धनस्य इच्छया, भक्तजनाः सोमयागे यथा, इन्द्रं समीपं आगच्छन्, उत्तमस्तुत्या हर्षिताः, कीर्तिम् आकाङ्क्षन्तः, स्तोत्रेषु प्रमुदिताः, शोभनं, सुप्रकाशितं वैभवं यथा, तं इन्द्रं अर्चन्ति। तं सुगमप्रार्थनीयम् इन्द्रं आह्वयामः, यो बहूनि वीर्याणि कृतवान्, आराधकाय शीघ्रं पुरस्कारं अद्भुतसाहाय्येन ददाति। यदा तव तीक्ष्णं वज्रम् जनानां मध्ये पतति, हे वीर, यदा तव क्रूरं कोपं शत्रुषु उदेति, तदा, हे रक्षक, अस्माकं शरीराणि स्मर। वामदेवस्य प्रार्थनानां रक्षकः त्वं अभवः, त्वं मित्रः, त्वं वृकः, पुरस्कारस्य स्पर्धायाम्; सर्वे अस्माकं चिन्तनानि तव अनुसरन्ति, हे विश्रुतप्रशंसित, भक्ताय सर्वत्र साहाय्यं भव। एतेषु जनेषु, हे इन्द्र, तव मित्रैः सह, हे महादानिन्, सर्वेषु स्पर्धासु विजयी भवेम; दिवः वैभवैरिव, उत्तमानः अस्मान् पालयन्तु, रात्रिषु च, बहुषु शरदः च, प्रमुदिताः भवेम। इन्द्राय, वृषभाय, महाबलाय, स्तोत्रम् अर्प्यते, यथा भृगवः स्वस्य रथाय; अद्यापि यथा पूर्वं, अस्माकं मित्रत्वं मा परित्यज, हे बलिन, शरीररक्षक। अद्य स्तुतः, अद्य कीर्तितः, हे इन्द्र, भक्ताय पुष्टिं स्रावय, यथा नद्यः; तव कृते नूतनं स्तोत्रं रचितम्, हे हरियुक्त, विवेकदृशा, सदा तव रथारूढाः भवेम। त्वं महतः, हे इन्द्र; तव बलाय भूमिः च दिवः च तव शक्तिं परमं मन्ये; त्वं वृत्रं बलात् हत्वा, नद्यः विमोचयित्वा, सर्पाणि अपि निगलितवान्। तव जन्मनि, दिवः तव शक्त्या कम्पितम्, भूमिः तव बलस्य भीत्या कम्पितम्; पर्वताः कम्पिताः, रम्याः गिरयः कम्पिताः, कन्दराः विदारिताः, आपः प्रवृत्ताः। पर्वतम् तव शक्त्या विदार्य, वज्रेण गुह्यम् प्रकटयित्वा, वृत्रम् वज्रेण हत्वा, हर्षितः, आपः शीघ्रं प्रवृत्ताः, तेषां बलं नष्टम्। दिवः तव वीर्यस्य जनकत्वं मन्यते, हे इन्द्र; कौशलिनः त्वां निर्मितवन्तः, सूर्यस्य जनकः, महावज्रधारी, स्थिरः, स्थाने आधारवत्। स एव द्वौ लोकौ प्रसारयति, जनानां राजा, बहुस्तुतः इन्द्रः; सर्वे देवाः तस्य सत्ये हर्षिताः, उदारस्य देवस्य दान्ये प्रशंसिते। सर्वे सोमाः तस्य अभवन्, सर्वे प्रमदजनकाः पेयाः महात्मनः; त्वं धनस्य अधिपः अभवः, दातारः जनानां वितरणाय। त्वं, आद्ये जन्मनि, सर्वे जनाः वितरितवान्; त्वं, उदारः, वज्रेण, पन्थान्यां शयानं सर्पं छिन्नवान्। अहम् इन्द्रं, महाबलम्, महाशक्तिम्, अनन्तं वृषभं, शुभवज्रधारीं, प्रतिष्ठितवान्; स वृत्रं हन्ति, पुरस्कारं विजयी, दानं ददाति, उदारः मघवान्, धनधान्यसम्पन्नः। मघवान्, चयनितः, धर्मेण सह कार्यं करोति, स एव युद्धेषु शृणोति; स पुरस्कारं आनयति, यत् इच्छति तत् विजयी—सख्ये अस्माकं प्रियः भवतु। सः शृणोति, जयं कुर्वन्, प्रहारं कुर्वन्; सः अपि गोः विमोचनं युद्धेन करोति। यदा इन्द्रः कोपं सत्यम् करोति, तदा स्थिरं सर्वं कम्पितम्, तस्मात् दूरं गच्छति। इन्द्रः सर्वाः गावः एकत्र प्राप्तवान्, सुवर्णं एकत्र, अश्वान् एकत्र—मघवान्, बहुदानवन्; एतेषु पुरुषेषु, वीरतरः, धनं वितरति, सम्पदः संगृह्णाति। कियत् इन्द्रः मातरं अतिक्रान्तवान्? कियत् पितरं, जनकं, अतिक्रान्तवान्? सः पुनः पुनः शक्तिं प्रेरयति, यथा वातः गर्जितघनैः प्रेरितः। त्वं, मघवान्, विनाश्यम् अविनाश्यम् करोति; सः धूलिं भ्रमणेन प्रेरयति। यथा दिवः वज्रैः विदारितः, हे मघवान्, भक्ताय