तदा, यदा सोमयाजिनः सम्यक् इन्द्रस्य वीर्यं समर्चन्ति, तदा हविः सज्यते, पिष्टपेषः प्रसरति, सोमः सिञ्च्यते, उत्कंठिताः सोमपाः प्रहरन्ति; तदा ते यज्ञाय वृषभं मुदं यान्ति। यः एवं सोमं पिण्डयति, इन्द्राय जुहोति, तस्मै इन्द्रः पन्थानं विधत्ते; एकचित्ताः सन्तः ते समागच्छन्ति, स तं युद्धेषु सहचरं करोति। यः अद्य सोमं पिनष्टि, इन्द्राय हविः पचति, धान्यं भुनक्ति, तस्मिन एव चिन्ताः, विशालाः पन्थानः प्रवर्तन्ते; तस्मिन् इन्द्रः स्वं वीर्यं निवेशयति। यदा महाबलः समर्यां विभजति, यदा दीर्घं स्पर्धां आर्याय प्राकाशयत्, तदा सः स्वं वीर्यं भार्यां प्रति, गृहं प्रति, तीक्ष्णैः सोमपेषकैः सह प्रावर्तयत्। यो हीनः, सः अपि महान् धनैः सञ्चरन्, न कदापि मया क्रीतः, पुनरागतेऽपि न पुनः क्रीतः; यद्यपि अल्पः, तथापि सः नूनं नूनं न क्षीणः; दरिद्राः, कुशलाः, एव वाक् दुहन्ति। कः दशगवां मूल्येन मम इन्द्रं क्रीणाति, यदा सः शत्रून् अपातयत्? ततः सः तं मम पुनः दद्यात्। अद्य स्तुतः, हे इन्द्र, गीत्याऽभिनन्दितः, भक्ताय धनं सिन्धुवत् सिञ्च; तव हेतोः, हे हर्यश्व, नूतनं स्तोत्रं रचितम्; प्रज्ञया वयं सदा रथवाहाः स्याम। कः अद्य, देवकामः, सुमते, इन्द्रस्य सौहृद्यम् अनुबुभूषति? कः महद् साहाय्यम् अभिलभते, कः सुतसोमं ज्वलितेऽग्नौ प्रार्थयते? कः वाचः सोमाय प्रवदति, कः प्राज्ञस्य मित्रं भवति, कः इन्द्रस्य मैत्रीं इच्छति, कः ऋषेः सौहृद्यम् इच्छति, कः तस्य सहाय्यं याचते? कः अद्य देवस्यानुग्रहम् वृतते, कः आदित्येषु अदितेः ज्योतिः इच्छति? यस्य हेतोः अश्विनौ, इन्द्रः, अग्निः, सोमभागः एकचित्ताः पिबन्ति? तस्मै अग्निः, भरतानां रक्षां ददाति, यथा सः सूर्यस्योदयम् स्पष्टं पश्येत्; यः ब्रवीति—“इन्द्राय सोमं पिनष्टाम्”—तस्मै, वीराय, उत्तमाय पुरुषाय। न तम् बहवः अतिवर्तन्ते, नापि अल्पकाः; तस्मै विशालाः अदितिः रक्षां ददाति। सुकृतिनां प्रियः, इन्द्रस्य प्रियः प्राज्ञः, प्रियः सुविद्वान्, प्रियः तस्य सोमपेषकः। सुविद्वान्, शीघ्रः, बलवान्, सः शीघ्रं इन्द्राय एव भागं प्रजापयति। दुर्विद्वानाय न सहायकः, न मित्रम्, न बान्धवः; दुर्विद्वान्, निरवदनः, नीयते। इन्द्रः सोमपः न पण्यिना धनिना न च असोमपेषकेन सख्यं करोति; तस्य विज्ञानं शोचति, सः नग्नं तुदति; सुविद्वानाय एव सः भागं प्रजापयति। इन्द्रः पूर्वैः, परैः, मध्येभ्यः आहूयते; सहाय्यकामाः, वसन्तः, युद्ध्यन्तः, सर्वे इन्द्रं प्रार्थयन्ति; जयकामाः नराः इन्द्रं आह्वयन्ति। अहं मनुः, अहं सूर्यः, अहं कक्षीवत् प्राज्ञः कविः; अहं कुत्सं अर्जुनस्य पुत्रं नेतवान्, अहं कविः उशनाः—माम् पश्यन्तु। अहम् आर्याय पृथिवीं अददाम्, यजमानाय वर्षम् अददाम्; जलानि प्रवाहितुम् अनयम्, देवाः मम मार्गं अन्वयन्। अहं अभिमानिनां पुरः नाशितवान्, शम्बरस्य नवतिं सह, शततम् दुर्गं अपातयम्, दिवोदासाय अतिथिग्वाय च। वीर्यं मरुद्भ्यः प्रवर्तताम्; श्येनः, श्येनानाम् शीघ्रतमः, पततु। यदा गरुत्मान् स्वबलात् प्रियं हविः मनवे अनयत्, तदा देवाः तं प्रियम् अकुर्वन्। यदि बलवान्, प्राज्ञः, सः वहति, सः हविः विस्तीर्णेन