हरिव, तव दिव्याः भगिन्यः, हे इन्द्र, स्तुतिं कुर्वन्ति, सहाय्येन सह; यदा ताः बन्धनानि विमोचयन्त, तदा दीर्घधारया निर्गता इव प्रवहन्ति स्म। सोमः अपि, स्रवतः नद्याः इव त्वां हर्षयति; यः आनन्दं इच्छति, तस्य शक्तिः तव एव। अस्माकं कृते, धेनोः दीप्तिमती रश्मिः शीघ्रा बलवती च समीपं आगच्छति। त्वं नः कुरु, महत्तमं, वीर्येभ्यः श्रेष्ठतमं, हे महाबलिन्, यः सदा विजयी भवति; अस्माकं शत्रुघ्नं कुरु, विघ्नान् भञ्जय, मृत्युमतां रिपुं निष्पेषय। शृणु नः, हे इन्द्र, प्रयत्नेषु; अस्मभ्यं शोभनानि दानानि ददातु; सर्वाणि पुष्टिदानानि रत्नानि अस्माकं कृते समागच्छन्तु; गोषु च, हे मघवन्, सदा स्मर। इन्द्र, अद्य स्तुतः, अद्य गीतः, पूषां ददातु कर्मणः साधकस्य, यथा आपः पूरयन्ति। तव कृते, हे हरिव, नूतनं स्तोत्रं रचितम्; प्रज्ञया वयं सदा रथिनः स्याम। कथम् स महान् अभवत्, यस्य ऋत्विक् हविः गृह्णन् सोमं उपाजगाम? स पिबन्, इच्छन्, हविः गृह्णन्, उन्नतः, शुद्धः, धनाय अग्रे अगच्छत्। कः स वीरः, यस्य सख्यं प्राप, यस्य अनुग्रहेण सः सहभागी अभवत्? कः तस्य अद्भुतं कर्म अविन्दत्, कः महान् अभवत्, स्तुत्यस्य पूज्यस्य च? कथं इन्द्रः आहूयमानं शृणोति? कथं स नूतनं गीतं जानाति? कियन्ति तस्य रक्षणरूपाणि, कथं च तानि भक्ताय वदन्ति, दातारं तम्? कथं प्रयत्नवान् धनं न नश्यति, यः तेजसा समृद्धिं अन्विच्छति? देवः सत्यम् अवगच्छतु; नमः स्वीकृत्य, हविषि सन्तुष्टः भवतु। कथं, प्रातर्, देवः मर्त्यस्य सख्ये हृष्टः? कथं तदा सः स्वसखिभ्यः मैत्रीं दर्शयामास, येषां युक्ता अभिलाषा तस्मिन्? किम् तत् सख्यं सखिभिः सन्निकृष्टम्? कदा वयं तव भ्रातृत्वं सत्येन वदेम? तस्य रूपं शोभायुक्तम्; तस्य सृष्टयः दीप्तिमन्तः, धेनोः प्रकाशवत्। मायिनं हन्तुम् इच्छन्, महाबलः तीक्ष्णानि शस्त्राणि शितीकृतवान्; ऋणवान् अपि तत्र न कठोरः; दूरस्थांश्च अज्ञातान् प्रातर् अपासरत्। सत्यस्य कृते, अनेकाः सजगाः; सत्यस्य चिन्तनं पापान्यपि नाशयति। सत्यस्य घोषः बधिरान् विदारयामास, तेषां कर्णौ जागृतौ, शुद्धाः आगच्छन्ति। सत्यस्य दृढानि आधाराणि बहूनि, दीप्तिमन्ति, अद्भुतरूपाणि। सत्येन दीर्घाः पुष्टिधाराः वहन्ति; सत्येन गावः सत्ये प्रविष्टाः। यः सत्येन गच्छति, स एव सत्यम् आप्नोति; सत्यबलं हि गवां स्पर्धायां विजयी भवति। सत्यस्य कृते, पृथिवी विस्तृता गभीराऽपि; सत्यस्य कृते, गावः परमे धाम्नि दुह्यन्ते। इन्द्र, अद्य स्तुतः, अद्य गीतः, उपासकाय पूषां दीयात्, यथा आपः। तव कृते, हे हरिव, नूतनं स्तोत्रं रचितम्; प्रज्ञया वयं सदा रथिनः स्याम। कः स्तवः इन्द्रं, महात्मानं, धनदं समीपं आनीय उपतिष्ठत्? सः वीरः गायकाय धनानि ददाति; सः पशुपतिः अस्माकं जनं न अपाकरोति। सः वृत्रहत्याय आह्वेयः, सः स्तुत्यः, सः एव इन्द्रः, सदा दातृ। सः दानवान् मर्त्याय सहाय्यं करोति; सः स्तोत्रस्य पन्थानं विस्तारयति। तम्, जनाः सभायां आह्वयन्ति, प्राप्नुम् इच्छन्तः, तनून् पुष्टयितुम् प्रयत्नवन्तः। यदा द्वौ पक्षौ संमिलन्ति, सन्तानस्य लाभाय। जनाः उत्साहेन प्रयतन्ते, बलिनः, संपदर्थं स्पर्धायां उत्सुकाः। यदा