इन्द्रस्य महात्मानं काव्यरूपेण शृणु। सः शम्बरं नाम दासं महति पर्वते वसन्तं निपातितवान्। वर्चिनं दासं च, पञ्चसु सङ्गमेषु सहस्रशः शतानि च, इन्द्रः निहन्ति स्म। अग्रेः पुत्रं तु, परित्यक्तं, शतक्रतु इन्द्रः स्तुतिभिः स्वीकृतवान्। तुर्वशं यदुं च, अमृज्यौ, बलस्येश्वरः इन्द्रः ज्ञात्वा, पारं निनयत्। आर्यौ तु सरय्वाः पार्श्वे, तेजस्विनौ रथिनौ, आप्लावने, इन्द्रः निपातितवान्। वृत्रहन् इन्द्रः तु अन्धं खञ्जं च द्वौ परित्यज्य, अष्टमे न अनुग्रहम् अकरोत्। शतं पाषाणनिर्मितानां पुराणां दिवोदासाय यजमानाय इन्द्रः भञ्जितवान्। सहस्रत्रिंशत् दासान् भयेन निद्रायाम् अपातयत्, बलात्, मायया। एवं वृत्रहन् इन्द्रः, धनानां पतिः, सर्वाणि एतानि वितरन्, एवं जातः। यानि वीर्याणि अद्य करिष्यसि, तानि कोऽपि न क्षपयेत्। दूरेभ्यः आर्यमा देवः पुनः पुनरनुग्रहम् ददातु; पूषा, भगः, सौम्यः देवः च अनुग्रहम् ददतु। कथं सः अद्भुतैः उपायैः अस्माकं सखा दूतश्च सदा बभूव? केन बलवता साह्येन रक्षितः? तव यानि सत्यानि रत्यूनि, हे इन्द्र, तानि केषां महत्त्वतमम्? सोमस्यानन्दी च कोऽस्ति? स्थिरानपि त्वं, दानद, भञ्जसि। अस्माकं सखीनां स्तोत्रिणां च रक्षिता भूयाः, शतधा साह्यानि दद्यात्। रथस्य अक्षे चक्रवत्, इन्द्र, जनानां गणैः सह आगच्छ। त्वं अग्रे प्रवर्तसे, स्पर्धां यथा गच्छन्; सूर्येण सह त्वं पिबसि। यदा तव शक्तयः संयुक्ताः, कर्माणि च संयोजितानि, तदा त्वयि, तदा सूर्ये च अस्ति। त्वां, महावीर्य, मागवन्, याचकस्य दातारं वदन्ति। अद्यापि, स्तोतुः सोमपेषिणः, त्वं बहुधनं ददासि। दूरस्थाः, मायया युक्ताश्च, तव दानं न प्राप्नुवन्ति। शतं सहस्रं वा साह्यानां अस्मान् पातु; सर्वेऽभिलषिताः वराः अस्माकं स्युः। अस्मान् मैत्र्याय श्रेयसे च वृणुष्व; दिवि दीप्तं महद्द्रविणं ददातु। विश्वद्रविणं नः, इन्द्र, ददातु; सर्वैः साह्यैः अस्मान् पातु। यथा गवां गोष्ठानि अददः, तथा सन्निधानानि अस्मभ्यं ददातु। अस्माकं रथः, इन्द्र, अजय्यः, दीप्तिमान्, गोअश्वसम्पन्नः, पुरस्कृतः स्यात्। अस्माकं कीर्तिं देवानाम् मध्ये, सूर्य, दिवमिव उत्तमां कुरु। इन्द्र, वृत्रहन्, महत् बलवत् साह्यैः अस्माकं भागं प्रति आगच्छ। त्वं नृणां प्रेरयिता, अद्भुतानां मध्ये अद्भुतः; साह्याय अद्भुतानि सृजसि। कृतस्यापि हीनस्य, त्वं गर्विणं बलात् सह मित्रैः निपातयसि। वयं तव सह, इन्द्र, स्तुमः; अस्माकं कृते आगच्छ। अद्भुतैः, निर्मलैः, अजित्यैः साह्यैः, अश्महस्त, अस्मान् प्रति आगच्छ। त्वं दानवानाम् अधिपः; अस्मान् गोमन्तं, स्पर्धायुक्तं, मित्रं कुरु। त्वमेव, इन्द्र, गोमद्वारस्य नाथः; महत् पोषणं ददातु। त्वां स्तुवन्तं द्रविणं दातुम् इच्छन्, त्वां कोऽपि न निरस्यति। गोतमा इन्द्राय स्तोत्राणि उन्निन्युः, स्पर्धायै। तव वीर्याणि वदेम, यानि सोमपीतः दस्यूनां पुरः अभिनत्। तव महान्ति कर्माणि, इन्द्र, स्तोत्रप्रिय, सोमपेषणे स्तूयन्ते। गोतमा स्तोत्रैः त्वां वर्धयन्ति; तेषु वीरसमृद्धिं यशः स्थापय। त्वं सर्वेषां सामान्यः सहायः; त्वां वयं आह्वयामः। अस्माकं कृते, द्रविणद, उपस्थितः भव; सोमप्रिय, इन्द्र, मुदस्व। एवं, ऋषयः इन्द्रस्य वीर्याणि, दानानि, सहाय्यं च अनुवदन्ति, स्तुतिभिः तम् आह्वयन्ति, तस्य महत्त्वं स्तुवन्ति, तं मित्रं, दातारं, रक्षन्तं, सोमप्रियं, दस्यून् निहन्तारं, आर्याणां पालयितारं च जानन्तः, पुनः पुनः तं प्रार्थयन्ति।