दिवः स्वयमेव स्ववीर्यस्य जनकत्वं चिन्तयामास, हे इन्द्र! त्वां प्रवीर्यं समुत्पादयामासुः कुशलतमाः, ये सूर्यस्य जनकं त्वां चक्रुः, महावज्रधरं, अचलमिवाधारमासीनासनस्य। स एव सर्वेषां जनानां राजा, इन्द्रः, बहुधा स्तूयमानः, उभे अवनौ प्रसारयति। सर्वे देवाः तस्य ऋते, तस्य सत्ये, तस्य दानप्रियस्य महात्मनः सन्तोषं प्राप्नुवन्ति। सर्वे सोमाः, सर्वे हर्षयन्तः पानाः तस्यैव अभवन्; त्वं, हे इन्द्र, धनानां दाता, सम्पदां स्वामी, सर्वेषां जनानां वितरणाय अभवः। त्वं हि, जननादारभ्य, हे इन्द्र, सर्वान् जनान् वितरसीति; त्वं, महादान, वज्रेण, पन्थानमाश्रित्य शयानं कुण्डलीनं छित्त्वा अपाकरोः। अहं तं महावीर्यं, बलवन्तं, अनन्तं, महाबलिनं, शुभवज्रधरं इन्द्रं धारयामि; स एव वृत्रं हत्वा, विजयप्रदः, दानवान्, महाधनः, मघवा अभवत्। एषः मघवा, वरणीयः, धर्मेण सह कार्यं करोति, स एव संग्रामेषु श्रुतः; स एव विजयमावहति, यद्वाञ्छति तत् प्राप्नोति—स्महि वयं तस्मै प्रियाः स्याम। एषः विजित्य, प्रहारसमये अपि, श्रूयते; स एव युद्धेन पशून् विमोचयति। यदा इन्द्रः क्रोधं सत्यम् करोति, तदा यत् दृढं तदपि कम्पते, तस्मात् पलायते। इन्द्रः समं गोः, हिरण्यस्य, अश्वानां च, मघवा, सगणः, विजयिनां सह, धनं विभजति, सम्पदः संगृह्णाति। कियत् इन्द्रः मातरं अतिक्रामति? कियत् पितरं जनयितारं? सः पुनः पुनः स्ववीर्यं प्रचोदयति, गर्जितेन वातेन प्रेरितमिव। त्वं, हे मघवन्, नश्वरं अमृतं करोति; त्वं भ्रमणेन रजः उत्पाटयसि। दिवः इव वज्रैः विदारयन्, मघवन्, भक्ताय धनं ददातु। एषः सूर्यस्य चक्रं प्रवर्तयामास; सः प्रवाहिण्याः पन्थानं सञ्चालयामास। कृष्णतां आकृष्य, मूलदेशे त्वचं भक्षयति। आसिक्न्यां यजमानः होतृवत् आसीत्। गावां कामार्थिनः, बुद्धिमन्तः, इन्द्रस्य सख्यं प्रार्थयन्ति, अश्वान् इच्छन्तः, वृषभं बलार्थं स्तुवन्ति; सुतवत्सलः सुतकामः, अप्रपञ्च्यः, वयं तमुत्साहयेम, निधिं प्रेरयन्त इव। हे इन्द्र, द्रष्टा, रक्षकः, सहायकः, ख्यातः, रिपुघ्नः, सोमपः भव; सखा, पिता, श्रेष्ठः पितॄणां, आयुषः कामिनः लोकं अस्माकं कुरु। सखा, सहायकः, इन्द्र, वयं त्वां स्तुवामः, गायकाय जीवितं ददातु; हि वयं त्वां स्तुतिभिः महान्तं चक्रिम, इन्द्र, एभिः श्लोकैः त्वं वर्धस्व। इन्द्रः, महादानः, स्तूयते—यदा सः बहून् वृत्रान् एकाकी हन्ति, अजितः; तस्य गायकः प्रियः, यस्य रक्षणे न देवा न मर्त्याः विघ्नं कर्तुं शक्नुवन्ति। एवं महादानः, विस्तृतदृष्टिः, इन्द्रः अस्माकं सत्यकर्माणि कुर्यात्, जनानां धारयिता, अच्युतः; त्वं, भूतानां नृप, अस्माकं कीर्तिम्, महत् यशः, गायकाय ददातु। इदानीं, स्तुतः, इन्द्र, गीयमानः, गायकाय सम्पदः स्रवय, नद्यः इव; तव हरीभ्यां नूतनः श्लोकः कृतः—वयं प्रज्ञया सदा रथस्य सखायः स्याम। एषः पन्थाः, प्राचीना, सुप्रपन्ना, येन सर्वे देवा अजायन्त; अत्रैव महावीर्यं जायेत—मातरं मार्गात् कोऽपि न नयतु। नाहं तेन मार्गेण गच्छामि—दुष्प्रापः, कठिनः; पार्श्वाभ्यां