शतं सहस्रं वा तव सहायानां नः पातु, सर्वाः कामानां वांछिताः शुभाः एव नः सन्तु। अस्मान् अत्र मित्रतायै, स्वस्तये, दिवि दीप्ताय महती संपदः प्रार्थयामः। हे इन्द्र, त्वं नः सर्वतोवृत्तां संपदं ददाः, सर्वैः सहायैः अस्मान् पालय। यथा पूर्वं गोष्ठेषु गवां दानं कृतवान्, एवं नूतनैः सहायैः अस्मभ्यं ताः गावः ददाः। अस्माकं रथः, हे इन्द्र, दृढः, अजय्यः, दीप्तिमान्, गवां अश्वानां च समृद्ध्या युक्तः, सदा अग्रे गच्छतु। अस्माकं कीर्तिः, हे सूर्य, देवानां मध्ये उत्तमा, व्योमवत् विस्तीर्णा, सदा समृद्धा भवतु। हे इन्द्र, वृत्रस्य हन्तरः, त्वं महद्भिः, बलद्भिः सहायैः अस्माकं भागं प्रति आगच्छ। त्वं नृणां प्रेरकः, सदा प्रेरयन्, आश्चर्येभ्यः अपि आश्चर्यः, सहायार्थं अद्भुतानि कर्माणि करोति। यो दुर्बलः, हीनः च, तं अपि त्वं स्वबलैः, स्वमित्रैः च, गर्वितान् शत्रून् निहन्यसि। हे इन्द्र, वयं त्वया सह स्मः, त्वां स्तौमः; अस्मान् कृते, केवलं अस्मान् कृते, अत्र आगच्छ। तव अद्भुतैः, निर्दोषैः, अजित्यैः सहायैः, हे अश्महस्त, अस्मान् प्रति आगच्छ। वयं तव मित्रत्वं वांछामः, हे दानद इन्द्र, गवां स्वामिनः, स्पर्धायै युक्ताः, विजयाय उत्सुकाः स्मः। त्वं एव, हे इन्द्र, गवां समृद्ध्याः पुरस्कारस्य अधिपः; अस्मभ्यं महतीं पोषां ददाः। यदा त्वं स्तुतः, वित्तं दातुं इच्छसि, तदा त्वां कश्चन न निवर्तयति, हे गीर्लोलुप इन्द्र। गौतमा त्वां स्तुतिभिः प्रोत्सहन्ति, हे इन्द्र, पुरस्कारलाभाय उत्सुकाः। तव वीर्याणि वयं कीर्तयेम, यानि त्वं सोमस्य रमे, दस्यूनां पुरः भित्वा, अकरः। तव तानि महान्ति कर्माणि, हे प्रज्ञ, यानि त्वं, हे गीर्लोलुप इन्द्र, कृतवान्, सोमपेषणे स्तूयन्ते। गौतमा स्तुतिभिः त्वां अभिवर्धयन्, हे इन्द्र; तेषु वीरसमृद्धिं कीर्तिं स्थापय। त्वं, हे इन्द्र, सर्वेषां सामान्यः सहायः सदा; त्वां एव वयं आह्वयामः। अस्माकं कृते, हे निधिद, सन्निधिं कुरु; सोमे रमस्व, हे सोमप इन्द्र। अस्माकं स्तोत्रं, हे इन्द्र, त्वां अस्माकं चिन्तनं प्रति आनयतु; तव हरितौ अत्र प्रेरय। अस्माकं हविर्भिः, अस्माकं गीतैः च त्वं रमेथा, यथा वरः कन्याभिः रमते। वयं इन्द्रं सहस्रं सुयुतानां रथानां कृते, शतानि सोमकलशानां कृते आह्वयामः। सहस्राणि शतानि च गावः, हे इन्द्र, त्वां