दूरस्थात् सोममादाय, तिर्यग्गामिन्यः श्येनः, देवदत्तं सोममुत्तमं दिवः आनीतवान्। सः सोमं, हर्षजनकं, सुखदं, दृढं धृत्वा, सहस्रं कुम्भान् दशसहस्रं च एकत्र आनीतवान्। तत्र विदुषी स्त्री शत्रून् अपासरत्; सोमस्य हर्षे मूढाः अपि बुद्धिमन्तः अभवन्। अहं गर्भस्थः सन् अपि, सर्वाणि देवतानां जन्मानि अवेदम्। श्येनः शीघ्रगामी, शतं आयसकं दुर्गाणि रक्षन्ति, तान् लंघयित्वा माम् अपाकर्षत्। सः मम प्रति किञ्चित् द्वेषं न आसीत्; स्वबलात् शत्रून् जयति स्म। विदुषी स्त्री स्वनिश्चयं न त्यक्तवती; वायुः उत्सुकः शीघ्रं जगाम। श्येनः अवतीर्णे, अश्वाः हिन्वन्। वायुः विदुषीं स्त्रीं व्योम्नि अपातयत् वा, सा स्वयम् विमुक्ता वा, श्येनः धनुष्काण्डं शीघ्रं मोचयन्, मनसा उत्सुकः अभवत्। दौत्येन अश्वस्य, श्येनः तुग्रस्य पुत्रं भुज्युम् विस्तीर्णात् अपाकर्षत्; त्रिपक्षिणः यानमार्गे, शीघ्रगामिनः पथे, तम् रक्षां आनीतवान्। ततः मघवन् शुद्धं सोमं, क्षीरयुक्तं, दीप्ते पात्रे अपिपत्; ऋत्विजैः सह, मधुरस्य पेयस्य अग्रे, इन्द्रः वीरः तद् पानाय समर्पयत्। सह सोमेन, हे सोम, इन्द्रः मनोः कृते प्रवाहितः, आपः विदारयत्; अहिं हत्वा सप्त नद्यः विमुक्तवान्, गूढानि मार्गाणि उद्घाटितवान्। सोमसहायेन, इन्द्रः एकेन प्रहारैः सूर्यचक्रं अवताडयत्; महद् बलं प्रवर्तनं कृतवान्, विघ्नान् मार्गात् अपाकृतवान्। इन्द्रः ताडितवान्, अग्निः दग्धवान्, सोम, प्राचीनकाले दस्यून् मध्याह्ने युद्धे; दुर्गे, गृहे, बुद्ध्या अग्रे गतवन्तः, महान्तः शत्रून् सहस्रशः अपातयन्। सर्वतः, हे इन्द्र, त्वं दस्यून् विक्षिप्तवान्, दासजातिं तिरस्कृतवान्; शत्रून् निगृह्य, नष्ट्वा, प्रहृत्य, आयुधैः कीर्तिं प्राप्तवान्। एवं, उदारौ, इन्द्रः सोमः च, विस्तीर्णं भूमिं अश्वैः पशुभिः समृद्धां कृतवन्तः; यद् गुप्तं तद् उद्घाटितवन्तः, आपः विमुक्तवन्तः, क्षेत्राणि समृद्धानि अभवन्। आगच्छ, हे इन्द्र, स्तुतः, अश्वैः सह, सोमस्य आस्वादनाय, स्पर्धायै; दूरात् अपि, बहून् हविः प्राप्नोषि, सत्यम् दाता, गीतैः स्तुतः। विद्वान् यजमानैः आहूतः, यज्ञे आगच्छति; अश्वेषु विश्वस्तः, उत्सुकैः वीरैः सह हर्षं करोति। सः श्रवस्यार्थं कर्णौ संविधत्तु, प्रियां दिशं प्रहर्षयतु; धनाय वाचं उद्यम्य, महाबलः, इन्द्रः, मार्गाणि सुगमं निर्भयं कुर्यात्। यो गायकं