सखा-संबन्धस्य गूढता का अस्ति? कदा तव भ्रातृत्वं वयं साक्षात् घोषयेम? तस्य रूपं शोभनं, सृष्टयः उज्ज्वलाः, गोः प्रकाशवत् दीप्तिमन्तः। बलवान् इन्द्रः मायाविनं हन्तुं तीक्ष्णानि आयुधानि असृक्षत; ऋणयुक्तः अपि तत्र कोऽपि कठोरः नास्ति। अपरिचितान् दूरस्थान् प्रभाते अपाकरोत्। सत्यानां कृते बहवः सजगाः; सत्यचिन्ता पापानि नाशयति। सत्यस्य घोषः बधिराणाम् श्रोत्राणि विदारयति, शुद्धानां आगमने जागरयति। सत्यस्य दृढानि अधिष्ठानानि बहूनि, उज्ज्वलानि, अद्भुतरूपाणि। सत्येन दीर्घाः पोषयन्त्यः धाराः प्रवहन्ति; सत्येन गावः सत्यं प्रविशन्ति। यः सत्येन गच्छति, स एव सत्यं विजयी; सत्यस्य बलं गवां स्पर्धायाम् जयति। सत्यस्य कृते पृथिवी विस्तीर्णा, गभीरायाः; सत्यस्य कृते गावः उच्चस्थाने दुह्यन्ते। इन्द्रः, यः नूतनं स्तुतः, पूजितः, भक्ताय पोषणं दद्यात्, नदीवत्। तुभ्यं, अश्वयान् धारयन्, नूतनं स्तोत्रं रचितम्; चिन्तया वयं सदा रथारूढाः स्याम। केन स्तुतिर्नाम्ना इन्द्रं, महाबलिनं, समीपं आनयति, दानं कृत्वा? वीरः गायकाय धनं ददाति; पशुपतिः जनान् न निष्कासयति। वर्त्रवधे इन्द्रः आह्वेयः, स्तुत्यः, दानशीलः। दानवान् मर्त्याय साहाय्यं करोति; भक्तस्य गीताय विस्तीर्णं पथं निर्माति। सभायां जनाः तम् आह्वयन्ति, प्राप्येच्छया, शरीरं बलवद् कर्तुम्। यदा पक्षौ संमिलन्ति, सन्ततिः लाभाय, तदा इन्द्रम् आह्वयन्ति। जनाः उत्साहेन यत्नं कुर्वन्ति, बलवन्तः, समृद्ध्यर्थं स्पर्धन्ति। यदा कुलानि एकत्र मिलन्ति, महाबलिनः, तदा इन्द्रम् समवायेषु आह्वयन्ति। तदा इन्द्रस्य शक्तिं पूजयन्ति; तदा हविः सज्जीक्रियते, पिष्टकः विस्तार्यते। तदा सोमः पीड्यते, तदा उत्सुकाः आपूरयन्ति; तदा वृषभे यज्ञाय हर्षयन्ति। यः सोमं इन्द्राय पीडयति, हविः ददाति, तस्य कृते पथं निर्माति। एकचित्ताः समागच्छन्ति; युद्धेषु सखा भवति। यः अद्य सोमं इन्द्राय पीडयति, हविः पचति, धान्यानि भाजयति—तस्य कृते चिन्ताः, विस्तीर्णानि पथानि, नियोज्यन्ते; तस्मिन इन्द्रः वीर्यं स्थापयति। यदा महाबलिनः सामर्यं विभजति, दीर्घस्पर्धां आर्याय घोषयति, तदा वीर्यं स्वपत्नीं गृहं प्रति आह्वयति, तीक्ष्णैः सोमपीडकैः सह। अल्पः अधिकधन्यः अभवत्, न क्रीतः, पुनः न क्रीतः यदा प्रतिनिवर्तते। अल्पः अपि न अत्यल्पः; निर्धनः, कुशलः, वाचं दुहन्ति। कोऽपि मम इन्द्रं दशगवां मूल्येन क्रीणाति, यदा शत्रून् हन्ति? तदा सः पुनः मम ददातु। इन्द्रः, नूतनं स्तुतः, गीतः, भक्ताय धनं स्रवयतु, नदीवत्। तुभ्यं, अश्वयान् धारयन्, नूतनं स्तोत्रं रचितम्; प्रज्ञया वयं सदा रथारूढाः स्याम। कः अद्य, देवेषु इच्छया, इन्द्रस्य सख्ये हर्षयति? कः महान् साहाय्यं रक्षणाय इच्छति, कः अग्नौ, सोमपीडनेन, प्रार्थयति? कः सोमाय वाचं घोषयेत्, कः सुमेधसां मित्रं भवेत्, कः इन्द्रस्य सख्यं इच्छति, कः ऋषेः सख्यं कामयते, कः तस्य साहाय्यं याचति? कः अद्य देवसाहाय्यं चयनं करोति, कः आदित्येषु अदितेः प्रकाशं इच्छति? कस्य कृते अश्विनौ, इन्द्रः, अग्निः, सोमभागः एकचित्तया पिबन्ति? तस्य कृते अग्निः, भारतः, रक्षणं ददाति, यथा सः सूर्यस्य उदयम् स्पष्टं पश्येत्; यः वदति, 'इन्द्राय सोमं पीडयाम', वीराय, श्रेष्ठाय। बहवः तम् न अतिक्रान्ति, नापि अल्पाः; तस्य कृते विस्तीर्णा अदितिः रक्षणं ददाति। सत्कर्तुः