इन्द्रः स्वां मातरं प्रयान्तीं पश्यन्, न तु गावः अन्वगच्छत्, नापि ताः अन्वयात्। त्वष्टुः गृहे, शतधारं सोमं चम्प्वा निष्पिष्टं पपौ। तेन वीर्येण किं कृतवान्? सहस्रं गृहीत्वा, बहूनि शरदः पूर्वं, सः कृतवान्। हि तस्मात् न कोऽपि तुल्योऽस्ति, न जातानां, न जायमानानां। मातरं तम् अप्रशंस्यम् इति मन्यन्ती, महान्तं तम् रहसि न्यधात्। स तु स्वेन बलिना, स्वेन तेजसा संवृतः, उदतिष्ठत्, जातः सन् द्यावापृथिव्यौ अपूरयत्। ताः स्त्रियः इव, या पतिं न प्राप्नुवन्ति, शुचः विलपन्ति, धर्मपालिकाः इव क्रोशन्ति। ताः पृच्छ—किम् एतद्, किं वदन्ति, कः आप्सु अश्मरश्मिं भिनत्ति? किम् रहस्यं ताः आपः तस्य कृते भाषन्ते? ताः इन्द्रस्य किञ्चिद् दोषं प्रकाशयितुम् इच्छन्ति। ‘मम पुत्रः महता वेगेन वृत्रं हत्वा, सरितः अपासृजत्’ इति मातरं वदन्ति। ‘अपि अहम् त्वां, युवतीं, त्यक्तवान्, अपि अहम् त्वां, तटे शयानां, परित्यक्तवान्; अपि आपः, शिशोः हितकाम्यया, त्वां परित्यक्तवन्त्यः; अपि इन्द्रः, स्वेन वीर्येण, उदतिष्ठत्’ इति वदन्ति। ‘त्वं दात्री, तव हनू विदारिते, अधरहनुः अपाति; ऊर्ध्वहनुः आहतः दस्योः शिरः अभवत्, प्रहारेण भग्नम्’ इति। गावः दृढं, अप्रतिघात्यं, महावृषभं—इन्द्रं—तव गृहे अजायत। माता, वत्सस्य स्वातन्त्र्यं कामयमाना, स्वयम् तम् विसृजितुम् अइच्छत्। तथापि माता महिषम् अन्वगच्छत्, देवाः त्वां, पुत्र, परित्यक्तवन्तः। तदा वृत्रघ्नः इन्द्रः उवाच—‘सखा विष्णो, विक्रमस्व, पन्थानं विस्तरय’ इति। ‘कः तव मातरं विधवां कृतवान्? कः त्वां हन्तुम् अइच्छत् यदा त्वं यास्यन् अभूः? कः देवः, हे मरुत, त्वया सह आसीत्, यदा त्वं पितरं पदेन गृहीत्वा अपातयः?’ इति पृच्छन्ति। ‘शृगाल्यः इव, अहम् अन्त्राणि अपाकर्षम्; न कश्चित् देवेषु माम् आश्वासयत्। मम भार्यां हर्यमाणां अपश्यम्; ततः श्येनः मधु मम आनयत्’ इति वदन्ति। एवं, हे वज्रिन् इन्द्र, सर्वे देवाः, सुलभाह्वयाः, त्वां अत्र वृत्रघ्नाय अवृण्वन्; उभे बृहती द्यावापृथिव्यौ त्वां एव वृत्रघ्नाय अवृण्वेताम्। देवाः जीवतीः आपः, सत्यजन् इन्द्र, विमुमोचुः; त्वं, सर्पं परितः शयानं, अवधीः, सर्वाणां नदीनां मार्गान् अपावः। त्वं तं तृप्तिम् अप्राप्तं, अचेतनं, शयानं, वज्रेण, सप्तस्वधीतं अहिं विभिद्य अवधीः। त्वया, इन्द्र, शुष्कं नदीतीरं समारोप्य, दृढानि बन्धनानि भित्त्वा, पर्वतान् अपि प्रहारेण भग्नवान्। जनाः अपतन् अपत्यवत्, आपः रथवत् समागताः; त्वं, इन्द्र, वेगेन सरितः विमुमोचः, तरंगान् प्रेषयन्। त्वं, इन्द्र, महतीं, सर्वपोषिणीं, सदा प्रवहन्तीं पृथिवीं तुर्वीतये, वय्याय च पिप्रथः; त्वया, भक्ताय, नद्यः सुगमाः कृताः। त्वं, इन्द्र, पुरातनाः, तरुणाः, ऋतावत्यः नद्यः, नभः मेघैः इव, अपावः; त्वं, तृषितं मरुस्थलम् अपूरयः, दस्युपत्नीन् अपि शमयः। बहूनि प्रातः, शरदः च, गुह्यं स्थितानि; त्वं वृत्रं हत्वा, आपः विमुमोचः; इन्द्रः, बन्धनानि भित्त्वा, भूम्यै स्रोतांसि प्रवर्तयत्। त्वया, दीनैः सह, अप्रयज्यम् अपत्यं गृहेभ्यः नीतम्; अन्धः अहिं अदत्, दुर्गमाः गिरयः अपि जिताः। बुधाः तव प्राचीनी कर्माणि, हे वेदिन्, उचुः; तव वीर्याणि, कीर्तिम्, आपः