कश्चन मृत्युमान्, यः बलमिच्छति, स एवाग्निना नियोज्यते—तस्य ज्वलद्वदनस्य, दानशीलस्य चाग्नेः प्रभावेण। स हि शीघ्रगामिन्, अश्वधावकवत्, दिवः रक्तशिशुवत् प्रतिदिनं पूज्यते। यदा सहदेवपुत्रः ताभ्यां हरिभ्याम् उत्थाय जागर्ति, तदा स नः हविषि आह्वयति। तौ च पूज्यौ हरिणौ, सहदेवपुत्रात् युक्तौ, सहसा समायातः। अयं सहदेवपुत्रः सोमकः, अश्विनौ दिव्यौ, तस्य दीर्घमायुः कुरुतम्। युवां, हे अश्विनौ, सहदेवपुत्रस्यायुः दीर्घं कुरुतम्। ततः सत्यवती मघवन् इन्द्रः, उत्सुकः, शीघ्रगामिभिः अश्वैः अस्मान् प्रति आगच्छतु; तस्मै, हे इन्द्र, प्रीत्या सोमपानं समर्पयामः, प्रार्थयन्तः तव प्रसादम्, स्तुवन्तः च। वीराः, पन्थानमन्ते, अद्य अस्मिन्यज्ञे, हर्षाय अवतरन्तु; प्राज्ञः ऋषिः स्तोत्रं घोषयति, उशना इव, ऐश्वर्याय, ज्ञातवे असुराय। स मुनिवत् गुह्यानि वेद, कर्माणि च साधयति; बलवान्, तृषितः, स्तोत्राणि गायति; स एव सप्त गायकान् सृजत्, रात्रौ अपि, ते कुशलानि कर्माणि अकुर्वन्, स्तुवन्तः। स सूर्यवत् दीप्तिमान्, स्तोत्रैः शोभनदर्शनः, जन्मनि महत्या ज्योतिषा प्रकाशमानः; तमः अपानुदत्, स्पष्टदृष्टिं च अकुरुत, पुरुषान् चेष्टायाम् अतिवीर्यान् चकार। इन्द्रः, महाबलवान्, उत्सुकः, अतिविस्तृतः अभवत्; स द्यावापृथिव्यौ महत्त्वेन अपूरयत्; तस्मात् तस्य महिमा व्याप्यते, स हि सर्वाणि लोकानि अभवत्। शक्रः, सर्ववीर्यकृत्, मित्रैः अपि आपः व्यनयत्, इच्छया; अश्मानः अपि वचोभिः अभिनत्, उषिजः क्षीरवत्यः गावः अपसृजन्। स वृत्रम् अपनयत्, यः आपः निरोधयत्, वज्रं स्वीकृत्य, पृथिवी अपि जज्ञे; स स्रवतः सिन्धून् अपसृजत्, बलिना त्वं, पृथिवीश्वरः अभवः। यदा त्वं, बहुधा आहूत, शिलाम् अभिनत्, प्राचीना सारमा तव प्रादुरभूत्; अस्माकं नेता भव, त्वं धनं पश्यसि, आङ्गिरसोभिः वयम् स्तुवामः, तवावरणानि भिन्दि। मघवन्, पुरुषैः सह, प्रयत्नेन, प्रकाशमानः, अधमः न भव; सहायैः तं स्तोत्रे बलं ददातु, दुष्टः, अनार्यः दस्युः न बाधेत। आगच्छ, दस्यूनां संहरणकर्तर्, मनसा तत्र; कुत्सः तव सखा भवतु; स्वे सदने, सत्यरूपे, उपविश, प्राज्ञा स्त्री तव स्वरूपं विचिनोतु। त्वं कुत्सेन सह रथे स्थित्वा, सहायः, वातस्य द्वयोरश्वयोः अधिपः इव; विजयाय, मनसापि शीघ्रः, त्वं प्राज्ञ, दीप्तमान्, बृहदन्तरिक्षम् अलङ्कृतवान्। कुत्साय, त्वं शुष्णं, तृषितम्, तस्य स्थानात् अपातयः, प्राचीं शत्रुं, सहस्रगुं कुयवम्; तत्क्षणाद् दस्यून् कुत्सेन सह नाशयः, सूर्यः च दूरस्थं महाचक्रं प्रादर्शयत्। पिप्रुम्, गर्जन्तम्, त्वं ऋजिश्वने, वैदथिने च अपातयः; पञ्चाशत् कृष्णगुहानि सहस्रात् अपातयः, यथा जरया नगराणि। त्वं, उषसः रूपेण वस्त्रधरः, अमृतस्य दृश्यरूपं धारयसि; यथा मृगः, हस्ती, बलं गृह्णाति, सिंहवत् भयङ्करः, शस्त्रधारी। धनस्य कामेन, इन्द्रं उपाजग्मुः, सुष्वाणम्, सोमपाने, यथा सुमध्ये; कीर्तेः कामेन, स्तोत्रेषु हृष्यन्तः, यथा सम्पदं, सुष्टुतिं, दृश्यमानाम्। तम् इन्द्रम्, सुलभं, बहुवीर्यकृतम्, वयं आह्वयामः; यः यजमानाय शीघ्रं फलम् आनयति, अद्भुतैः