इन्द्रः बलवान् उत्सुकश्च महत्त्वेन स्वं रूपं विस्तारितवान्। सः स्वमहिम्ना दिवं पृथिवीं च पूर्णवान्, तस्य तेजसा सर्वं जगद् व्याप्नोति, सः सर्वलोकमयः अभवत्। शक्रः सर्ववीर्यकर्माणि वेद, सः स्वसखिभिः सह स्वेच्छया आपः वितरति; वचोभिः अश्मानः अपि विदारयन्ति, उषिजः दुहितरः पयोवतीः गावः विमुमोचुः। सः वृत्रं निर्जित्य, यः आपः निरुद्धवान्, वज्रं गृहीत्वा पृथिवीं चेतनां कृतवान्; सः प्रवाहान् सिन्धूंश्च विमोचयत्, वीर्येण पतिः अभवत्। यदा त्वं, हे बहुप्रार्थित, पर्वतं विदारयः, तदा प्राचीना सारमा ते कृते प्रादुरासीद्; त्वं, अङ्गिरसोभिः सह, स्तुतिपूर्वकं गवां निगूढानि भञ्जन्, धनदृष्टिं पश्यन्, नयकः भव। मघवन्, त्वं पुरोहितं मुनिं मनुष्यैः सह उपगच्छ, तेजस्वी, न हीनः; तव सहायैः तं स्तुवन्तं बलं ददातु, दुष्टदस्युः न हन्यात्। दस्यूनां हन्तरं, हे इन्द्र, मनसा तत्र आगच्छ; कुत्सः तव सखित्वे सखा भवतु; स्वे धाम्नि, स्वेन रूपे उपविश, प्रज्ञा स्त्री तव स्वरूपं पश्यतु। त्वं कुत्सेन सह रथं वहन् गच्छसि, सहायः, वातस्य श्वेताश्वयोः ईश्वरः इव; त्वं विजयं इच्छन्, मनसोऽपि शीघ्रः, तेजस्वी, विस्तीर्णानि दिशः शोभयन्, रथं भूषयन्। कुत्साय त्वं शुष्णं, शुष्कं, तस्यासनात् अपास्य, प्राचीं शत्रुं, सहस्रशः कुयवं च, त्वरया दस्यून् अपि नाशयसि; तदा सूर्यः दूरस्थं महद् चक्रं प्रादर्शयत्। त्वं पिप्रुं, गर्जन्तं मृगं, ऋजिश्वनं वैदथिनं च कृते, शतं श्यामकूटानि सहस्रात् अपास्य, पुराणि नगरेषु इव नाशयसि। त्वं प्रातर् आदित्यरूपं धारयसि, अमृतस्य दृश्यं रूपं वहसि; मृगः इव, द्विपः इव, बलं गृह्णन्, सिंहः इव, भयङ्करः, शस्त्रधरः। धनार्थिनः ते समीपं गच्छन्ति, सोमयज्ञे प्रमोद्यमानाः, कीर्तिं इच्छन्तः, स्तुतिषु हृष्यमाणाः, श्रीमन्तं समृद्धिं इव। तं सुविद्यम् इन्द्रं वयं आह्वयाम, यो नानावीर्यकर्माणि कृतवान्; सः भक्ताय शीघ्रं फलं ददाति, अद्भुतैः सहायैः। यदा तव तीक्ष्णः वज्रः जनानां मध्ये पतति, हे वीर, यदा तव उग्रः कोपः शत्रुषु जायते, तदा, रक्षन्, अस्माकं तनूनां चिन्तां कुरु। त्वं वामदेवस्य स्तोत्रस्य रक्षिता अभवः, सखा, सर्पः, स्पर्धायां; सर्वे अस्माकं धियः त्वां अनुगच्छन्ति, विश्ववन्द्य, भक्ताय विश्वतः सहायः भव। एतेषां जनानां, हे इन्द्र, तव सखिभिः सह, वयम् सर्वासु स्पर्धासु विजयी स्याम; दिवः शोभाभिः इव, सन्तः अस्मान् पालयन्तु, रात्रिषु शरदः च प्रमदामहे। एषः इन्द्रः, वृषभः, बली, तस्य स्तोत्रं, यथा भृगवः रथाय; त्वं, बलिन्, त्वदीयं सख्यं न परित्यज, तनुपाः अस्माकं। इन्द्र, स्तुतः, संकीर्तितः, भक्ताय पुष्टिं वृष्टिं कुरु, नद्यः इव; तुभ्यं, हरियुक्त, नूतनं स्तोत्रं कृतम्, वयं प्रज्ञया सदा रथिनः स्याम। त्वं महान्, हे इन्द्र; तव कृते, पृथिव्यौ दिवौ च तव शक्त्या तव प्रभावं परमं मन्येते; त्वं वज्रेण वृत्रं हत्वा, आपः विमोचयः, कुण्डलीनः अपि भक्षयः। तव जन्मनि, दिवः कम्पितम्, तव बलस्य भीत्या पृथिवी अपि कम्पिता; पर्वतानां कम्पनं, रम्याणां गिरिणां कम्पनं, कन्दराणि विदीर्णानि, आपः प्रवहन्ति। त्वं पर्वतं