न वयं, स्वयमेधस्विन्, तव कर्माणि कृतवन्तः। सत्यम् प्रविश्य, प्रकाशमाना उषसः समुपागताः। स शुद्धः, नित्यनूतनः, बहुरूपः, स्तोत्रेषु रममाणस्य देवस्य सुचक्षुः अग्निः अस्माकं साक्षात् दृश्यते। तेभ्यः स्तोत्रेभ्यः, हे अग्ने, प्राज्ञ, त्वां प्रति वदामः। तान् त्वं प्रतिगृह्णीष्व। प्रकाशस्व, अस्मान् समृद्धिम् आपादय, महद् धनं च ददास्व, हे बहुवित्। ऋत्विजं राजानं, रुद्रं, उभयोर्लोकयोः सत्ययज्वानं समागच्छ। तं प्राचीनं हिरण्यरूपं वज्रिणः सहायं त्वं स्वकीयमुपकृत्य स्थापय। इदं ते स्थानं वयम् अलङ्कृत्य समुपकल्पितवन्तः, यथा पत्नी पत्यवे भूषणानि धारयति। समीपं समागच्छ, परिवृतः उपविश, तव प्रशस्ता अनुकम्पा अस्मासु प्रवर्तन्ताम्। यमविरतम्, एकचित्तं, प्राज्ञं, शुभचेतसम् अग्निं स्तोत्रेण संपूजयामि। अमृतं देवम् स्तुवे, यथा अश्मना मधु सिञ्च्यते, एवं त्वाम् आह्वये। त्वमेव अस्माकं मध्यस्थोऽसि, हे अग्ने, अस्मिन् कार्ये। सत्यम् जानन्, सत्यदर्शी, स्वयमेव पन्थानं गच्छ। कदा तव स्तोत्राणि, तव यज्ञानां, सौम्यानां सख्यानि गृहे वसिष्यन्ति? कथं वयं, हे अग्ने, वरुणाय वदेम, कथं दिवि, यथा न अपराधामः? कथं मित्राय सौम्याय, पृथिव्यै च वदेम? कथं अर्यम्णे, कथं भगाय? कथं धिष्ण्येभ्यः महते, कथं वाताय शीघ्राय, शुभाय? कथं दीर्घयात्रेभ्यः अश्विभ्यां वदेम? कथं रुद्राय नरां हन्त्रे, हे अग्ने? कथं पूष्णे पोषदात्रे, कथं रुद्राय दानाय स्तोष्यामः? कथं विष्णवे उर्वियाय बीजाय वदेम? कथं शर्वाय महते, हे अग्ने? कथं मरुतां गणाय अमृताय, कथं सूर्याय महते, पृच्छ्यमानाः वदेम? अदितये महत्यै, हे जातवेदः, प्राज्ञ, दिवः सिद्धये प्रतिवद। सत्येन, संस्थितं सत्यम्, त्वदर्थं आहूयते, हे अग्ने, गावः मधुमन्तः हविर्युक्ताः सह। या कृष्णा, सा दीप्त्याभिः पोष्यते, सा पत्युः पयसा सम्पूर्णा। सत्येन, वृषा अप्ययुक्तः, हे अग्ने, पृष्ठतः पयसा पोष्यते। अचलः सः द्वाभ्यां सहचराभ्यां सह विचरति। वृषा चित्रायाः दुग्धं उज्जहार। सत्येन, गिरिं विदार्य, अङ्गिरसः गवां सह हृष्टाः उषसं पर्यगच्छन्। नरः ताम् अभितः परितः, सा प्रादुर्भूता, ज्योतिः अग्नौ जातम्। सत्येन, दिव्याः अमृताः आपः, अश्नाताः, हे अग्ने, तरङ्गैः मधुमद्भिः, अश्वानिव मार्गेषु, आसनं प्रति प्रवहन्ति। न परस्य आश्चर्यं, न गवां गृहस्य, न च पारस्य धनं वाञ्छेम। न भ्रातुः मिथ्यावृणं, न मित्रस्य कौशलम्, न शत्रोः बलम्, हे अग्ने, गृह्णीमहि। रक्षस्व नः, हे अग्ने, तव रक्षाभिः, मुदमानः, सुसंयुतः, आनन्दं वह। दुष्टं प्रतिघातय, विदारय, असुरं नाशय, यद्यपि सः वर्धितः। एभिः स्तोत्रैः प्रसन्नः भूत्वा, हे अग्ने, स्पृशेम त्वां मन्त्रैः, वीर्यवन्तम्। अङ्गिरसां प्रार्थनाः अपि गृहाण। तव आशीः, दिव्या, तव सह वृद्धिं प्राप्नुयात्। सर्वे एते मार्गाः, हे अग्ने, प्राज्ञ स्रष्टा तुभ्यं निगूढवाचः अवेदयत्। उक्तीनां, कवीनां काव्यस्य, बुद्ध्या स्तोमं च प्रगायामि। विस्तीर्णेव पृथिवी पन्थानं कुरु, राजेव गजेन अग्रे गच्छ। मार्गं अनुयाय, सह मित्रैः, तिष्ठ, दुष्टान् तेजसा जहीहि। तव विशिखाः शीघ्रं पतन्ति, सर्वत्र स्पृशन्ति, दीप्तिमन्तः। हे अग्ने, कृमीन् तवोष्णेन दह, अङ्गारान् सर्वतः प्रेषय। चरांसि प्रेषय, शीघ्रतमः भूत्वा, अस्य जनस्य रक्षकः भव, अजय्यः। यो दूरे वा सन्निकटे वा