कुलानि संयच्छन्ति, महाबलिनः, तदा इन्द्रं संज्ञाय आह्वयन्ति। तदा, इन्द्रस्य शक्तिं पूजयन्ति; तदा हविः सुसंस्कृतम्, पिष्टं बर्हिषि स्थापितम्। तदा सोमः पिण्ड्यते, तदा उत्सुकाः सिञ्चन्ति; तदा बलिनं पशुं यज्ञाय हृष्यन्ति। सः तस्य पन्थानं करोति, यः एवं सोमं पिण्डयति, इन्द्राय हविः ददाति। एकचित्ताः ते आगच्छन्ति; सः तं युद्धे सखा करोति। यः अद्य सोमं इन्द्राय पिण्डयति, पचति हविः, वा यवाः पच्यन्ते—तस्मिन एव चिन्ताः, विस्तीर्णाः पन्थानः प्रवर्तन्ते; तस्मिन् इन्द्रः वीर्यं स्थापयति। यदा महाबलः सामर्यं विभजति, यदा दीर्घस्पर्धां आर्याय प्रकाशयति, तदा सः वीर्यं स्वपत्नीं प्रति, गृहे, तीक्ष्णैः सोमपेषकैः सह आवाहयत्। कनिष्ठः अधिकधनः अभवत्, अप्राप्तद्रव्यः, पुनः न क्रीतः; सः अल्पः अपि न बहु न्यूनः अभवत्; दरिद्रः, कुशलः, वाक् अपि दुहन्ति। कः दशलाभेन मम इन्द्रं क्रीणाति, यदा सः शत्रून् निहन्ति? ततः सः तं मम पुनः ददातु। इन्द्र, अद्य स्तुतः, अद्य गीतः, उपासकाय धनं सिञ्चतु, यथा आपः। तव कृते, हे हरिव, नूतनं स्तोत्रं रचितम्; मेधया वयं सदा रथिनः स्याम। कः अद्य, देवांश् इच्छन्, हे विप्र, इन्द्रस्य सख्ये हृष्टः? कः महद् सहाय्यं रक्षायै इच्छति, कः अग्नौ सुतसोमे प्रार्थयते? कः सोमाय वचसा घोषयिष्यति, कः प्रज्ञाय सखा भविष्यति, कः इन्द्रस्य सख्यं इच्छति, कः मुनिना सौहृदं कामयते, कः तस्य सहाय्यं याचते? कः अद्य देवतानां सहाय्यम् वृतते, कः आदित्येषु अदितेः तेजः इच्छति? यस्य कृते अश्विनौ, इन्द्रः, अग्निः च, सोमभागः च एकचित्तेन पिबन्ति? तस्मै अग्निः, भारत, रक्षां ददाति, यथा सः उदितं सूर्यं स्पष्टं पश्येत्; यः वदति, "इन्द्राय सोमं सुतास्म," सः वीराय, श्रेष्ठाय नराणाम्। न बहवः तम् अतिक्रामन्ति, न अल्पकाः; तस्मै विस्तृता अदितिः रक्षां ददाति। साधोः प्रियः, इन्द्रस्य प्रियः प्रज्ञवान्, प्रियः सुसंस्कृतः, प्रियः तस्य सोमपेषकः। सुसंस्कृतः, शीघ्रः, बलवान्, सोमभागं केवलं इन्द्राय शीघ्रं योजयति। दुष्टसंस्कृतस्य न सहाय्यः, न मित्रम्, न बन्धुः; दुष्टसंस्कृतः मूकः नीयते। इन्द्रः, सोमपः, न पण्येन धनिनः, न सोमापेषकस्य सख्यं करोति। तस्य प्रज्ञा शोचति, सः नग्नं ताडयति; सुसंस्कृताय एव भागं योजयति। इन्द्रः पूर्वैः, उत्तरैः, मध्ये च आहूयते; सहाय्यं इच्छन्तः, वसन्तः, युद्धन्तः च इन्द्रं आह्वयन्ति; विजयं इच्छन्तः इन्द्रम् आह्वयन्ति। अहं मनुः अस्मि, अहं सूर्यः; अहं कक्षीवद्, प्रेरितः कविः। अहं कुत्सं, अर्जुनस्य पुत्रं, प्रेरितवान्; अहं कविः, उशनाः; मां पश्यत। अहं आर्याय पृथिवीं अददाम्; उपासकाय मर्त्याय वर्षम् अददाम्। आपः प्रवहन्त्यः प्रेरिताः; देवाः मम पन्थानं अन्वगच्छन्। अहं अभिमानिनाम् पुरः नाशितवान्, शम्बरस्य नवतिं सह; शततम् दुर्गं अपि अपावर्तयम्, दिवोदासाय अतिथिग्वाय च। वीर्यं मरुद्भ्यः प्रेष्यताम्; श्येनः, श्येनानां शीघ्रतमः, पततु। यदा गरुत्मान् स्वबलात् हविः, देवप्रियं, मनवे आनयत्। यदि बलवान्, प्राज्ञः आनयति, सः हविः विस्तीर्णेन पन्था शीघ्रं वहतु। सः तव मधुना, सोम, गतवान्; अत्र श्येनः कीर्तिं अपश्यत्।