यः पुरुषः इन्द्राय सोमं पातुं संनयति, तस्य रक्षां भरतः अग्निः ददाति, यथा सः उदितं सूर्यं स्पष्टं पश्येत्। सः वीर्यवान्, श्रेष्ठः, पुरुषोत्तमः इति कथ्यते। न तं बहवः, नापि अल्पकाः अतिक्रामन्ति; तस्मै विस्तीर्णा अदिति रक्षां ददाति। सः सत्कर्त्रभ्यः प्रियः, इन्द्राय प्रियः, प्रज्ञावान् प्रियः, सुसंस्कृतः सोमपाचकः अपि प्रियः। यः सुसंस्कृतः, शीघ्रः, बलवान्, सः केवलं इन्द्राय भागं सम्यक् समर्पयति। यः असंस्कृतः, तस्य न सहायकः, न मित्रं, न बान्धवः; सः मूकः, अपहृतः भवति। इन्द्रः सोमपायी न तेन सह सख्यं करोति, यो धनवान् पणिः वा, यो वा सोमं न पाति। तस्य विज्ञानं शोकयति, सः नग्नं हन्ति; सुसंस्कृतस्य एव सः भागं विधत्ते। तं पूर्वे, परे, मध्ये स्थिताः, सहायार्थिनः, वासिनः, युद्धमानाः च इन्द्रं आह्वयन्ति; जयकामिनः अपि इन्द्रं वन्दन्ते। अहं मनुः, अहं सूर्यः, अहं कक्षीवाँ ऋषिः अस्मि। अर्जुनस्य पुत्रं कुत्सं अहं अनयम्; अहं कविः उशना, मां पश्य। अहम् आर्याय पृथिवीं अददाम्; यजमानाय वर्षम् अददाम्। आपः प्रवर्तयामास, देवाः मम नेतृत्वं अन्वयन्। अहं दम्भिनां नगराणि नाशयामास; शम्बरस्य नवतिं सह, शततम् दुर्गं अपि अपावम्, दिवोदासाय, अथिथिग्वाय च। वीर्यं मरुद्भ्यः प्रवर्त्तमानं अस्तु; शकुन्तिः शीघ्रतरः पततु। यदा श्येनः स्वबलात् सोमं, देवप्रियं, मनवे आनयत्। यदि बलवान् प्राज्ञः आनयति, सः विस्तीर्णेन पन्था सोमं वहतु, मनसो वेगेन। सः तव मधुना, सोम, गतवान्; अत्र श्येनः कीर्तिं अलभत। सः श्येनः, ऋजुपतन्, सोमं, प्रमदायोग्यं, दूरतः आनयत्; पक्षी, दृढग्रहः, सोमं, देवाहूतं, परमदिवः आनयत्। श्येनः सोमं, सहस्रं कुम्भान्, दशसहस्रं च आनयत्; अत्र प्राज्ञा स्त्री शत्रून् अपाकरोत्; सोमस्य प्रमदायां, मूढः प्राज्ञः अभवत्। अहं गर्भे अपि, देवतानां सर्वाणि जन्मानि अवेदम्; शतं आयसीः पुरः माम् अरक्षन्, तथापि श्येनः शीघ्रता माम् आनयत्। सः मम विरुद्धः किञ्चिदपि द्वेषं न अकरोत्; स्वबलात् शत्रून् अभिभूतवान्। प्राज्ञा स्त्री न धैर्यं त्यक्तवती, प्रवीणः वातः शीघ्रतया अगच्छत्। यदा श्येनः अवतीर्णः, अश्वाः हिनस्ति; वा वायुः प्राज्ञां स्त्रियम् व्योम्नि अनयत्, सा वा स्वयम् मुक्तवती, सः शीघ्रं धनुः विससर्ज, चित्तं उत्सुकम्। त्वरितस्य अश्वस्य वेगेन, श्येनः तुग्रस्य पुत्रं भुज्युम् विस्तीर्णात् अपवाहयत्; त्रिपक्षिणः पथे, शीघ्रस्य मार्गे, तम् सुरक्षितवान्। तदा मघवान् शुद्धं श्वेतं सोमं, दुग्धेन मिश्रितं, दीप्ते पात्रे अपिपाट्; ऋत्विजः सह, मधुपानस्य श्रेष्ठतमं, इन्द्रः, वीरः, तद् पातुं समर्पयत्। तव साह्येन, सोम, इन्द्रः मनवे वहन्, आपः विवेश; अहिं हत्वा सप्त सिन्धून् मुमोच, निहितान् मार्गानिव