सत्येन, हे अग्ने, तव कृते प्रतिष्ठितं सत्यं गावः मधुमती हविर्दत्तिः च आहूयन्ते। या तमसा आच्छन्ना, सा तेजसा पोषिता, सा पत्या पयसा पूरिता। सत्येनैव, हे अग्ने, वृषा अप्ययुक्तः पृष्ठतः पयसा पोष्यते। स स्थाणुः, द्वाभ्यां सहचराभ्यां सह चरन्, चित्रायाः धेनोः तेजस्वितं पयः अपासृजत्। सत्येन, अङ्गिरसः पर्वतम् उद्घाट्य, गावः सह हृष्टाः उषसं परिवव्रुः; नरः ताम् अभ्यवर्तयन्, सा प्रादुरभवत्, अग्नौ ज्योतिः अजायत। सत्येन, दिव्याः अमृताः आपः, निर्मलाः, हे अग्ने, मधुमद्भिः तरङ्गैः इव, अश्वाः इव स्वपथेषु, आसनं प्रति प्रवहन्ति। न वयं परस्य आश्चर्यं, न गृहस्य गावः, न समृद्धिं नेष्याम; न भ्रातुः मिथ्यावृणं, न मित्रस्य दक्षं, न शत्रोः बलं, हे अग्ने, स्वीकुर्याम। रक्षस्व नः, अग्ने, तव रक्षाभिः; प्रमुदितः, सुवर्मा, हर्षं वह। दुष्टं प्रतिहन्याः, विघ्नं विदारय, असुरं विनाशय, यद्यपि स बलीयान् भवेत्। एभिः स्तोत्रैः, कृपया, हे अग्ने, सन्नतम् भव; इमे हविः मम श्लोकैः स्पृश, वीर्यवान्। अङ्गिरसां प्रार्थनाः अपि गृहाण; तव अनुग्रहः, दिव्यः, तव सह दीर्घजीवी भवतु। एतानि सर्वाणि पन्थानः, हे अग्ने, प्राज्ञः स्रष्टा तुभ्यं निगूढानि वचनानि अवेदयत्। वाचः, कवीनां कविता, अहं चिन्ताभिः प्रेरितैः स्तोत्रैः स्तौमि। विशालां पृथिवीम् इव पन्थानं कुरु, नृपतिरिव गजेन अग्रे गच्छ। पन्थानं सह मित्रैः अनुव्रजन्, तिष्ठ, अग्ने, दुष्टान् तेजसा हन्याः। तव स्फुलिङ्गाः शीघ्रं सर्वत्र पतन्ति, दीप्तिमन्तः सर्वं स्पृशन्ति। अग्ने, तव तापसा कीटान् दह, अंगारान् सर्वत्र विसृज। स्वान् गुप्तृन् प्रेषय, शीघ्रतमः भव, अस्माकं जनस्य रक्षकः, अजय्यः भव। योऽपि दूरे वा समीपे वा अस्मान् निन्दति, सः न कश्चन नः हिंस्यात्। उत्तिष्ठ, अग्ने, तिष्ठ, प्रसारयात्मानं; शत्रवः तव तीक्ष्णतया पलायन्ताम्। यः अस्मासु वैरं सृष्टवान्, तम् शुष्ककाष्ठवत् दह। ऋजु भव, अस्मदर्थं प्रत्युत्सृज, दिव्यानि शक्तीनि प्रकाशय, अग्ने। मायाविनां बलं अपकुरु, स्वजनं परजनं च विनाशय, रिपून् संहर। स तव प्रसादं जानाति, कनिष्ठः, यः त्वां यजते, प्रार्थनायै मार्गं प्रतिपद्य। तस्मै सर्वे उज्ज्वलः दिवसाः, समृद्धयः प्रकाशन्ते, साधवः दूराणि देशान् प्रकाशयन्ति। सः भाग्यवान्, उदारः भवतु, हे अग्ने, यः त्वां नित्यैः हविर्यज्ञैः च स्तोत्रैः तुष्टाव। सः स्वजीवने, स्वगृहे च समृद्धिं लभेत; तस्मै सर्वे शुभदिवसाः, वराः च समागच्छन्तु। तव प्रसादं अहं उच्चैः स्तौमि; एषः गीतिः तव सह दीर्घजीवी भवतु। वयम् उत्तमैः अश्वैः, शोभनैः रथैः त्वां पूजयेम; प्रतिदिनं स्वायं राज्यं धारयेम। अत्र, त्वं समृद्ध्या वस, समीपे आगच्छ, प्रातः सायं, प्रतिदिनं दीप्तिमान्। वयं क्रीडन्तः, हृष्टचित्ताः, त्वां सेवेम; तव तेजसा, जनसमाजे तिष्ठेम। यः त्वां, अग्ने, उत्तमैः अश्वैः, सुवर्णेन, धनरथेन उपगच्छति, सः तव रक्षिता, सखा भवति, यः मानवस्य अतिथ्ये तुष्यति। मम वचसा, सौहार्देन, महत्त्वस्य बन्धनानि विमोचयामि; एवं पित्र्यं गोतमस्य वंशं अनुव्रजामि। त्वं, होत्र, कनिष्ठ, सुमना, गृहेश्वर, अस्माकं वचसः अर्थं जानासि। नित्यजागरूकाः, शीघ्राः, सुमनसः, अयत्नाः, अमायिनः, परिश्रमीणः—एते रक्षकाः, एकत्र उपविश्य, हे अग्ने, अस्मान् आपद्भ्यः पान्तु। ये