पूर्वेभ्यः केचनोत्तरान्न परित्यजन्ति, सहसा कनिष्ठेषु जनयन्ते। गर्भिण्यः वहन्ति, मौनिनी न भाषते; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। ते परे स्थिताः, अत्र च द्विमातरो बद्धाः सञ्चरन्ति; एकः एव वत्सः विचरति। एतानि मित्रावरुणयोः नियमाः; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। द्विमाता होतृः सभासु स्वराज् अग्रे गच्छति, आधारः तिष्ठति। शोभनाः शोभनां वाचं वहन्ति; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। यथा वीरः अन्ते समरति, सः सर्वं पश्यति यत् पूर्वं स्थापितम्। सः मनसि अन्तर्निहितः गाव्याम् सञ्चरति; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। धूम्रदूतः अन्तः कम्पमानः सञ्चरति, महति तेजसा सञ्चरन्। रूपाणि वहन् सः सर्वतः अस्मान् पश्यति; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। विष्णुः रक्षकः परमो मार्गं पाति, प्रियम् अमृतं धाम धारयति। अग्निः सर्वाणि लोकानि वेद; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। विविधे द्वे रूपे तैः कृतं, तयोः एकं दीप्तं, अन्यत् तमसि स्थितम्। कपिलारुणे द्वे भगिन्यौ; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। यत्र माता च दुहिता च गोः, सह दुहते, उभे समृद्ध्या। ऋते साध्ये उपविष्टे; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। गाव्यं आरोह्य सा अन्यस्मिन वत्सं स्थापयति; केन सत्त्वेन सा तद् स्थापयति? सा सत्यस्य दुग्धेन स्रवन्ती प्रवहति; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। पदा सा अनेकानि रूपाणि धारयति; त्रिभिः पादैः चलन्ती, ऊर्ध्वा तिष्ठति। सत्यस्य धाम्नि ज्ञात्वा चरामि; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। यथा पदम् अन्तः स्थाप्यते, हे अद्भुत, तयोः मध्ये एकः गुह्यः, एकः प्रकाशते। मार्गः ऋजुः, एकः तु विचिकित्सति; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। गावः नित्यं दुहमानाः अस्मभ्यं दुग्धं ददतु, पूरयन्त्यः, अक्षय्याः, अनिर्दुःखाः। नित्यनूतनाः नित्ययुवानः भवन्ति; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। यदा वृषभः अन्येषु गर्जति, सः अन्यस्मिन गोष्ठे बीजं स्थापयति। सः रात्र्याः पतिः, सः वित्ता, सः राजा; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। वीर्यं, अश्वसंपदं, देवज्ञं प्राचक्ष्महि। षोडश युक्ताः, पञ्च पञ्च वहन्ति; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। त्वष्टा, सविता, नानारूपः, प्रजाः पोषयामास, नानाविधं सृजति। सर्वे लोका अस्यैव; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। महती पृथ्वी समा, सुविस्तीर्णं द्यौः, एते अस्य वित्तेन प्रतिष्ठितौ। वीर्यं इच्छन् श्रूयते; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। पृथ्वी सर्वधारिणी अस्मभ्यं तिष्ठति, यथा राजा सर्वमित्रः। यथा वीराः अग्रे उपविष्टाः, शरणे; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। ओषधयः, आपः, पृथ्वी, हे इन्द्र, त्वदर्थं धनं वहन्ति। वयं तव सखायः स्याम, तव दानानि विभजामः; एषा देवानां महती एकैश्वर्या। न निपुणाः, न प्राज्ञाः, प्रथमान् स्थिरान् ऋतान् देवानाम् अपाकुर्वन्। उभे लोके, विश्वास्पदं, सीमन्ते, गिरयः अपि न