इन्द्रः पर्वतानां मध्ये श्रेष्ठानि रत्नानि चिन्तयन्, शीघ्रगामिनां आपां प्रवाहान् पोषेण सञ्जीवयति। सः वन्यगुहायां गाम् अन्विष्य, तद्दत्तं वाज्यर्थं पोष्यैः वह्यमानां प्राप्नोति। तस्य हस्ते शुभौ, कुशलौ, वरदौ; भगवन् इन्द्र, तव करतलौ स्तुतये ददातः। किं तव निराकरणं? किं नः न स्मरिष्यसि? किं त्वाम्, महाबलिन्, दानाय निवारयति? एवं सत्यधृतः, अधिपः इन्द्रः, पुरुं तर्तुं सर्पं हत्वा पन्थानं ददाति। सः, बहुशस्त, शक्त्या अस्मभ्यं धनं ददातु, दिव्यं तव अनुग्रहं वयं रञ्जयेम। अधुना, स्तुतः इन्द्र, गीतः, कर्मणः पोषणं अस्मभ्यं ददातु, यथा आपः पूरयन्ति। तव हरीभ्यां नूतनं स्तोत्रं रचितम्; प्रज्ञया वयं सदा सारथयः स्याम। यद् इन्द्रः वृणीत, यत् इच्छति, तत् महात्मा स्वबलात् साधयति। मघवन्, शिलया बलिनः, अस्माकं स्तोत्रं, स्तुतिं, सोमं च गृह्णाति। सः, महाबाहुः, नराणां श्रेष्ठः, बलवान्, चतुष्कोणं अन्नम् अश्नाति। यशः कृते, पारुष्ण्याः रोमं विदारयति, यस्य सन्धयः सख्याय कृताः। सः, देवः, देवेषु श्रेष्ठः, जातः, महाश्वैः, महाशक्तिभिः, विशालबाहुषु वज्रम् अधारयन्, स्वबलात् द्यां निनादयत्, पृथिव्यां च विराजते। सर्वाणि प्रतिबन्धान्, प्राचीनान् पन्थानः, उच्चं द्याम्, पृथिवीं च, तेषां च आदीनि निनदन्ति; जननी गवां बलं वहति, वाताः इव नराः, प्रवृत्तिं अनुयान्ति। एतानि, इन्द्र, तव महान्ति कर्माणि सभासु सर्वासु कीर्तनीयानि। वीर, साहसिन्, त्वं वज्रेण अहिं प्राहरः, स्वबलं प्रादर्शयः। एतानि तव सत्यानि, महान्ति कर्माणि; सर्वाः गावः वृष्णः स्तनात् प्रवहन्ति; तदा तव भीत्या आपः शीघ्रं जग्मुः। अत्र, हरीभ्यां, तव देव्यः स्वसारः त्वां स्तुवन्ति, सहायतया; यदा बन्धनानि विमोचयन्, दीर्घेण प्रवाहेण अपेत्य प्रवहन्ति। सोमः, रसंवर्धनः, नदीव त्वां मोदयति; काम्यस्य बलं तव अस्ति; अस्माकं कृते, दीप्तगवां किरणः शीघ्रः, बलेन समीपं आगच्छति। अस्मान् सर्वतोऽधिकान्, वीर्ये महान्, नित्यं जयिनः कुरु, महाबलिन्; अस्माकं रिपून् नाशय, विघ्नान् भञ्जय, मर्त्यानां शत्रुं प्राहिणु। शृणु नः, इन्द्र, प्रयत्निनां; अस्मभ्यं शोभनानि पुरस्काराणि ददातु; सर्वे पोष्याः द्रविणानि आगच्छन्तु; गवां नः, मघवन्, सदा स्मर। अधुना, स्तुतः इन्द्र, गीतः, कर्मणः पोषणं अस्मभ्यं ददातु, यथा आपः पूरयन्ति। तव हरीभ्यां नूतनं स्तोत्रं रचितम्; प्रज्ञया वयं सदा सारथयः स्याम। कथं सः महात्मा ववृधे, यस्य ऋत्विक्, हविः गृह्णन्, सोमाय उपजगाम? सः, पिबन्, इच्छन्, हविः गृह्णन्, उच्चैः श्रवः अर्थं शुचिः अग्रे अग्रे अयात्। कः सः वीरः, यस्य सख्यं प्राप, कः तेन सह भागं विभजते? कः तस्य अद्भुतं कर्म विवेचयति, कः वर्धते, स्तुतस्य, पूज्यस्य? कथं इन्द्रः आहूयमानं शृणोति? कथं सः, शृण्वन्, नूतनं गीतं वेत्ति? कियन्ति तस्य रक्षणरूपाणि, कथं च सः दानवान् यजमानाय कथयन्ति? कथं प्रयत्नवान् धनं न नश्यति, विभावन्, धनस्य अन्वेषणे? देवः सच्चा, स्तुतिं गृह्णन्, हविः आस्वादयतु। कथं, उषसः प्रातर्, देवः मर्त्यस्य सख्ये मोदते? कथं, तस्मिन्काले, स्वमित्रेभ्यः सख्यं दर्शयति, ये तस्मिन्सुयुगं कामम् अन्विच्छन्ति? किं