रक्षकाः, स्वार्थरहिताः, हे अग्ने, तमः पश्यन्तः, पापात् रक्षिताः; त्वं सर्वज्ञ, तान् साधून् रक्षितवान्, दुष्टाः लोभिनः तान् न अतिचक्रुः। त्वया सह, त्वं रक्षकः, तव निर्देशेन वयं धनं प्राप्नुयाम। शापौ, सत्यमिथ्ये, व्यपनीय, तव समर्थनात् निःशङ्कं कर्म कुर्मः। एषां समिधां, हे अग्ने, उपश्रुत्य यजामहे; स्तुतं स्तोत्रं गृहाण। असूयकान् दह, अस्मान् आपद्भ्यः, मायाविभ्यः, दुष्टेभ्यः च पाही, हे महताम् मित्र। एकचित्तेन, अग्निं वैश्वानरं, उदारं, महता स्तुतेन यजाम। अव्यये, महावचसा, तम् उपस्थापयेम, यः उभे लोकौ धारयति। मा, हे अग्ने, देवदत्तं दानं, स्वयंसिद्धं, माम् अवमानय; पाकाय गृत्सुः, अमृतः, प्राज्ञः, वैश्वानरः, वीर्यवान्, महाबलः अग्निः। स, द्विगुणकायः, महत्, तीक्ष्णज्वालः, सहस्रधारः वृषभः, महाबलः—अग्निः, गोः गुह्यं पथः जानन्, मम प्रेरणां प्रकटयत्। अग्निः, तीक्ष्णमुखः, दीप्तज्वालः, दानवन्, प्रज्वलितः। ये वरुणस्य क्षेत्रं, मित्रस्य ऋतं हिन्वन्ति, तान् स नाशयति। यथान् भ्रातृहीनाः स्त्रियः, विभक्ताः, वैरिण्यः भार्याः, मातरः कलहप्रियाः, पापाः, मिथ्यावादिनः—एवं जना एतं गहनं पन्थानं अकरोत्। एष, अग्ने, मम लघुं दीप्तं स्तोत्रं तव कृते—न स्यात् भारः, महदिव भारम्। त्वं सप्तधा तेजसा विशालं, दृढं, गम्भीरं, महत् पृष्ठम् अधारयः। अत्र, एव, एकस्मिन्त् चिन्तनं, एकं संकल्पं, स्तोत्रं स्वशुद्ध्यै कुर्यात्। चित्रायाः चर्मणि, अग्रे, रूपं स्थापितम्, दीप्तिमान्, कीर्तनीयम्। किं अस्य मम वाक्यस्य वक्तव्यम्, यत् गुह्ये स्थापितम्? प्राज्ञाः तद् निगूढम् इति वदन्ति। यथा आपः गोभ्यः प्रवहन्ति, एवं प्रियं रूपम्, अग्रं पदम्, अपगच्छति। एष, महत्, विशालरूपम्, यं गौः उषसा सह प्राचीनम् अन्वियाय। ऋतेन पन्थसि दीप्तिमान्, गुह्यम्, शीघ्रः शीघ्रं प्राप्नोति। तदा, दीप्तिमान्, सः मातरौ अन्वगच्छत्, चित्रायाः गुह्यां शोभनां च अनुयातः। मातुः स्थाने, उत्तमासने, वृषभस्य, दीप्तस्य, भक्तस्य जिह्वा उपविशति। अहम् सत्यम् वदामि, श्रद्धया, स्तुत्या, हे जातवेदः, किम् एतत्? यत् किञ्चिदत्र, दिवि वा पृथिव्यां वा, सर्वं तव अस्ति। किं नः धनं, किं तस्य वरेण्यम्? वद, हे जातवेदः, यः वेद। तस्योत्तमं, गुह्यं पन्थानं—किं तस्य पादं, इव पथः, यं वयं न प्राप्नुमः? किम् सीमन्तं, किम् कर्म, किम् अनुग्रहम्, येन शीघ्रं यथा धावकाः, वयं पुरस्कारम् प्राप्नुयाम? कदा, अमृतस्य पत्न्यः, दिव्याः उषसः, अस्मभ्यं वर्णं दास्यन्ति? अनृतैः, दुर्बलैः, मायावद्भिः वाक्यैः, ये हविर्न तृप्यन्ति, ते अत्र, हे अग्ने, किं वदन्ति? निरस्त्राः ते एकत्र उपविश्य मन्त्रयन्ताम्। एषः दीप्तः, महावीर्यः, उदारः, गृहस्य मुखं प्रकाशयति; दिव्यवस्त्रधारी, शोभनरूपः, निधानपतिर्वत् दीप्तिमान्, बहुदानः। उत्तिष्ठ, अग्ने, अस्माकं यज्ञस्य पुरोहितः, यज्ञाय सम्यगुत्तिष्ठ, अर्चनीयतमः; त्वं सर्वाणि स्तोत्राणि वेत्थ, प्राज्ञः, प्रेरकः असि। निपुणः पुरोहितः जनानां मध्ये उपविष्टः—अग्निः, सौम्यः, सभासु प्राज्ञः; सः तेजः सूर्यवत् ऊर्ध्वं न्यधात्, धूमवत् व्योम्नः पर्यगच्छत्। एवं, ऋषयः, अग्निम् सत्येन, स्तोत्रैः, हविः, प्रार्थनाभिः, पूजयन्ति। सः अग्निः, तेजस्वी, रक्षिता, सखा, धनदः, पावकः, यजमानस्य सर्वं कल्याणं साधयति।