ह्रस्यन्ति। षड् वाहकाः, एकः एकाकी चरति, परमं ऋतं धारयन्; गावः उपागताः। त्रयः महान्तः उपरि तिष्ठन्ति, स्थिराः; द्वौ गुह्यौ, एकः दृश्यते। त्रिजन्मा वृषभः, नानारूपः, त्रैस्वरूपः, सन्तानवान्। त्रिमुखः, सः ईशते, महाबलः; सः बीजधारः, नित्यवृषा। एषां पथां बोधयित्वा, आदित्यस्य शुभं नामाह्वयामि। दिव्याः आपः अपि तस्मिन् रमन्ते, पृथग् सञ्चरन्त्यः, सर्वाः तं परिवेष्टयन्ति। त्रयः धाम्नि, त्रयः सिन्धवः, त्रयः प्राज्ञाः, त्रयः मातरः, सभासु स्वराजः। त्रयः धर्मपत्न्यः, त्रयः दिव्याः, सभायाम् अधिष्ठिताः। त्रिः दिवः, सवितः, अस्मभ्यं शुभान् कुरु; प्रतिदिनं त्रैधातुं ज्योतिः वह। त्रिधा धनं दत्तु, हे भग, हे त्रातार्, हे धीषणा, अस्माकं सम्पदः स्यान्। त्रिः दिवः, सविता बलिना, मित्रावरुणौ शुभहस्तौ च; आपः, उभे लोके, सवितुः प्रेरणाय धनं इच्छन्ति। त्रयः परं ज्योतिः, त्रयः वीर्यस्य पतयः; धर्मिष्ठाः, बलिनः, दुर्बोधाः। त्रिः दिवः, देवाः सभायाम् उपस्थिताः स्युः। धीराः मे प्रज्ञया, अवेक्षन्त, गाम् अनपाश्रिताम् विचरन्तीम्। सा अपि साक्षात् बहु दुग्धं ददाति; इन्द्रः, अग्निः, काम्याः ताम् आप्नुवन्। इन्द्रः पूषा च, बलिनौ, शुभहस्तौ, दिवि रममाणौ, तां दुहमानौ। यदा सर्वे देवाः तस्यां स्पर्धन्ते, हे वसवः, वयं तव प्रियतमा स्याम। वृषभस्य भार्याः तस्य वीर्यं इच्छन्ति, तं पूजयन्त्यः गर्भं जानन्ति। गावः वत्सकामाः विचरन्ति, अद्भुतरूपाणि वहन्त्यः। उभे लोके, सम्यक् संयुक्ते, अश्मना युक्तेन, प्रज्ञया वदामि। एते, हे बहुदान, मनवे उद्गच्छन्ति, श्रेयांसः पूज्याः। तव जिह्वा, हे अग्ने, मधुराः प्रज्ञावती, देवेषु प्रथिता, दीर्घा। तया अत्र, सर्वान् पूज्यान् सहायतायै आनीय, मधु पातुम्। अग्ने, तव धाराः गिरिवत् प्रवहन्ति, पोषयन्ति, हे अद्भुत। अस्मभ्यं, हे जातवेदः, सौम्य, अनुकूल्यं, विश्वमंगलं ददातु। पूर्वकामे धेनुः दुग्धं ददाति, अन्तः पुत्रः दक्षिणं गच्छति। सैव तेजो वहन्ती, दीप्ताय; अश्विनोः स्तोत्रं प्रातः कृतम्। सैव शुभयुक्तैः अश्वैः सोमं वहन्ति; हविः पितरमिव प्रज्ञया ऊर्ध्वं गच्छति। लोभानां चिन्ताः दूरं कृत्वा, त्वां प्रार्थयामः, समीपात् आगच्छामः। शुभयुक्तैः अश्वैः, सुसंस्कृतया रथेन, हे अद्भुतौ, एषः श्लोकः शृणुतम्। कः खलु पुनरागमनमार्गः, हे अश्विनौ, यं प्राचीनाः ऋषयः उक्तवन्तः? युवां चिन्तयेताम्, आगच्छेताम्, सर्वे जनाः युवां आह्वयन्ति, हे अश्विनौ। एते मधुराः वस्तुनि, मित्रैः इव दत्तानि, प्रारम्भे प्रदत्तानि। बहुषु लोकेषु, हे अश्विनौ, युवयोः आह्वानं प्रतिध्वनति; स्तुतयः दानवत्सु श्रूयन्ते। दिव्यैः मार्गैः आगच्छतम्, हे अद्भुतौ; अत्र मधुस्थली अस्ति। युवयोः प्राचीना वासः, शुभमित्रता, युवयोः धनं जाह्नोः आप्सु। शुभमित्रतां पुनर्नवयित्वा, मधुना सहानन्दं कुर्मः, संनद्धाः। हे अश्विनौ, वातेन सह, युवां युवानौ, कुशलौ, सहायैः सहितौ। हे नासत्यौ, दिवस्यम् हविः गृह्णीतम्, सोमं पिबतं, उदारौ। युवयोः अनेकानि दानानि शब्दैः परिवृतानि, प्रयत्नवन्ति, अक्षय्याणि। युवयोः रथः, सोमसम्भूतः, अश्मना प्रेरितः, शीघ्रं दिवं पृथ्वीं च सञ्चरति। एवं ऋषयः देवानां महतीं एकैश्वर्यां, विविधरूपाणि, सत्यधाम्नि स्थितान्य्, गवां रहस्यं, अग्नेर् महिमानं, अश्विनोः सौम्यगुणं च, श्रद्धया प्रकटयन्ति।