तत् सख्यं सखिभिः अन्तिकं? कदा वयं तव सौहृदं सत्यम् उद्घोषयेम? रूपेण सः शोभनः, तस्य सृष्टयः तेजस्विन्यः, गवां ज्योतिरिव दीप्ताः। मायाविनं हन्तुमिच्छन्, महाबलः, तिक्ष्णानि शस्त्राणि असिनोत्; ऋणवान् अपि, ऋणेन, तत्र न कठोरः; दूरस्थान्, अज्ञातान्, प्रभाते अपाकरोत्। सत्यानि बहूनि, तेषां श्रुतयः सजगाः; सत्यस्य धिया पापानि नश्यन्ति। सत्यस्य घोषः बधिरान् विवेद, तेषां कर्णौ जागृतौ, शुद्धाः आगमने। सत्यस्य प्रिष्ठानि बहूनि, दीप्तानि, अद्भुतरूपाणि; सत्येन दीर्घाः पोष्याः आपः प्रवहन्ति; सत्येन गावः सत्ये प्रविष्टाः। यः सत्येन गच्छति, सः एव सत्यम् आप्नोति; सत्यस्य बलं एव गवां स्पर्धायां जयति। सत्याय पृथिवी विस्तीर्णा, गवां दुग्धं परमे धामनि। अधुना, स्तुतः इन्द्र, गीतः, यजमानाय पोषणं ददातु, यथा आपः पूरयन्ति। तव हरीभ्यां नूतनं स्तोत्रं रचितम्; धिया वयं सदा रथिनः स्याम। कः स्तवः इन्द्रं प्रति, महात्मानं, आप्त्यै समीपं नयति? सः, वीरः, गायकाय धनं ददाति; सः पशूनां ईशः, न अस्माकं जनम् अपाकरोति। सः वर्त्रघ्ने आहूयः, स्तुत्यः, इन्द्रः, सदा दानशीलः। सः, दातृ, मर्त्यस्य साह्याय आगच्छति, यजमानस्य गीत्यै विस्तीर्णं मार्गं करोति। तम्, नरः, सभायाम् आह्वयन्ति, प्रापणाय, तनूनां पुष्टि हेतुं यतमानाः। यदा, उभे, सन्तानाय, समागच्छन्ति। जनाः, बलिनः, समृद्ध्यै स्पर्धन्ते; जाताः, महान्तः, संघे इन्द्रं आह्वयन्ति। तदा, इन्द्रस्य शक्तिं उपासते; तदा हविः सज्यते, पिष्टं बर्हिः। तदा सोमः पच्यते, तदा उत्सुकाः सिञ्चन्ति; तदा यज्ञाय वृषभे मोदन्ते। यः एवम्, इन्द्राय सोमं पिण्डं च यजति, तस्मै मार्गं करोति। एकचित्ताः, समागच्छन्ति; सः तं युद्धे सखायं करोति। यः इन्द्राय सोमं पचति, हविः पचति, यवांस्तपति—तस्मै, चिन्ताः, विशालाः मार्गाः, नयन्ति; तस्मिन्न् इन्द्रः वीर्यं स्थापयति। यदा महाबलः सामर्यं विभजति, दीर्घस्पर्धां आर्याय घोषयति, सः स्वपत्नीं प्रति, गृहे, तीक्ष्णैः सोमपेषकैः वीर्यं प्रावर्तयत्। हीनः महान् धनं वहन्, न क्रीतः, पुनः न क्रीतः; सः, अल्पः, न बहु न्यूनः; दरिद्रः, दक्षः, वाचं दुहे। कः दशभिः गावः मम इन्द्रं क्रीणाति, यदा सः शत्रून् हत्वा, पुनः ददाति? अधुना, स्तुतः इन्द्र, गीतः, यजमानाय धनं सृजतु, यथा आपः। तव हरीभ्यां नूतनं स्तोत्रं रचितम्; प्रज्ञया वयं सदा रथिनः स्याम। कः अद्य, देवकामः, मह्यं इन्द्रस्य सख्ये मोदते? कः महतीं त्राय्यां इच्छति, कः सुतसोमे जुहूयात्? कः सोमाय वचसा घोषयिष्यति, कः सख्यं करिष्यति, कः इन्द्रस्य सख्यं इच्छति, कः विप्रस्य सख्यं वाञ्छति, कः तस्य साह्यं याचते? कः अद्य देवसख्यं वृणुते, कः आदित्येषु अदितेः ज्योतिः इच्छति? कस्मै अश्विनौ, इन्द्रः, अग्निः, सोमभागः, एकचित्ताः पिबन्ति? एवं ऋषयः, यजमानाः, स्तुतिभिः, हविभिः, सोमेन च, इन्द्रं आह्वयन्तः, तस्य महत्त्वं, दानशीलत्वं, वीर्यं च स्तुवन्ति। सः, सत्यधृतः, पुरुत्रा सख्यं ददाति, सदा रक्षां, पुष्टिं, धनं च प्रयच्छति। यस्य स्तोत्रैः, यज्ञैः, सोमेन च तुष्टः, सः भक्तान् पोषयति, रिपून् नाशयति, गवां सम्पदः सृजति, सत्यस्य मार्गं प्रकाशयति।