प्रियः, इन्द्रस्य प्रियः सुमेधसः, प्रियः सुविहितः, प्रियः तस्य सोमपीडयिता। सुविहितः, शीघ्रः, बलवान्, शीघ्रं भागं इन्द्राय सज्जीकरोति। दुर्विहितस्य न सहायकः, न मित्रम्, न बान्धवः; दुर्विहितः, निरवाचः, गम्यते। इन्द्रः, सोमपानः, न सख्यं करोति धनवान् पण्येन वा, न सोमपीडकः। तस्य ज्ञानम् दुःखितम्, सः नग्नं हन्ति; सुविहितस्य कृते सः भागं सज्जीकरोति। इन्द्रः पूर्वैः, अनन्तरैः, मध्ये स्थितैः आह्वयते; साहाय्यं इच्छन्ति, वासं कुर्वन्ति, युद्धं कुर्वन्ति—इन्द्रम् आह्वयन्ति; जयाय पुरुषाः इन्द्रम् आह्वयन्ति। अहम् मनुः, अहम् सूर्यः; अहम् कक्षीवत्, प्रेरितः ऋषिः। अहम् कुत्सं अर्जुनस्य पुत्रं नेतवान्; अहम् कवि, उशना—माम् पश्य। आर्याय भूमिं दत्तवान्; यजमानाय वर्षं दत्तवान्। आपः प्रवाहाय नेतवान्; देवाः मम नेतृत्वं अनुवर्तन्त। अहम् अभिमानिनां नगराणि नाशितवान्, शम्बरस्य नवतिं सह; शततम् दुर्गं अपि पतितवान्, दिवोदासाय, अतिथिग्वाय। वीरस्य बलं मरुतः कृते प्रवर्ततु; श्येनः, श्येनानां शीघ्रतमः, पततु। यदा गरुडः स्वबलात् प्रियं हविः मनवे आनयत्, तदा देवैः प्रियः अभवत्। यदि बलवान्, बुद्धिमान्, आनयति, तदा सः विस्तीर्णं पथं हविं वहतु, चिन्तायाः शीघ्रतया। सः तव मधुना, सोम, गतवान्; अत्र श्येनः कीर्तिं प्राप्नोत्। सम्यक् पतमानः श्येनः, सोमं, हर्षं, दूरात् आनयत्; पक्षी, दृढम् धृत्वा, सोमं, देवाह्वितम्, उच्चात् स्वर्गात् आनयत्। आनयित्वा श्येनः सोमं, सह सहस्रघटैः, दशसहस्रैः, वहत्। अत्र बुद्धिमती स्त्री शत्रून् अपाकरोत्; सोमस्य हर्षे मूढः बुद्धिमान् अभवत्। गर्भे अपि सर्वाणि देवजन्मानि अवेदम्; शतं लोहदुर्गाणि माम् रक्षितवन्ति, तथापि श्येनः शीघ्रतया माम् आनयत्। क्षणमपि तेन मया द्वेषः न धृतः; स्वबलात् शत्रून् जिष्णुः अभवत्। बुद्धिमती स्त्री न स्वसंकल्पम् त्यक्तवती, उत्सुकः वायुः शीघ्रतया गतः। यदा श्येनः अवतीरितः, अश्वाः हिनहिनुः; वायुः बुद्धिमतीं स्त्रीं नभः अतीरयत् वा, सा स्वयम् विमुक्तवती वा, तदा सः शीघ्रतया धनुः विसृज्य, मनसा उत्सुकः अभवत्। अश्वस्य गतिना श्येनः भुज्युम् तुग्रस्य पुत्रम् विस्तीर्णात् आनयत्; त्रिपक्षिणः पथे, शीघ्रस्य मार्गे, तम् रक्षितवान्। तदा मघवान् शुद्धं, श्वेतं सोमं, क्षीरयुतं, दीप्तपात्रे अपूरयत्; ऋत्विजैः, मधुरपेयस्य अग्रे, इन्द्रः, वीरः, पानाय स्थापयत्। सोम, तव साहाय्येन, इन्द्रः मनवे प्रवाहमानं जलं विवृत्तवान्; सर्पं हन्त्वा सप्त नद्यः विमुक्तवान्, गुह्यानि मार्गाणि उद्घाटितवान्। सोम, तव साहाय्येन, इन्द्रः एकेन प्रहारः सूर्यचक्रं अपातयत्; महाबलात् महान् मार्गः प्रवर्तितः, सर्वाणि विघ्नानि अपाकृतानि। इन्द्रः प्रहृतवान्, अग्निः दग्धवान्, सोम, प्राचीनकाले, दस्यून् मध्याह्ने युद्धे; दुर्गे, गृहे, बुद्ध्या अग्रे गतवन्तः, महाबलिनः सहस्रशत्रून् अपातयन्ति। एवं ऋग्वेदस्य दिव्येषु सूक्तेषु इन्द्रस्य महिमा, सत्यस्य बलम्, सोमस्य हर्षः, वीराणां साहाय्यं, यज्ञस्य महत्त्वम्, तथा देवसखा-भावः, स्नेहः, सत्यनिष्ठा, यशः, तथा बुद्धिमती स्त्री, श्येनः, मनुः, कक्षीवत्, दिवोदासः, अतिथिग्वः, भुज्यु, तुग्रः, मघवान्, अश्विनौ, अग्निः, अदितिः, आर्यः, शम्बरः, सोमपीडयिता, ऋत्विजः, तथा अन्ये चरित्राणि, एकस्मिन् दिव्ये आख्याने सम्यक् प्रकाशितानि।