गमिष्यामि, न मध्ये। बहूनि कृतानि, कर्तव्यानि; त्वया सह युध्ये, त्वां पृच्छामि। सः प्रसर्पन्तीं मातरं पश्यन्, न तु गावः अन्वगच्छत्, न ताः अनुययौ। त्वष्टुः गृहे, इन्द्रः सोमं पपौ, शतधारं, चंवेन निष्पिष्टम्। किं तेन वीर्येण अकुरुत? सहस्रं जग्राह, बहून्यश्विन्याः पूर्वम्। न हि तस्य समः अस्ति, न जातेषु, न भविष्यत्सु। अवाच्यं मन्यमानं, मातरं तम् महावीर्यं गुह्ये न्यधात्, स तु स्वबलात्, स्ववीर्येण, उत्थाय, जातः, दिवं पृथिवीं च पूरयामास। एता, पतिं न लब्ध्वा स्त्रिय इव, विलपन्ति, रुदन्ति, धर्मचर्याः इव; ताः पृच्छ, किं तद् वदन्ति, कः आपां मध्ये अश्मबन्धं भिन्दति। किं गुह्यं आपः तस्य वदन्ति? ताः इन्द्रस्य दोषमुदाहरन्ति। मम पुत्रः महाघातेन वृत्रं हत्वा, नद्यः मुमोच। अहं अपि त्वां त्यक्तवती, युवती, अहम् अपि त्वां तट उपशयने त्यक्तवती; आपः अपि, शिशवे हितकाम्याः, त्वां त्यक्तवत्यः, इन्द्रः अपि, स्वशक्त्या, उत्थितः। त्वदीये एव, महादान, हन्ये, अधरौ च भिन्नौ; ऊर्ध्वजः तु, हतः, दस्योः शीर्षं अभवत्, प्रहारेण विदारितम्। धेनुः दृढं, अजय्यं, महावृषभं—इन्द्रं—तव गृहे अजनि; माता, वत्सस्य स्वच्छन्दगमनं वाञ्छन्ती, स्वयमेव तं विसृजितुमिच्छति। माता तु महिषं अन्वगच्छत्, देवाः अपि त्वां, पुत्र, परित्यक्तवन्तः; तदा इन्द्रः, वृत्रहत्याय, उवाच—'सखा विष्णो, पन्थानं विस्तारय।' कः तव मातरं विधवां चकार? कः त्वां हन्तुमिच्छत् गच्छन्तम्? कः देवः, हे मरुत, त्वया सह आसीत्, यदा त्वं पितरं पादेन गृहीत्वा अपातयः? शृगाल्याः इव, अहं अन्त्राणि निष्कर्षितवती; न अहं देवेषु कञ्चन सान्त्वयितारं अलभे। मम भार्यां हर्यमाणां अपश्यम्, तदा श्येनः मधु मम आनयत्। एवं, हे इन्द्र, वज्रिन्, सर्वे देवा, सुप्रार्थ्याः, त्वां अत्र चुन्वन्ति; उभौ महान्तौ द्यावापृथिव्यौ वृत्रवधाय त्वामेव एकं वृतवन्तौ। देवाः जीवतीः आपः, इन्द्र, सत्यम् जातं राजानं, मुमोचुः; त्वं अहिं परितः शयानं, अच्युतं, हत्वा, सर्वाणां प्रवाहाणां मार्गान् अपावः। त्वं तं अतृप्तं, अचेतनं, शयानं, इन्द्र, अपश्यः; वज्रेण, सप्तस्वधिषु शयानं अहिं विदारयः। त्वया, हे इन्द्र, शुष्कस्य नद्याः शय्यां प्रचोदयामास; त्वया, बलात्, दृढानि बन्धनानि विदारितानि, त्वया, प्रबलात्, पर्वतान् प्रहारितम्। जनाः अपतन् अपत्यवत्, प्रवाहाः रथवत् समं ययुः; त्वं, इन्द्र, बलात्, नद्यः मुमोच, वेगं स्रावयन्। त्वं, इन्द्र, महतीं, सर्वपोषिणीं, सदा प्रवहन्तीं पृथिवीं, तुर्वीतये वय्याय च स्रावयामास; त्वया, बलात्, भक्ताय नद्यः सुलभाः कृताः। त्वं, इन्द्र, प्राचीः, तरुणीः, ऋतावत्यः नद्यः, दिवः मेघवत्, अपावः; त्वं तृषितं मरुभूमिं पूरयामास, दस्युपत्नीं उपशमयामास। बहूनि उषसः, शरदः च, निहितानि; त्वं वृत्रं हत्वा, नद्यः मुमोच; इन्द्रः बन्धनानि भित्वा, पन्थानः भूम्यै प्रवर्तयामास। नीचैः सह, त्वं, इन्द्र, अप्रयुक्तं पुत्रं गृहात् आनयः; अन्धः अहिं अदत्, पर्वतानि, दुष्प्राप्याणि अपि, विजितानि।