उद्घाट्य। तव साह्येन, सोम, इन्द्रः एकेन प्रहारेण सूर्यस्य चक्रं अपातयत्; महता बलात् महतीं गतिं प्रवर्तयत्, विघ्नान् अपसारयन्। इन्द्रः ताडयत्, अग्निः अदहद्, सोम, प्राचीने काले, दस्यून् मध्याह्ने समरे; दुर्गे, गृहे, प्रज्ञया अग्रे गतवन्तः, बलवन्तः शत्रून् सहस्रशः अपातयन्। सर्वतः, इन्द्र, त्वम् दस्यून् विक्षिप्य, दासजनान् तुच्छान् अकरः; शत्रून् निगृह्य, नाशयित्वा, अस्त्रैः कीर्तिं अलभः। एवं, उदारौ, इन्द्र सोम च, विस्तीर्णं क्षेत्रं अश्वैः गोभिः च समृद्धं अकरोताम्; बद्धं विमोच्य, आपः सस्रुः, क्षेत्राणि समृद्धानि अभवन्। आगच्छ, इन्द्र, स्तुत्य, तव अश्वैः सह, सोमप्रिय, स्पर्धायाम्; दूरात् अपि, त्वम् बहूनि हव्यानि प्राप्नोषि, सत्यम् दातारं, स्तोमैः स्तुतम्। तु, प्राज्ञः यजमानैः आहूतः यज्ञं गच्छति; सः अश्वैः विश्वस्तः, उत्सुकैः सह हृष्यति, वीरैः सह प्रमोदते। सः श्रवसः कृते कर्णौ समाहितौ करोतु, प्रियदिशं हर्षयतु; धनाय वचः उच्चारयन्, महाबलः, इन्द्र, मार्गान् सुखान् अभयांश्च करोतु। यः गायकम् आगच्छति, आह्वानं न विस्मरन्, सः प्रेरिताय, स्तुवते, आह्वयति; तस्य समीपे शीघ्राश्वान् स्थापयन्, वज्रधन्वन् इन्द्र, शतानि सहस्राणि च। तव साह्येन, उदार इन्द्र, वयं प्रेरिताः तव स्तोतारः स्याम; विस्तीर्णस्य दिवः महद् धनं विभजन्तः, वाञ्छितं धनं प्राप्नुयाम। न कश्चन, इन्द्र, त्वत्तः श्रेष्ठः वा महान् अस्ति, वृत्रहन्; न कश्चित् त्वदृशः अस्ति। सर्वे जनाः त्वां नाभिं इव अरण्याः समागताः; सर्वे त्वां महान्तम् इति प्रथन्ते। सर्वे देवाः अपि, इन्द्र, त्वया सह स्पर्धन्ते, यदा त्वम् रात्रिं दिवा अतिक्रान्तवान्। यत्र, कुत्सस्य समरे, चक्रं युध्यते; तत्र, इन्द्र, त्वम् सूर्यं अपाहरः। यत्र, देवेषु क्लिश्यमानेषु, त्वम् एव, इन्द्र, सर्वान् शत्रून् विजितवान्। यत्र, मर्त्यस्य, हन्तुम् इच्छतः कृते, इन्द्र, तव शक्तिभिः सूर्यस्य अश्वं प्रासृतवान्। किं, वृत्रहन्, उदार, त्वं क्रोधेन पूर्णः? अत्र, रक्षसः मातरः निपातिता। एषा वीर्यं, एषा पुंस्कर्तृता, इन्द्र, त्वया कृतम्; यदा त्वम् सुदुष्करां दिवः दुहितरं अपातयः। दिवः दुहितरम् अपि, महतीं, मह्यां, इन्द्र, त्वं, संनायन्, अपातयः। सा भयात् भग्नरथात् पलायिता, यदा वृषा ताम् सेतुं युक्तवान्। तत्र तस्याः रथः, सम्यक् भग्नः, विपाश्याः आप्सु अस्ति; सा दूरे तटं प्राप। त्वम्, इन्द्र, विभाल्यां नदीं विदार्य, भूमौ स्थित्वा, ताम् मायया परिव्यप्तवान्। महता बलात्, शुष्णस्य दुर्गं आक्राम्य, त्वम्, चूर्णयन्, तस्य पुराणि अपातयः। एवं ऋषयः, देवाः, वीराः, सोमः, अग्निः, इन्द्रः च, धर्मस्य, वीर्यस्य, सोमस्य च महिमानम् एकत्र प्रकटयन्ति।