सहायैः। यदा तव तीक्ष्णं वज्रं जनानाम् मध्ये पतति, हे वीर, संवेले किञ्चित्, यदा तव तीव्रः कोपः शत्रुषु उदेति, तदा, हे त्राता, अस्माकं शरीराणि पालय। त्वं वामदेवस्य प्रार्थनानां रक्षकः अभवः, त्वं सखा, सृगालः, स्पर्धायाम्; सर्वाः अस्माकं धियः त्वां अनुवर्तन्ते, विश्ववन्दित, त्वं यजमानस्य सार्वत्रिकः सहायः भूयाः। एतेषां जनानाम्, हे इन्द्र, सहायैः सह, दातृ, सर्वेषु स्पर्धासु वयं विजयाम; यथा द्यौः तेजसा, सन्तु आर्याः अस्मान् पालयन्तु, वयं रात्रिषु, शरत्सु च, हृष्याम। अस्मै इन्द्राय, वृष्णे, बले, इयं स्तुतिः—यथा भृगवः रथाय; अद्य इव पूर्वं, त्वं मैत्रीं न परित्यज, बलिन्, शरीररक्षक। अद्य स्तुतः, अद्य गीयमानः, हे इन्द्र, त्वं पूष्णुः, यजमानाय, यथा सिन्धवः; तुभ्यं नूतनं स्तोत्रं कृतम्, हरिधन, वयं प्रज्ञया सदा तव सारथयः स्याम। त्वं महाञ्, हे इन्द्र; तुभ्यं पृथिवी-द्यावः अपि तव बलं परमं मन्येते; त्वं वृत्रं बलात् अहन्, आपः मुमोच, अहिं जग्धवान्। तव जन्मनि, द्यौः तव वीर्येण कम्पितः, पृथिवी तव स्वबलात् बिभ्यती कम्पिता; पर्वतान् कम्पयामास, रम्याणि गिरयः चचालुः, अवतानि विदीर्णानि, आपः प्रास्रवन्। त्वं पर्वतम् वज्रेण विभिद्य, गुह्यं प्रकाशयन्, बलात्; वृत्रं वज्रेण हत्वा, हृष्यन्, आपः शीघ्रं प्रवाहिताः, तेषां बलं नष्टम्। द्यौः आत्मानम् तव वीर्यस्य जनयितारम् अमन्यत, हे इन्द्र; प्राज्ञतमः त्वाम् ससर्ज, यः सूर्यस्य जनिता, महावज्रः, अच्युतः, उपवेशस्य अधिष्ठानवत्। स एव द्वे लोकौ प्रसारयति, जनानाम् अधिपः, बहुधा आहूतः इन्द्रः; सर्वे देवाः तस्य सत्ये, दानवतः स्तुतस्य, हृष्यन्ति। सर्वे सोमाः तस्य अभवन्, सर्वे प्रमदद्रावः महतः; त्वं, हे इन्द्र, दानानां दाता, सर्वजनान् वितरिष्यन्, धनाधिपः अभवः। त्वं, आदौ जन्मनः, हे इन्द्र, सर्वान् जनान् वितरिष्यः; त्वं, दानवन्, वज्रेण, अहिं मार्गे शयानम् अपाकर्ता। अहम् इन्द्रं, बलिनं, महान्तम्, अनन्तं वृषभं, शुभवज्रं, उपतिष्ठे; स वृत्रहन्, स्पर्धायाम् जयन्, दाता, दानवान्, धनदः। अयं मघवान्, वृणीत, ऋतेन सह आचरति; स एकः युद्धेषु शृणोति; स एव फलम् आनयति, इच्छितं जयति—वयं तस्य सख्ये प्रियाः स्याम। अयं श्रूयते जयन् अपि, प्रहरन् अपि; स एव युद्धेन गावः मुमोच; यदा इन्द्रस्य कोपः सत्यम् भवति, तदा सर्वं स्थिरं कम्पते, दूरं गच्छति। इन्द्रः गावः एकत्र, हिरण्यम् एकत्र, अश्वान् एकत्र, मघवान्, बहुदाता, विजित्य समाहृतवान्; एतेषु पुरुषेषु, वीर्यवत्सु, धनानि वितरति, सम्पदः समाहारयति। कियत्, इन्द्रः मातरम् अतिक्रामति? कियत् पितरम्, जनयितारम्? पुनः पुनः बलम् आवर्तयति, यथा वातः गर्जद्भिः मेघैः प्रेर्यते। त्वम्, मघवन्, नश्वरम् अमृतं करोति; त्वम् धूलिं समुन्मथयति; यथा द्यौः वज्रैः विदार्यते, मघवन्, यजमानाय धनं ददातु। एवं, ऋषयः, यजमानाः, देवाः च, इन्द्रस्य महिमानं, वीर्यं, दानशीलतां च स्तुवन्ति, यः वृत्रहन्, आपः मुमोच, दस्यून् अपाकरोत्, मित्राणि पालयति, सोमपानं प्रीत्या गृह्णाति, सत्येन लोकौ व्याप्य, सर्वेषां सहायः भवति।