शृणुत, ऋषयः इन्द्रस्य महिमानं कथयन्ति। यत्र कुत्सस्य कृते समरभूमौ रथचक्रं युध्यते, तत्रैव, हे इन्द्र, त्वं सूर्यं चौरयः। यत्र देवाः संकटे सन्नद्धाः, तत्र त्वमेवैकः, हे इन्द्र, सर्वान् शत्रुगणान् विजिग्ये। यत्र मर्त्यस्य हिंसुकस्य हेतोः, हे इन्द्र, स्वबलैः सूर्यस्य अश्वं प्रासूत। किं कारणं, हे वृत्रहन्, महादानिन्, त्वं क्रोधेन पूर्णः? पश्य, असुरस्य जननी हता निपत्यति। एतद् वीर्यं, एषः पुरुषकृतः कर्म, त्वया कृतमिन्द्र; यदा दुर्निग्राह्यां दिवः दुहितरं त्वया निहता। सा दिवः दुहिता, महती मह्यमाना, त्वया, हे संनह्य, विनिष्पिष्टा। सा भीता, भग्नरथात् पलायिता, यदा वृषभेण तीरस्थे निगृहीता। तत्र तस्याः रथः, सुभग्नः, विपाश्या अप्सु शयितः; सा दूरतीरं प्रधावति। तदा त्वं, हे इन्द्र, विभालयं नदीं विदारयः, पृथिव्याम् स्थित्वा मायया ताम् परिव्यगः। बलवता त्वया शुष्णस्य दुर्गं प्रहारितं, हे भग्नशत्रो, तस्य किल पुरः भग्नाः। शम्बरः नाम दासः, महति पर्वते निवसन्, त्वया, हे इन्द्र, पतितः। वर्चिनं नाम दासं सहस्रशः, शतानि च, पञ्चसु संजनेषु, त्वया निहतानि। यश्चाग्रेः पुत्रः, परित्यक्तः, तमपि, हे शतक्रतो, स्तोत्रेषु त्वया स्वीकृतः। तुर्वशं यदुं च, अमृष्टान्, बलिनां पतिः, इन्द्रः, ज्ञात्वा, तीरयत्। आर्यौ तौ, हे इन्द्र, सरयूः पारं, रथप्रभौ, आप्लवे, त्वया निहते। त्वं, हे वृत्रहन्, तौ अन्धं च पङ्गुं च परित्यक्तः; नासीत् तव कृपा तस्मै अष्टमे। शतं पौराणि पत्थरनिर्मितानि पुरीणि, दिवोदासस्य यजमानस्य कृते, इन्द्रेण भग्नानि। दासान् भयेन शयानान्, सहस्रत्रिंशतं, बलात्, हे इन्द्र, तव मायया त्वया कृतम्। एवं जातोऽसि, हे वृत्रहन्, हे इन्द्र, धनद, येषां सर्वाणि वितनुषे। यद्यपि, हे इन्द्र, अद्य यत् वीर्यं करिष्यसि, तस्य तेजसः कोऽपि हरणं न करोतु। दूरात् आर्यमा देवः त्वां पुनः पुनः अनुग्रं ददातु; पूषा च, भगः च, सौम्यः देवः च त्वां अनुग्रं ददातु। केन आश्चर्येण सः अस्माकं सखा, सन्देशवाहकः, सदा वर्धमानः अभवत्? केन महता सहायेन रक्षितः? कः तव सत्येषु रतिषु, हे इन्द्र, श्रेष्ठः, कः सोमे हर्षते? त्वं दृढानि अपि भग्नवान्, हे धनद। अस्मभ्यं सखीनां, स्तोत्राणां च रक्षकः भव; शतगुणं सहायैः सह अस्मान् पालय। रथचक्र इव अक्षे, त्वं, हे इन्द्र, जनानां गणैः सह अस्मान् आगच्छ। त्वं अग्रे योजनानां अग्रे गच्छसि, स्पर्धायामिव; सूर्येण सह त्वं भागं प्राप्नोषि। यदा तव शक्तयः, हे इन्द्र, संयुक्ताः, यदा तव कर्माणि समाहितानि, तदा सत्त्वं त्वयि, तदा सूर्ये च। त्वां, हे मघवन्, बलिनं, दातारं, याचकाय, आहुः। अद्यापि, यः स्तौति सोमं च पिण्डयति, तस्मै त्वं बहु धनं ददासि। कदापि, न किञ्चिदपि, दूरस्थाः तव दानं प्राप्नुवन्ति; न च ये कपटेन वर्तन्ते। शतं, सहस्रं वा, तव सहायाः अस्मान् रक्षन्तु; सर्वे कामाः अस्माकं स्यु:। अस्मान् मित्राय, कल्याणाय, दिवि दीप्तं महद् धनं च वृत्स्व। सर्वतोवृत्तं धनं, हे इन्द्र, अस्मभ्यं ददातु; सर्वैः सहायैः अस्मान् पालय। गवां यथास्थानानि, नवानि सहायैः, हे इन्द्र, अस्मभ्यं प्रयच्छ। अस्माकं रथः, हे इन्द्र, न कदापि भग्नः, दीप्तः, गोअश्वसमृद्धः, अग्रे गच्छतु। अस्माकं कीर्तिः, हे सूर्य, देवानां मध्ये उत्तमा, व्योम्न इव, प्रपूर्यताम्। आगच्छ, हे इन्द्र, वृत्रहन्, महद्भिः सहायैः अस्माकं भागं प्रति सम्प्राप्तुम्। त्वं हि पुरुषान् प्रेरयिता, नित्यं प्रेरयन्, आश्चर्येषु आश्चर्यः; सहायार्थं अद्भुतानि सृजसि। यो दुर्बलः, हीनः, तं अपि त्वं, बलेन, स्वमित्रैः सह, दर्पिणं निहन्यसि। वयं त्वया सहास्मः, त्वां स्तौमः; अस्माकं कृते, केवलं अस्माकं कृते, त्वं अत्र आगच्छ।