च, राजन्, विज्ञाय वदन्ति। इदानीं, स्तुतः इन्द्र, गीयमानः, यजमानाय पोषणं ददातु, यथा नद्यः पुष्णन्ति। तुभ्यं, वृषणश्व, नूतनः स्तोत्रः कृतः; वयं, प्रज्ञया, नित्यं स्पर्धायाम् विजिगीषामः। दूरात् वा, समीपात् वा, इन्द्रः, साहाय्याय, यजमानाय, आगच्छतु; नराधिपः, वज्रभृत्, विजयी युद्धेषु, स्पर्धासु च जयिन् अस्तु। इन्द्रः, वृषणश्वः, अस्मान् प्रति, साहाय्याय, धनाय च, आगच्छतु; स वज्री, मघवान्, यज्ञे तिष्ठतु, बलाय आहूतः। त्वं, इन्द्र, अस्माकं यज्ञं अग्रे स्थापयिष्यसि; त्वं नः प्रज्ञां दास्यसि; रिपुघ्न इव, वज्रिन्, धनाय, त्वया सह, वयं, वसु जेष्याम। प्रसन्नचित्तः, इन्द्र, सोमपानं रममाणः, आत्मबलिन्, आगच्छ; मधु मधुरं पिब, हृष्टः भव, यथाकामम्। स यः, फलिनः वृक्षस्येव, वा शीघ्रस्य धावकस्येव, नवैः कविभिः मुञ्चितः; यौवनः कन्याम् इव हृष्टः, एवं अहम्, कामयन्, बहुधा आहूतं इन्द्रं हवामि। गिरिरिव, स्वबलसम्पन्नः, इन्द्रः, आदौ दृढबलः जातः; स प्राचीनं वज्रं, भयंकरम्, जलात् धनपूर्णं पात्रमिव, आदत्तवान्। न कश्चन तस्य पन्थानं जन्मना प्राप्नोति, न दानस्य समाप्तिं; स बलम् उच्चालयन्, मघवन्, अस्मभ्यं बहु वसु ददातु। त्वं, जनानां वसु, गृहम्, पश्यसि, गवां गोष्ठं विमोचयसि; त्वं, नरः, सभासु विजयी, अस्मभ्यं महद् धनं नयसि। कस्मिन्न् बलात्, हे महाबलिन्, पुनः पुनः महानि कर्माणि करोति? त्वं, यजमानाय दातारः, विविधानि दानानि ज्ञात्वा, गायकाय धनं ददाति। नः मा हिंसीः; अस्मभ्यं दानं ददातु; यजमानाय, दातव्याय, बहु यच्छ; अस्मिन् नवे, उत्तमे, स्तुत्ये स्तोत्रे, वयं इन्द्रं स्तुवन्तः, तव महिमानं वदेम। इदानीं, स्तुतः इन्द्र, गीयमानः, यजमानाय पोषणं ददातु, यथा नद्यः पुष्णन्ति; तुभ्यं, वृषणश्व, नूतनः स्तोत्रः कृतः; वयं प्रज्ञया नित्यं स्पर्धायां विजिगीषामः। इन्द्रः अत्र साहाय्याय आगच्छतु, अस्माभिः स्तुतः, वीरः अस्माभिः सह उपविशतु; सदा वृद्धबलः, यस्य बहूनि शक्तयः, नभस इव, तस्य राज्यं सदा अजेयम् अस्तु। अत्र, तस्य बलिनः, महात्मनः, दानवत्सलस्य कर्माणि स्तुमः; यस्य संकल्पः सभायाम् अधिपत्यं करोति, यो जनान् आह्वयति, प्रेरयति। इन्द्रः, दिवः, पृथिव्याः, शीघ्रं समुद्रात्, आपः वा, अस्मान् प्रति आगच्छतु; प्रकाशदायकः, सहाय्याय, मरुत्सखः, सत्यस्य दूरात् स्थानात् वा आगच्छतु। बलिनः, महद् धनम्, यस्य अधिपतिः, तद् अस्माभिः सभासु स्तुमः; इन्द्रः, यो धनिनां मध्ये बलात् जयति, साहसानां नेतृत्त्वं करोति। यः, नम्रः सन्, दर्पिणं निगृह्णाति, यः वाक् यज्ञाय जनयति; स दातारः, बहुधा आहूतः, स्तोत्रैः, स इन्द्रः, सभासु होतारं क्रियताम्। यदि, प्रज्ञया नीतः, त्वं शीघ्राणां मध्ये वससि, मौजिगस्य गिरिगुहायाम्, हे होतः, यः महाञ्, अस्मभ्यं सभासु अग्निं प्रज्वालयति, स गृहे रक्षकः अस्ति। यदा, भीमः भार्वरः, स्तुत्याय, हविषे च, बलं प्रयुङ्क्ते, यदा सः मौजिगस्य गुहायाम् निहितः, तदा, श्रद्धया, यत्नेन च, सः हर्षं जनयति। एवं, ऋषयः, देवाः, मातरः, आपः, सभाः, सर्वे इन्द्रस्य महत्त्वं, वीर्यं च, स्तुवन्ति, यः वृत्रं हत्वा, आपः विमुमोच, जगत् पुष्णाति, यजमानाय च वसु ददाति; सः सदा अस्मान् पालयतु, विजयं च ददातु।