निर्युक्तः, अनिबद्धः स कः शयते, कः उत्थायति? केन स्वबलानुग्रहेण स गच्छति, कः तं दृष्टवान्? दिवः स्थम्भः, प्रतिष्ठितः, व्योम धारयति। अग्निः जातवेदाः, प्रातः दिशां प्रति स्थितः, महाशक्तिमान् देवः, प्रकाशमानः, उद्गोषयति। हे नासत्यौ, विशदयान् रथेन यज्ञं प्रति आगच्छतम्, अस्मान् उपसंपद्यताम्। सविता देवः स्वं ध्वजं उच्चैः उदधारयत्, सर्वेषां लोकानां ज्योतिः निर्माय। दिवः, पृथिवी, अन्तरिक्षं च विस्तारं प्राप्तवन्ति; सूर्यः विवेकी, स्वः रश्मीं प्रसारयति। अरुणाः उषसः, प्रकाशेन आगच्छन्त्यः, विशालाः, दीप्तिमन्तः, रश्मीं प्रसारयन्ति। सर्वेभ्यः शुभाय जागरयन्त्यः, दिव्या उषा सुवाहनरथेन अग्रे गच्छति। त्वरिताः अश्वाः युष्मान् अत्र आनयन्तु, रथाः उषः आगमनकाले आगच्छन्तु; अत्र हि मधुराः सोमाः, हे वीर्यवन्तौ, यज्ञे हर्षं कुरुतम्। निर्युक्तः, अनिबद्धः स कः शयते, कः उत्थायति? केन स्वबलानुग्रहेण स गच्छति, कः तं दृष्टवान्? दिवः स्थम्भः, प्रतिष्ठितः, व्योम धारयति। अग्निः होताः, यज्ञस्य नेता अस्ति, बलप्रदः, यः आगम्यते; देवः, देवेषु पूज्यः। अग्निः त्रिस्थिते यज्ञे रथकारः इव परिवर्तते, देवदत्तं हविः वहति। प्राज्ञः अग्निः, धनाधिपः, हविं परिक्रम्य, उपासकाय धनं दत्तवान्। सः, यः सृञ्जायाय अग्रे दिव्यवायौ प्रज्वलितः, शत्रून् निगृह्य दीप्तिमान् अस्ति। यः मनुष्यः बलकामः, स तेन अग्निना, तीक्ष्णमुखेन उदारः, नियोज्यते। सः त्वरितः, धावकः इव, दिव्यः रक्तशिशुः इव, प्रतिदिनं पूज्यते। सहदेवस्य पुत्रः, द्वाभ्याम् अश्वाभ्याम् जागरयन्, अस्मान् हविष्यम् आह्वयति। ते पूज्ये द्वौ अश्वौ, सहदेवस्य पुत्रात्, युक्त्वा एकस्मिन् क्षणे आगच्छन्ति। सहदेवस्य पुत्रः, हे दिव्याश्विनौ, सोमकः, दीर्घायुष्मान् भवतु। यूयम्, हे दिव्याश्विनौ, सहदेवस्य पुत्रं दीर्घायुष्मन्तं कुरुतम्। सत्यवान् मघवन् आगच्छतु, उत्सुकः, तस्य अश्वाः शीघ्रं अस्मान् प्रति धावन्तु; तस्मै, हे इन्द्र, हर्षेण, कुशलता युक्तं सोमपानं दद्मः, तव प्रसादं याचामः। वीराः यज्ञान्ते अधः आगच्छन्तु, अद्य, अस्मिन् यज्ञे, हर्षं कुर्वन्तु; प्राज्ञः ऋषिः स्तोत्रं घोषयति, उशना इव, अधिपत्याय, ज्ञाय असुराय। मुनिः इव, स गूढं वेत्ति, कर्माणि साधयति; महाबलः, तृष्णया, स्तोत्रं गायति; स सप्त गायकान् सृजति, रात्रौ अपि, ते कुशलं कर्म कृतवन्तः, स्तुत्वा। सूर्यस्य सदृशः, स्तोत्रैः शोभनः, स जन्मनि महान् प्रकाशः आसीत्; तमः अपाकृत्य, स स्पष्टं अदर्शयत्, पुरुषान् वीर्ययुक्तान् कृतवान्। इन्द्रः, महाबलः, उत्सुकः, विशालः जातः, दिवा पृथिव्या च महिमा पूरितः; तस्य ऐश्वर्यं प्रसारयति, स सर्वलोकः अभवत्। शक्रः, सर्ववीर्यकृत्यज्ञः, स्वसखिभिः, इच्छया, आपः वितरति; वचसा अश्मान् अपि विदारयन्ति, उषिजः गवां मुक्तिं कृतवन्तः। स वृत्रम्, यः आपः निरुद्धवान्, अपाकृत्य, वज्रं धारयन्, पृथिवी चेतनां कृतवान्; नद्यः, समुद्रं च मुक्तवान्, हे वीर, त्वं बलात् अधिपः अभवः। यदा, हे बहुप्रार्थित, त्वं पर्वतं विदारयः, तदा पुरातना