सर्वतः, हे इन्द्र, त्वया दस्यवः विक्षिप्ताः, दासजनाः तव तेजसा तिरस्कृताः। त्वं शत्रून् निगृहीत्वा, निहत्य, सन्निपत्य, स्वैः शस्त्रैः कीर्तिं प्राप्तवान्। एवं, उदारौ इन्द्र सोमौ, यूयं विशालां पृथिवीं अश्वैः गोभिश्च समृद्धां कृतवन्तौ। यद् अपि गूढं तद् विदार्य, आपः प्रमोचयताम्, क्षेत्राणि च पुष्टानि अभवन्। ततः स्तुत्य इन्द्रः, सोमस्य रसेन प्रमुदितः, अश्वैः सह यज्ञाय आगच्छतु। स यः बहुधा दत्तानि हवांसि अपि दूरेभ्यः प्राप्नोति, सत्यद्रविण इन्द्रः, गीतैः स्तूयमानः। यजमानैः आहूतः स विद्वान् यज्ञं प्रति आगच्छति, अश्वैः विश्वस्तः, उत्सुकैः वीरैः सह प्रमुदितः। सः श्रवसः कृते श्रोत्रे प्रावृणोति, प्रियां दिशं हर्षयन्, धनाय स्वरं उन्नमयन्, महाबलः इन्द्रः, मार्गान् सुलभान् अभयं च करोति। यो गायकं प्रति आगच्छति, आह्वानं न अवमृष्य, प्रार्थयन्तं स्तुवन्तं च न विस्मरन्, स्वस्मिन् पार्श्वे शीघ्राश्वान् स्थापयन्, वज्रधरः इन्द्रः, शतानि सहस्राणि च। तव सहाय्येन, उदार इन्द्र, वयं प्रेरिताः, तव स्तोतारः स्याम; बृहद् व्योम्नः महद् धनं विभजामः, प्रापणाय पूरितस्य काम्यस्य निधेः। न कोऽपि, हे वृत्रहन् इन्द्र, त्वत्तः श्रेष्ठः वा ज्यायान् अस्ति; न कोऽपि त्वत्समः। सर्वे जनाः यथा अरणयः नाभिं प्रति, एवं त्वां समागताः; त्वं महत् यशः प्राप्नोषि। सर्वे देवाः अपि त्वया सह स्पर्धन्त, यदा त्वं रात्रिं दिवा अतिक्रामयः। यत्र संग्रामिणां कृते चक्रं कुत्साय युद्ध्यते, तत्र, हे इन्द्र, त्वं सूर्यं अपाहरः। यत्र देवेषु क्लिश्यमानेषु, त्वमेव, इन्द्र, सर्वान् शत्रून् अजैः। यत्र मर्त्यस्य, हिंसुकस्य कृते, इन्द्र, तव शक्तिभिः सूर्यस्य अश्वं प्रावर्तयः। कस्मात्, हे वृत्रहन्, उदार, त्वं क्रुद्धः असि? अत्र, असुरस्य माता हता शयिता। एषः वीर्यः कर्म, एषः पुंसः कृत्यः, इन्द्र, त्वया कृतः, यदा दुर्विद्यां दिवः दुहितरं त्वं निहन्यः। सा दिवः दुहिता, महती मह्यमाना, इन्द्रेण, संहर्त्रेण, अपि निष्पिष्टा। सा भयात् भग्नरथात् पलायिता, यदा वृषभः तां सेतुं प्रति योजयत्। तत्र अस्याः रथः, सुपिष्टः, विपाश्याः आप्सु शयितः; सा दूरं तीरं प्रति धाविता। तदा त्वं, इन्द्र, विबाल्यां नदीं विदारयः, पृथिव्याम् स्थित्वा, मायया ताम् आवृत्य। बलात् त्वया शुष्णस्य दुर्गं आक्रमितम्, संहर्त्रेण त्वया तस्य पुरः भग्नाः। दासः शम्बरः, महति पर्वते स्थितः, त्वया, इन्द्र, अपात्यत्। दासं वर्चिन्, त्वं सहस्रशः शतानि च, पञ्चसु संस्तेषु इव, निहन्यः। अग्नेः पुत्रः अपि, परित्यक्तः, शतक्रतोः इन्द्र, स्तोत्रेषु त्वया स्वीकृतः। तुर्वशं यदुं च, अमृष्टान्, बलवन्तं इन्द्रं विज्ञाय, पारं निनयः। आर्यौ, हे इन्द्र, सरय्वाः पार्श्वे, शुभरथौ, आप्लावे त्वया निपातितौ। त्वं, वृत्रहन्, अन्धं पङ्गुं च परित्यक्तवान्; न तद् तव प्रियं अष्टमे अभवत्। शतं शिलानिर्मितानां पुरीणां दिवोदासाय, यजमानाय, इन्द्रेण भग्नाः। दासान् भयेन शयानान्, सहस्रत्रिंशतं, बलात्, इन्द्र, मायया त्वया कृतम्। एवं त्वं जातः, हे वृत्रहन्, इन्द्र, धनद, यः एतानि सर्वाणि विक्षिप्तवान्। यदद्य, यद् वीर्यं कर्म करिष्यसि, इन्द्र, तद् त्वदीयं बलं कोऽपि न न्यूनयतु। आर्यमा देवः तव कृते कृते दूरतः अनुकम्पां ददातु; पूषा, भगः, अनुग्राह्यः देवः च अनुग्राह्यं ददातु। कथं किमाश्चर्येण सः अस्माकं सखा, सन्देशदः, नित्यं वृद्धिमान् अभवत्? केन बलवता सहाय्येन रक्षितः? केषु तव सत्येषु मदेषु, हे इन्द्र, उत्तमः, सोमे प्रमुदितः? त्वया दार्ढ्यानि अपि भग्नानि, धनद। अस्माकं सखिनां, स्तोत्राणां च, त्वं शतगुणः सहाय्यैः रक्षकः भूयाः। आगच्छ, रथचक्रस्य अक्षमिव, इन्द्र, जनानां गणैः सह। त्वं अग्रे इच्छानां अग्रे गच्छसि, स्पर्धायामिव; त्वं सूर्येण सह भागं करोति। यदा तव शक्तयः, इन्द्र, एकत्र समागताः, तव कर्माणि संयोजितानि, तदा तव, तदा सूर्ये अपि। त्वां, मघवन्, बलिनं, वाञ्छकाय उदारदातारं, आह्वयन्ति। अद्यापि, स्तुवतः सोमं च पिण्डयतः, त्वं बहुधनं ददासि। न कदापि, नापि एकदा, दूरे स्थिताः तव दानं प्राप्नुवन्ति; न च ये मिथ्याचरन्ति। एवं, ऋषयः, देवाः, मनुष्याः च, इन्द्रस्य अद्भुतानि कर्माणि, दानानि, वीर्याणि च, श्रद्धया स्मरन्ति।