प्रति वयम् आनयेम; तव अनुग्रहः अस्मान् प्रति आगच्छतु। दश तव सुवर्णपात्राणि वयम् अधारयाम; त्वं महादाता, हे वृत्रघ्न। हे महादाता, अस्मभ्यं बहु ददाः; अल्पं मा दाः, समृद्धिं आनय; त्वं हि इन्द्र, बहुधा ददासि। त्वं बहुषु स्थलेषु महादाता इति प्रसिद्धः, हे वीर वृत्रघ्न; अस्मभ्यं तव दानस्य अंशं ददाः। त्वां, हे हरित, प्राज्ञं, विवेकिनं, स्तौमि, हे गवां अन्वेषिणः अपत्य; अस्माभ्यं कृते गावः मा त्यज। यथा नवा वसने कन्या, यथा नूतनवस्त्रे शिशुः, एवं हरितः युक्तिषु दीप्ताः। गोष्ठस्य कृते शुभं अस्तु, अनुयायिनां च शुभं अस्तु; हरितः, सदा प्रवहन्त्यः, युक्तिषु सन्ति। अहं ऋभुभ्यः वाचं प्रेषयामि, दूतवत् श्वेतां गावं स्तुत्यै प्रसारयामि; ये वातेन प्रेरिताः, शीघ्ररथाः, त्वरितं दिवम् अभितः आपः अभवन्। यदा दक्षाः स्वपितॄणां विश्रामस्थानं निर्मितवन्तः, अलंकारैः दन्तैः च परिवृत्य, तदा प्राज्ञाः मनसः बलं आनिन्युः, देवैः मैत्र्यां प्रविशन्तः। ये पितॄन् वृद्धान्, यूपवत् शयानान्, पुनर्युवान् अकुर्वन्, ते ऋभवः बलिनः, इन्द्रस्य मित्राः, मधुश्चुतः, अस्माकं यज्ञं पालयन्तु। यदा संवत्सरं ऋभवः गावं पालयामासुः, संवत्सरं अश्वं निर्मितवन्तः, संवत्सरं अस्य तेजः वहन्तः, तैः कर्मभिः शीघ्रं अमृतत्वं प्राप्तवन्तः। ज्येष्ठः अवदत्—‘द्वौ कुम्भौ कुर्याम’, कनीयान्—‘चत्वारः कुर्याम’ इति; त्वष्टा, हे ऋभवः, वचनं अनुमेमे। सत्यम् उक्तवन्तः, तदपि अकुर्वन्; ऋभवः स्वभावं अन्वगच्छन्; कुम्भाः दीप्तिमन्तः, त्वष्टा तान् चत्वारः, यथा एकः, अपश्यत्। यदा ऋभवः, अतिथयः इव, द्वादश दिनानि गूढे स्थाने अवसन्, ते क्षेत्राणि पुष्टिमन्तः अकुर्वन्, नद्यः प्रावर्तयन्, मरुषु स्थितवन्तः, ओषधीन्, प्रवहमानाः आपः च निर्देशयन्। ये उत्तमं नराणां रथं निर्मितवन्तः, सर्वपुष्टिं, सर्वरूपां च गावं अकुर्वन्, ते ऋभवः, स्वयंज्ञाः, दक्षाः, सुहस्ताः, अस्मभ्यं संपदं सृजन्तु। देवाः तेषां कर्मसु रममाणाः, चित्तेन धिया च दीप्तिमन्तः, देवेषां वीर्यं श्रेष्ठं अभवत्, इन्द्रस्य, ऋभुक्षः, विभ्वान् च वरुणस्य पुत्रस्य। ये ऋभवः, बुद्धिमन्तौ, उत्सुकौ, द्वौ हरितौ युक्तवन्तः, इन्द्राय उत्तमान् युक्तान् अश्वान् कृतवन्तः, ते ऋभवः, अस्मभ्यं समृद्धिं, संपदं च ददतु, मित्रवत् रक्षां ददतु।