सारमा तव कृते प्रकटिता; अस्माकं नेता भव, त्वं समृद्धिं पश्यसि, अंगिरसः सहितः, स्तुत्वा, बन्धनानि विदारयन्। ऋषिं, हे मघवन्, पुरुषैः सह समीपं आगच्छ, यत्नशीलः, दीप्तिमान्, न हीनः; सहायैः, स्तोत्रे बलं ददातु, दुर्मेधाः दस्यवः न नः बाधन्तु। दस्यूनां विनाशकः, मनसा, तत्र आगच्छ; कुत्सः तव मित्रः भवतु; स्वस्मिन् स्थाने, सत्यमूर्तिः, उपविश, प्राज्ञा स्त्री तव स्वरूपं पश्यतु। त्वं कुत्सेन सह, रथं विभज्य, सहायः, वायोः द्वाभ्याम् अश्वाभ्याम् अधिपः; पुरस्कारं जिगीषुः, मनः इव शीघ्रः, यदा, हे प्राज्ञ, दीप्तिमान्, विशालं स्थानं अलंकारयः। कुत्साय, शुष्णं शुष्कं, तस्य स्थानात् अपाकृत्य, पुरातनं शत्रुं, सहस्रगुणं कुव्यं; तत्क्षणात् दस्यून् कुत्सेन विनष्टवान्, सूर्यः महान् चक्रं दूरस्थं प्रकटितवान्। पिप्रुम्, गर्जन्तं मृगम्, ऋजिश्वनाय, वैदथिनाय च, निहतवान्; सहस्रात् पञ्चाशत् कृष्णपुर्वाः अपाकृत्य, वृद्धिः नगराणि भिनत्ति। सूर्यरूपधारी, प्रभाते, अमृतस्य प्रत्यक्षरूपं धारयति; व्याघ्रः इव, गजः इव, बलं गृह्णाति; सिंहः इव, भीषणः, शस्त्रधारी। धनकामाः, इन्द्रं प्रति आगच्छन्ति, स्तुत्ये हर्षयन्ति, सोमयज्ञे इव; कीर्तिकामाः, स्तोत्रे हर्षयन्ति, शोभायुक्तं, दृश्यं समृद्धिं इव। तम् इन्द्रं आह्वयामः, सुलभं, यः बहूनि वीर्यकृत्यं संपादितवान्; यः उपासकाय पुरस्कारं शीघ्रं ददाति, अद्भुतसहायेन। यदा तव तीक्ष्णं वज्रं जनानां मध्ये पतति, हे वीर, यत्र किञ्चित् समुदायः, यदा तव तीक्ष्णं क्रोधं शत्रौ उत्पद्यते, तदा, हे रक्षक, अस्माकं शरीरं स्मर। त्वं वामदेवस्य स्तोत्राणां रक्षकः अभवः, मित्रः, वृकः, पुरस्कारस्पर्धायाम्; सर्वे अस्माकं चिन्ताः त्वां अनुवर्तन्ति, हे विश्वस्तुत, उपासकाय विश्वसहायः भव। एतेषु जनेषु, हे इन्द्र, तव सखिभिः, उदारः, सर्वस्पर्धायाम् विजयी भवाम; दिवः शोभायाः इव, उत्तमानः अस्मान् अवतारयन्तु, रात्रिषु, शरदः च हर्षं कुर्मः। इन्द्राय, वृषभाय, महते, स्तोत्रं, भृगवः रथाय इव; इदानीं, यथा पूर्वं, न मित्रं त्यज, हे बली, अस्माकं शरीररक्षकः। इदानीं स्तुतः, प्रशंसितः, हे इन्द्र, उपासकाय पोषणं वृष्टिं कुरु, नद्यः इव; नूतनं स्तोत्रं तव कृते रचितम्, अश्वधारिन्, बुद्ध्या वयं सदा तव रथकाराः भवाम। त्वं महत्, हे इन्द्र; तव कृते, पृथिवी दिवः च तव बलात् तव ऐश्वर्यं परमं मन्ये; त्वं वृत्रं बलात् निहतवान्, नद्यः मुक्तवान्, कुण्डलिनः अपि ग्रसितवान्। तव जन्मनि, दिवः तव शक्त्या कम्पितः, पृथिवी तव बलात् भयात् कम्पितः; पर्वताः, सुशोभनाः गिरयः, कम्पिताः, कन्दराः विदारिताः, आपः प्रवृत्ताः। पर्वतं बलात् विदारयन्, वज्रं धारयन्, गूढं प्रकाशयन्, शक्त्या; वृत्रं वज्रेण निहतवान्, हर्षयन्, आपः शीघ्रं प्रवृत्ताः, तेषां बलं नष्टम्। एवं ऋग्वेदस्य दिव्याः कथा प्रवहन्ति, यत्र अग्निः, अश्विनौ, इन्द्रः, सविता च, देवाः यज्ञे, प्रकाशे, वीर्ये च, उपासकान् अनुगृह्णन्ति, लोकान् पूरयन्ति, तमः अपाकुर्वन्ति, बलं, दीर्घायुष्यम्, समृद्धिं च ददाति।