वज्रेण विदारयः, निगूढं तेजसा प्रकाशयः; वृत्रं वज्रेण हत्वा, हृष्यमाणः, आपः शीघ्रं प्रवहन्ति, तेषां बलं नष्टम्। दिवः तव वीर्यस्य जननं मन्यते, त्वां कुशलिनः सृजन्, यः सूर्यं जनयत्, बलवद् वज्रं, अचलम्, उपवेशस्य आधारम्। स एव उभे लोकौ प्रसारयति, जनानां राजा, बहुप्रार्थित इन्द्रः; सर्वे देवाः तस्य सत्ये, दानिनः स्तुतस्य सौम्ये हृष्यन्ति। सर्वे सोमाः तस्य अभवन्, सर्वे मदयन्तः पानानि महतः; त्वं, इन्द्र, दानिनां द्रविणस्य पतिः अभूः, सर्वान् जनान् वितरन्। त्वं, जन्मादेव, सर्वान् जनान् वितरः; त्वं, मघवन्, वज्रेण मार्गे शयानम् कुण्डलीनं छिनत्तः। अहं इन्द्रं, बलिनं, महान्तं, अनन्तं वृषभं, शुभवज्रं स्तौमि; सः वृत्रहन्ता, जयिता, दाता, मघवा, धनवाँश्च। एषः मघवा, वृणीत, धर्मेण सह कर्म करोति, सः एव युद्धेषु शृणोति; सः एव फलं ददाति, यं यच्छति, सख्ये वयं तस्य प्रिया स्याम। सः श्रूयते जेष्मणि, तथा हन्यमानः; सः अपि युद्धेन गावः विमोचयति। यदा इन्द्रस्य कोपः सत्यः स्यात्, तदा स्थिरम् अपि तस्मात् कम्पते, अपसर्पति। इन्द्रः गावः, हिरण्यम्, अश्वांश्च एकत्र विजित्य, मघवा, बहुधनः; सः एतेषां वीर्यवतां जनानां सह, धनं वितरति, समृद्धिं सञ्चिनोति। कियत् इन्द्रः मातरं अतिक्रामति? कियत् पितरं जनयितारं च? सः पुनः पुनः स्वबलं प्रेषयति, यथा वातः मेघगर्जितेन प्रेर्यते। त्वं, मघवन्, विनश्यन्तं अविनाश्यं करोति; त्वं धूलिं समुत्क्षिपसि; यथा दिवः वज्रैः विदीर्णम्, मघवन्, भक्ताय धनं ददातु। सः सूर्यस्य चक्रं प्रवर्तयति; सः प्रवाहिकायाः पन्थानं सञ्चालयति। कृष्णिम् आकृष्य, त्वं त्वदीयस्य मूलदेशे त्वकं भक्षयसि। असिक्न्यां, यजमानः होतृवत् भवति। प्राज्ञाः, गावः इच्छन्तः, इन्द्रं सख्याय उपयान्ति, अश्वान् इच्छन्तः, वृषभं बलाय स्तुवन्ति; सन्ततिं इच्छन्तः, सन्तानस्य जनयितारं, अच्युतं, वयं प्रेरयाम, यथा निधिं सहायाय प्रेरयेत्। द्रष्टा, सहायः, प्रशस्तः, रिपुघ्नः, सोमपः अस्माकं रक्षिता भव; सखा, पिता, श्रेष्ठपिता, दीर्घायुषः कामिनः लोके वयं त्वाम् स्थापयेम। सखा, सहायः, इन्द्र, वयं त्वां स्तुवन्तः जीवितं ददातु; हि वयं तव स्तोभिः त्वां महान्तं कृतवन्तः, इन्द्र, एभिः स्तोत्रैः त्वं पूज्यः भव। इन्द्रः, मघवा, स्तूयते—यदा सः बहून् वृत्रान् एकाकी निर्जित्य, अजय्यः; तस्य स्तोतृः प्रियः, यस्य रक्षायां न देवाः न मर्त्याः विघ्नं कुर्युः। एवं इन्द्रः, मघवा, विश्ववेद्यः, अस्माकं कृते सत्यकर्माणि कुर्यात्, जनानाम् उपस्थाता, अच्युतः; त्वं, भूतानां नृप, अस्मासु कीर्तिं महतीं स्तोत्राय स्थापय। इन्द्र, स्तुतः, संकीर्तितः, स्तोतृये धनं वृष्टिं कुरु नद्यः इव; तुभ्यं, हरियुक्त, नूतनं स्तोत्रं कृतम्, वयं प्रज्ञया सदा रथिनः स्याम। एषः पन्थाः, प्राचीना, सुप्रपन्ना, येन सर्वे देवाः जाताः; अत्रैव बलवान् जन्यः स्यात्—मातरं मार्गात् कोऽपि न पातयेत्। अहं तेन मार्गेण न गमिष्यामि—दुष्करः, कष्टः; अहं पार्श्वतः गमिष्यामि, न मध्ये। बहूनि कर्माणि मया कृतानि, कर्तव्यानि च; त्वया सह अहं युध्ये, त्वां पृच्छेयम्।