः, पतङ्गवत्, पुष्टिं तेजश्च उत्पादयति। यदा सः शीघ्रं धावति, तदा तस्य मार्गे वातेन पत्रम् अपि न चलति; सः श्येनवत् दिवः पतन्, दधिक्रावान् बलसम्पन्नः, तेजसा परिपूर्णः, मार्गे परिभ्रमति। सः अश्वः उत्कण्ठितः, वेगेन युक्तः, युक्त्यां बद्धः, पार्श्वयोः पाशेन पीडितः, दधिक्रावान् स्वेच्छया मार्गं अनुसरन्, पार्श्वयोः कम्पमानः, केशेषु विक्षिपन् गच्छति। हंसः शुद्धौ वसति, दीप्तिमान् अन्तरिक्षे, होता वेदि, अतिथिः गृहे; सः पुरुषेषु उत्तमे स्थाने उपविश्य, सत्यम्, दिवि, आपः, गावः, सत्यं, अश्मनः च जातः—सः एव सत्यम् अस्ति। हे इन्द्रवरुणौ, के मर्त्येषु स्तुतिभिः हविर्भिः च युष्माकं प्रीतिं प्राप्तवन्तः, अमृतोपमः होता इव? यः अस्माभिः प्रेरितः, भक्त्या युष्माकं हृदयं स्पृशति, तं युवां, हे इन्द्रवरुणौ, प्रीणयतम्। यः युष्माकं मैत्र्यं इच्छन्, भक्त्या आचरति, सः शत्रून् युद्धे विजित्य, युष्मद्भ्यां सहाय्येन कीर्तिमान् भवति। हे इन्द्रवरुणौ, यं स्तुवन्ति, तस्मै पूर्ववत् धनं दत्तं कुरुतम्; यदा मित्राः सौम्याय सोमपानाय सख्याय हृष्टाः भवन्ति। युवां, हे इन्द्रवरुणौ, अतिबलिनौ, अस्मिन्युद्धे वज्रं स्थापयतम्; यः पापचेताः, वृकवत् शत्रुः अस्मान् त्रासयति, तं बलं मोचयतम्। युवां अस्य प्रार्थनायाः नेतारौ भवतम्, गवां पुरतः वृषभवत् अग्रे गच्छतम्; सा अस्माकं पोषिणी धेनुः वत्साय धेनुरिव, सहस्रधारया क्षीरं दुहतु। यत्र पुत्राः प्रियाः, यत्र अपत्यं वर्धते, यत्र सूर्यः प्रकाशते, यत्र नराः वीर्येण समृद्धाः—तत्र, हे इन्द्रवरुणौ, अस्माभिः सह रक्षया भवतम्। युवयोः प्राचीनं महदुपकारं, विजयाय, वयं प्रार्थयामहे; युवां सख्याय, प्रियतमे, पितरं सुखदं यथा, वृणुमः। याः प्रार्थनाः युष्माकं सहाय्याय प्रयच्छन्ति, विजयीभूताः, ताः न व्यर्थाः, किंतु युष्मान् प्राप्तवन्त्यः, दानशीलौ; सौन्दर्यार्थं गावः सोममिव, मम स्तुतयः चित्तानि च इन्द्रवरुणौ प्राप्तवन्ति। एता मम प्रार्थनाः इन्द्रवरुणौ सम्प्राप्ताः, धनस्य इच्छया; ताः समीपं गताः, दानशीलस्य गृहम् अतिथिवत्, यशःकामाः रथाः इव। अश्वस्य, रथस्य, सुपोषितस्य, नित्यधनस्य स्वभावेन वयं स्वामिनः स्याम; यः एतान् ददाति, सः नूतनरक्षाभिः, स्वैः धनैः सदा अस्मान् अनुगच्छतु। हे महाबलिनौ, इन्द्रवरुणौ, महद्भिः रक्षाभिः अस्मान् विजयोपलम्भनाय आगच्छतम्; यदा सैन्ये हृष्टाः भवन्ति, तदा अस्माकं विजयं युष्मदनुग्रहेण सिध्यतु। मम ऐश्वर्यम्, राज्ञः इव, सर्वेषां जनानां मध्ये प्रतिष्ठां प्राप्नुयाम, यथा अमृताः; देवाः वरुणस्य इच्छां पालयन्ति, अहं सर्वेषां जनानां राजा, परमेण चयनः। अहम् अस्मि राजा वरुणः; मम तानि प्रथमानि ऐश्वर्याणि दत्तानि; देवाः वरुणस्य इच्छां पालयन्ति, अहं सर्वेषां जनानां राजा, परमेण चयनः। अहम् इन्द्रः, अहम् वरुणः; युवयोः महत्त्वं विस्तीर्णं, गम्भीरं, उभे लोकौ सुव्यवस्थितौ; त्वष्टेव, सर्वभूतविद्, अहं दिवं पृथिवीं च संयोजयामि, धारयामि। अहं आपः अपूरयम्, या अपेयुः ताः निरोधयामि, अहं दिवं, सत्यस्य स्थानं, धारयामि; सत्येन, अदितेः पुत्रः, सत्यधृतः, त्रिविष्टपं विस्तारयामि। त्वरिताश्वाः, स्पर्धायै प्रयत्नवन्तः, मां युद्धे न आह्वयन्तु; ये चयनाः, ते मां संग्रामे न आह्वयन्तु। अहं मघवान्, इन्द्रः, यज्ञं सज्जयामि; अहं रजः सृजामि, बलात् अभिभवामि। मया एतानि सर्वाणि कृतानि; मम दिव्यं, अजितं बलं कोऽपि न समश्नोति। यदा सोमाः मां तर्पयन्ति, अन्ये च स्तोत्राणि, तदा उभे अनन्ते लोकौ भीत्या कम्पेते। त्वं सर्वाणि लोकान् वेत्सि; तान्, हे बुध, वरुणाय वद; त्वं वृत्राणि श्रुत्वा हतानि, त्वं इन्द्र, देवेषु नदीन् मुक्तवान्। अत्र पितरः, सप्तर्षयः, उपस्थिताः, यदा दासः बन्धने दुःखितः; ते इन्द्राय, वृत्रहणे, अर्धदेवाय, त्रसदस्योः कृते यजञं अकरोत्। नूनं पुरुकुत्स्याः पत्नी इन्द्रवरुणौ हविर्भिः नमसा च आह्वयत्; तदा युवां त्रसदस्युं, वृत्रहणं, अर्धदेवम्, नृपतिं दत्तवन्तौ। धनसम्पदा सह गावः वयं, हे देवाः, हविर्भिः धान्येन च, मुदामहे; इन्द्रवरुणौ, सा धेनुः, अक्षय्या, नित्यदोहा, नः सदा दत्तम्। एवं ऋषयः, देवाः, वीर्यवन्तः, अश्वाः, रथाः, तथा दधिक्राः, मित्रावरुणौ, इन्द्रः च, स्तुत्याः, पूज्याः, अस्माकं जीवनं, कीर्तिं, पुष्टिं च ददतु।