उपयाति, आह्वानं न वर्जयन्, प्रेरितं स्तुत्वा आह्वयन्; तस्य समीपे शीघ्रं अश्वान् स्थापयन्, वज्रधारिन् इन्द्रः, शतं सहस्रं च। तव साहाय्येन, उदार इन्द्र, वयं प्रेरिताः तव स्तोतारः स्याम्; विस्तीर्णस्य दिवः महद् धनं विभजन्तः, बहुलं काम्यं वित्तं प्राप्नुयाम्। न कश्चन, हे इन्द्र, त्वत्तः श्रेष्ठः वा महत्तरः वा अस्ति, वृत्रहन्; न कश्चन त्वद्वत् अस्ति। सर्वे जनाः एकत्र त्वां नाभिम् इव अरेः उपयच्छन्ति; एकत्र त्वं महत्त्वेन प्रसिद्धः। सर्वे देवाः अपि, हे इन्द्र, त्वया प्रतिस्पर्धन्ति, यदा त्वं रात्रिं दिवा अतिक्रान्तवान्। यत्र, संग्रामाय, चक्रं कुत्साय युद्धं करोति; तत्र, इन्द्र, त्वं सूर्यं गुप्तवान्। यत्र, देवानां संकटे, त्वं एकः, इन्द्र, सर्वान् शत्रून् जयितवान्। यत्र, मर्त्याय, हन्तुम् इच्छन्ताय, इन्द्र, तव शक्त्या सूर्यस्य अश्वं प्रकटितवान्। किं, हे वृत्रहन्, उदार, त्वं अतिव्रुष्टः किम्? तत्र, राक्षस्याः माता हता अस्ति। कृतं वीर्यं, कृतं पुरुषकृत्यम्, इन्द्र, त्वं कृतवान्, यदा दुस्तरां दिवः कन्यां अपातयः। दिवः कन्या, महती, मह्यः पूजिता, हे इन्द्र, त्वया दारिता, संयोगकर्ता। सा भयभीता, दारितात् रथात् पलायिता, यदा वृषभः ताम् तीरस्थे युक्तवान्। तत्र तस्याः रथः, सुपिष्टः, विपाश्याः आपः स्थितः; सा दूरं तीरं गतवती। इन्द्रः, विभालयां नदीं भूमौ स्थितः विदारयत्, तां मायया परिवेष्टितवान्। बलात् शुष्णस्य दुर्गं आक्रम्य, त्वं, हे दारयन्, तस्य पुराणि भङ्गितवान्। दासः शम्बरः, महागिरौ स्थितः, इन्द्र, त्वया अपातितः। दासः वर्चिनं, त्वं सहस्रशः, शतशः, पञ्चसंघेषु इव, हतवान्। अग्रिपुत्रं, अपाकृतं, हे शतशक्ते इन्द्र, त्वं स्तोत्रेषु स्वीकृतवान्। तुरवशं यदुं च, अपक्लिन्नं, बलाधिपः इन्द्रः, जानन्, पारं अनयत्। आर्यान्, हे इन्द्र, सरयूः पार्श्वे, उज्ज्वलरथौ, प्रवाहे, हतवान्। त्वं, वृत्रहन्, द्वौ, अन्धं पङ्गुं च, त्यक्तवान्; तन्न तव अनुग्रहः अष्टमे। शतं शिलानिर्मितं नगराणि इन्द्रः दिवोदासाय, यजमानाय, भङ्गितवान्। दासान् भयेन निद्रायाम् स्थापयत्, सहस्रं त्रिंशतिः, बलात्, हे इन्द्र, मायया। एवं त्वं जातः, हे वृत्रहन्, हे इन्द्र, वित्तेश, सर्वं वितानं विक्षिप्तवान्। अधुना, यत् वीर्यं त्वं साधयिष्यसि, हे इन्द्र, अद्य, तस्य बलस्य कश्चन क्षयम् न करोतु।