अस्मान् दुश्चिन्तयति, तेषां कोऽपि नः हिंसात्। उत्तिष्ठ, हे अग्ने, तिष्ठ, विस्तृत्य स्वयम्। शत्रवः तव तीक्ष्णतया पलायन्ताम्। योऽस्माकं विरुद्धं सञ्जनयति, तम् दारुशुष्कवत् दह। ऋजुः भूत्वा, प्रत्युत्तरं कुरु, दिव्य शक्तीः प्रकाशय, हे अग्ने। माया बलं नीचीकुरु, स्वजनं परजनं च नाशय, शत्रून् संहर। सः तव अनुग्रहम् जानाति, हे कनिष्ठ, यः त्वां यज्ञमार्गे समुपेत्य प्रार्थयते। तस्मै सर्वे दिवाः, धनानि च प्रकाशन्ते, आर्याः दुर्गाणि विमृशन्ति। स भाग्यवान् भवतु, हे अग्ने, दानशीलः, यः त्वां नित्यैः हविभिः स्तोत्रैः च तर्पयति। सः स्वजीवने, स्वगृहे च समृद्धिं प्राप्नुयात्। तस्मै सर्वे दिवाः, आशीः च संनह्यन्ताम्। त्वदीयं अनुग्रहम् अहम् उच्चैः स्तौमि। एषः गीतिः त्वया सह वृद्धिं यातु। अश्वैः सुशुभ्रैः, रथैः च वयम् त्वां पूजयेम। स्वराज्यम् अह्नः अह्नि धारयेम। अत्र, त्वं समृद्ध्या वस, सन्निकर्षे आगच्छ, प्रातः सायं दिवा दिवा दीप्त्याः। क्रीडन्तः, हृष्टचित्ताः वयं त्वां सेवेम। तव तेजसा जनस्मिन्स्थाने स्थिताः स्याम। यः त्वां, हे अग्ने, अश्वैः, सुवर्णेन, धनसमृद्ध रथेन उपयाति, सः तव रक्षिता, सखा भवति, यः मानवेषु अतिथित्वेन तुष्यति। महतः बन्धनानि वचसा विमोचयामि, स्नेहपथेन। एवं पितुः गोतमस्य अनुक्रमणं करोमि। त्वं, होत्र, कनिष्ठ, सुमनसः, गृहम् अधिपः, अस्माकं वचसः अर्थं विद्धि। सदा जाग्रतः, शीघ्राः, सुमनसः, अनिश्रमाः, अमन्यवः, अत्युत्तमाः—एते रक्षकाः, समुपविष्टाः, हे अग्ने, अस्मान् दुरितात् पान्तु। ते रक्षकाः, न स्वार्थेन कर्म कुर्वन्तः, हे अग्ने, तमसि पश्यन्तः, पापात् रक्षिताः। त्वं, सर्वज्ञ, तान् साधून् रक्षितवान्, दुष्टाः लोभिनः तान् न विजिग्युः। त्वया सहायेन, त्वया रक्षकेन, तव मार्गदर्शनेन वयं धनानि प्राप्नुयाम। उभे शापे, सत्यं चानृतं च, निवर्तय। तव साहाय्येन, निःशङ्कं कुर्याम। एषा समिधा, हे अग्ने, वयं यजन्तः त्वां स्तौमः। स्तुतं स्तोत्रं गृहाण। असूयकान् दह, अस्मान् दुःखात्, मिथ्यावादिनः, अमित्रान् च पालय, महतः सखा। एकचित्तया भक्त्या, अग्निं वैश्वानरं, दानवंतं, महता स्तोत्रेण यजाम। अव्ययैः बलवद्भिः वचोभिः, तम् उपधारयेम, यः उभौ लोकौ धारयति। मा तद्, यद् देवः, स्वयम्भूः, मयि मर्त्ये दत्तवान्, अवज्ञाय। पाकाय, गृस्तवे, अमृतः प्राज्ञः वैश्वानरः, वीर्यवान्, महाबलः अग्निः। सः द्विगुणः, महत्, तीक्ष्णज्वालः, सहस्रधारः वृषा, महाबलः। अग्निः, गवां निगूढमार्गं विद्वान्, मम एषां प्रेरितां धियं न्यवेदयत्। अग्निः दीप्तजिह्वः, दहन् ज्वलनः, दानवाँश्च। ये वरुणस्य क्षेत्रं, मित्रस्य ऋतं च हिन्वन्ति, तान् नाशयति। यथा भगिन्यः विना भ्रातृभिः, विरुद्धाः पत्न्यः, मातरः विप्रतिषिद्धाः, पापाः, अनृताः, असत्याः—एवं जना एषं गभीरं पन्थानं कृतवन्तः। एषः, हे अग्ने, मम लघुः, दीप्तः स्तवः—न स महद्भारवत् भवतु। त्वं सप्तधा तेजसा, विशालम्, स्थिरम्, गम्भीरम्, महद् पृष्ठं स्थापितवान्। अत्रैव, तु, एकस्मिन्स्मिन् धियं, एकस्मिन्स्मिन् चित्तं, स्तवं निश्चयेन शुद्धय। शोभनायां चित्रायां चर्मणि, अग्रे, रूपं स्थाप्यते, दीप्तिमान्, स्तवनीयम्। एवं, ऋषयः, यजमानाः, भक्तजनाः, अग्निं वैश्वानरं, स्तोत्रैः, हविभिः, प्रार्थयन्ति। सः अस्मान् रक्षतु, समृद्धिं ददातु, पापात् पातु, सदा तेजसा विभातु।