धनं दत्तु। सः सूर्यस्य चक्रं प्रवर्तितवान्; प्रवाहिन्याः पन्थानम् गतवान्। कृष्णताम् आकृष्य, त्वं त्वदीयं क्षेत्रस्य मूलस्थाने त्वचा निगलितवान्। असिक्न्यां, भक्तः होतृवत् भवति। प्राज्ञाः, गवां कामये, इन्द्रं सख्याय समीपं गच्छन्ति, अश्वान् कामयन्तः, वृषभं बलाय स्तुवन्ति; सन्तानम् इच्छन्तः, सन्तानजनकं, अनभ्रान्तम्, तम् उद्यन्ति, यथा निधिं साहाय्याय उद्यन्ति। द्रष्टा, रक्षकः, प्रसिद्धः, शत्रुविनाशकः, सोमपः, मित्रः, पिता, श्रेष्ठः पिता, दीर्घायुषः कामिनः लोकं कुर्याम। मित्रः, सहायः, हे इन्द्र, स्तुत्ये अस्मान् जीवनं दत्तु; एभिः स्तोत्रैः त्वां महाबलं कृतवन्तः, हे इन्द्र, एभिः स्तोत्रैः त्वं वर्धस्व। इन्द्रः, उदारः, स्तुतः—यदा सः बहूनि वृत्राणि अकेन हन्ति, अजितः; तस्य स्तोता प्रियः, यस्य रक्षायां न देवाः न मनुष्याः विघ्नं करोतु। एवं इन्द्रः, उदारः, व्यापकदर्शी, अस्माकं कृते सत्यम् कर्म करोतु, जनानां धारकः, अच्युतः; त्वं, प्राणिनां राजा, अस्माकं कीर्तिम्, महां यशः, स्तोतृये स्थापय। अद्य स्तुतः, इन्द्र, अद्य गीतः, स्तोतृये धनं स्रावय, यथा नद्यः; तव कृते, हे हरिवः, नूतनं स्तोत्रं रचितम्—विवेकदृशा, सदा रथसखा भवेम। अयं पन्थाः, प्राचीनः, सुप्रयुक्तः, येन सर्वे देवाः उत्पन्नाः; अत्रैव, महात्मा उत्पन्नः भवेत्—कोऽपि मातरं तस्य पथः न विचालयेत्। अहं तेन पथेन न गच्छामि—दुस्तरः, कठिनः; अहं पार्श्वतः गच्छामि, न मध्येन। बहूनि कर्माणि कृतवान्, कर्तव्यानि; त्वया सह युद्धं करिष्यामि, त्वां पृच्छिष्यामि। सः स्वस्य निर्गच्छन्तीं मातरं पश्यन्, गाः न अनुसृतवान्, न ताः अन्वगच्छत्। त्वष्टुः गृहे, इन्द्रः सोमं पपौ, शतधारं, चम्पेन निष्पीडितम्। किम् सः तेन बलं कृतवान्? सहस्रं गृहित्वा, बहुशरदः पूर्वं। तस्मात् न कोऽपि समः, न जातेषु, न भविष्यत्सु। अवाच्यं मन्यन्, मातरं गूढम् अचक्रेत्, बलिना स्वशक्त्या, स्वबलवस्त्रेण, उद्भूतः, उत्पन्नः, दिवं भूमिं च पूर्णवान्। एते, यथा अनवाप्तपत्न्यः, विलपन्ति, क्रन्दन्ति, यथा धर्मपालाः; तान् पृच्छ, किम् अर्थम्, किम् वदन्ति, के आपः पाषाणबन्धं भिन्दन्ति। किम् गूढं आपः तस्य कृते वदन्ति? ते इन्द्रस्य दोषं उद्घोषयितुम् इच्छन्ति। मम पुत्रः, महाघातेन, वृत्रं हत्वा, नद्यः विमोचयत्। अहम् अपि त्वां परित्यक्तवान्, युवती, अहम् अपि त्वां त्यक्तवान्, तीरशय्यां; आपः अपि, शिशवे हितं इच्छन्त्यः, त्वां परित्यक्तवन्तः, इन्द्रः अपि, बलात्, उत्थितः। तव जिह्वे, हे उदार, विदारिते, अधःजिह्वा अपि निपातिता; तदा, उपरि जिह्वा, आहतः, दस्योः शिरः अभवत्, प्रहारात् भग्नम्। गोः गर्भः दृढः, दुर्जयः, महावृषभः—इन्द्रः—तव गृहे जातः; माता, बालयाः मुक्तिं इच्छन्ती, स्वयम् इच्छति, तं गमनाय अनुमोक्तुम्। तथापि माता महिषं अन्वगच्छत्, देवाः अपि त्वां परित्यक्तवन्तः, हे पुत्र; तदा इन्द्रः, वृत्रं हन्तुं उद्यमः, उवाच—‘मित्र विष्णो, पदं विस्तारय, मार्गं विस्तारय।’ कः तव मातरं विधवां कृतवान्? कः त्वां हन्तुम् इच्छत् यदा त्वं गच्छन्? कः देवः, हे मरुत, तव सह था यदा त्वं पितरं पादेन गृहित्वा निपातितवान्? एवं, ऋषयः, इन्द्रस्य महिमा, वीर्यं, दानशीलता, मित्रत्वं च, स्तोत्रैः, कर्मभिः, संवादैः च, पवित्रया कथा रूपेण प्रकटिता।