पन्था वहतु, मनसः शीघ्रता। सः तव मधुना सोम, गतवान्; अत्र श्येनः कीर्तिम् अलभत। ऋजुपक्षः श्येनः सोमं, प्रमदायिनीं मदां, दूरात् आनयत्; पक्षी दृढमधारयत्, सोमं दिव्यं, परमात् दिवः, अनयत्। अनीत्वा, श्येनः सोमं सह सहस्रकुम्भैः, दशसहस्रैः च, अनयत्; अत्र प्राज्ञा नारी शत्रून् अपासारयत्; सोमस्य प्रमदायां मूढाः प्राज्ञाः अभवन्। अहम् गर्भेऽपि सन् सर्वाणि देवतानां जन्मानि अवेदम्; शतं लोहमयानि दुर्गाणि माम् अरक्षन्, तथापि शीघ्रः श्येनः माम् अनयत्। न कदाचित् सः मयि वैरं कृतवान्; स्वबलात् शत्रून् अपातयत्। प्राज्ञा नारी न स्वसंकल्पं जहात्, उत्कण्ठितः वायुः शीघ्रं प्रावर्तत। यदा श्येनः अवतीर्णः, अश्वाः हिनस्तुः; किम् वा वायुः प्राज्ञां नारीं दिवम् अतारयत्, उत सा स्वयम् विमोचयत्, सः शीघ्रं धनुषः ज्यानिर्गमनं प्रावर्तयत्, तस्य मनः उन्नतं, उत्कण्ठितं च। त्वरितस्य अश्वस्य वेगेन, श्येनः भुज्युम् तुग्रस्य पुत्रं, विशालात् क्षेत्रात् अनयत्; त्रिपक्षिणः पतनस्य मध्ये, शीघ्रस्य पन्थाः, सः तं रक्षां नीतवान्। तदा मघवान् शुद्धं श्वेतं सोमं, दुग्धेन मिश्रितं, दीप्ते पात्रे अपूरयत्; ऋत्विजः सह, सुसंस्कृतं मधुपेयस्य अग्र्यं, इन्द्रः, वीरः, पाताय समर्पयत्। त्वया सह, सोम, इन्द्रः मनवे प्रवाहितेन जलानि विदार्य, अहिं जघान, सप्त सिन्धून् मुमोच, पिहितानि मार्गाणि विवृण्वन्। त्वया सह, सोम, इन्द्रः एकेन प्रहरणेन सूर्यचक्रम् अपातयत्; महता बलात् महामार्गं प्रवर्तयत्, सर्वाणि विघ्नानि अपाकरोत्। इन्द्रः तुदति, अग्निः दहति, सोम, प्राचीनकाले, दस्यून् मध्याह्ने संग्रामे; दुर्गे, गृहे, प्रज्ञया प्रावर्तन्त, महान्तः शत्रुसहस्राणि अपातयन्। सर्वतः, हे इन्द्र, त्वं दस्यून् व्यधूनः, दासजनान् तुच्छान् अकारः; त्वं शत्रून् निगृह्य, नाशयित्वा, अपातयः, शस्त्रैः कीर्तिं अलभथाः। एवं, उदारौ, इन्द्र सोमौ, पृथिवीं अश्वगवां समृद्धिं अकार्ताम्; पिहितं विवृण्वन्तौ, आपः मुमोचथुः, क्षेत्राणि समृद्धानि अभवन्। आगच्छ, हे इन्द्र, स्तुतः, तव अश्वैः सह, सोमरतः, स्पर्धायै; दूरादपि, त्वं बहून् हवीन् प्राप्नोषि, सत्यम् दातारम्, गीतिभिः स्तुतम्। प्राज्ञः, आहूयमानः, यजमानैः यज्ञं प्रति आगच्छति; सः अश्वैः विश्वस्तः, उत्कण्ठितैः सह रमते, वीरैः सह मुदं लभते। सः श्रोत्रे पुरस्काराय प्रवर्तयतु, प्रियतमां दिशं हर्षयतु; धनाय स्वरेणोन्नतः, महाबलः, इन्द्रः, मार्गान् सुलभान् निर्भयान् करोतु। यः गायकं प्रति आगच्छति, आह्वानं न निन्दति, सः प्रेरितं, स्तुवन्तं, आह्वयन्तं प्रति; तस्य पार्श्वे शीघ्रान् अश्वान् स्थापयित्वा, वज्रधारिणं इन्द्रं शतानि सहस्राणि च। तव सहाय्येन, उदार इन्द्र, वयं प्रेरिताः तव स्तोतारः स्याम; विशालस्य दिवः महद् धनं विभजामः, बहुमूल्यस्य विभवस्य प्राप्तये। न कश्चन, हे इन्द्र, त्वत्तः श्रेष्ठः, न च त्वत्तः महान्, वृत्रघ्न; न कोऽपि त्वद्रूपः। सर्वे जनाः त्वाम् अन्वगच्छन्, यथा अरण्याः नाभिं; एकत्र त्वं महत् कीर्तिं अलभथाः। सर्वे अपि देवाः, हे इन्द्र, त्वया सह स्पर्धन्त, यदा त्वं रात्रिं दिवसा अतिक्रान्तवान्।