इन्द्रः पार्वतश्च महाचर्येण समायुक्तौ, महाबलिनौ, यज्ञेभ्यः समृद्धिं वहन्तौ, सुमधुराणि स्तुत्याः गीतानि श्रुत्वा हर्षितौ, हविरुपनयने प्रीतिम् अवापताम्। तस्मिन् यज्ञे, दानवान् इन्द्रम् अह्वयामि—सः स्थिरः भवतु, न गच्छतु; सोमरसम् आस्वादयतु। पितरं पुत्रः यथा आलिङ्गति, तथा अहम् इन्द्रम् मधुरया स्तुत्या गृणामि। अध्वर्यु, त्वं मे घोषय, इन्द्राय प्रियं हविर् अर्पयाम; यजमानस्य दर्भे उपविश, इन्द्राय उत्तमा स्तुतिः कल्पय। सायं दानवान् जन्मोत्पन्नः स्वं स्थानं प्राप्नुयात्; तदा युक्ताश्वाः इन्द्रं वहन्तु; यदा सोमः पीड्यते, अग्निः दूतः साक्षात् इन्द्रम् आनयति। दानवान् गच्छतु वा आगच्छतु, यथा इच्छति, द्वयोः पक्षयोः तस्य लाभः अस्ति; यत्र महाचर्यस्य निधिः अस्ति, तत्र अश्वस्य गमनम्, गर्दभस्य मुक्तिः च। पश्चिमं गच्छ, इन्द्र, सोमपानाय; तव पत्न्यः गृहेषु हर्षयन्तु; यत्र महाचर्यस्य निधिः, तत्र अश्वस्य मुक्तिः फलसमेतः। एते दातारः—अङ्गिरसः, विविधरूपधारिणः, दिव्यपुत्राः, वीराः—विश्वामित्राय धनं दत्तवन्तः; सहस्रगुणं हविः दत्त्वा, तस्य आयुः दीर्घीकृतवन्तः। दानवान् सर्वरूपे प्रकटः, अद्भुतानि सृजति, स्वदेहं निर्माति; सः दिवः त्रिः दिवसं आगतः, स्वमन्त्रैः ऋतून् स्थापयन्, नियमं पालयन्। महर्षिः, देवसम्भूतः, देवप्रेरितः, मानवदृष्ट्या सिन्धुं समुद्रं च निरोधयत्; यदा विश्वामित्रः सुधासम् नेतुम् आरभत, तदा इन्द्रः कुशिकेभ्यः अनुग्रहं दत्तवान्। हंसाः इव, शिलाभिः गीतं रचयन्तु, यज्ञे गायन्तु, सोमपानं सह देवैः कुशिकाः आस्वादयन्तु। कुशिकाः समीपम् आगच्छन्तु, सावधानाः भूत्वा, अश्वं मुक्त्वा, सुधासाय दत्तु; राजा वृत्रम् अभिभूतवान्, पूर्वे पश्चिमे पूजितः, पृथिव्याः श्रेष्ठः। सः यः उभौ लोकौ तर्पितवान्—दिवं भूमिं च—अहम् इन्द्रम् स्तुतवान्; विश्वामित्रस्य प्रार्थना भारतान् रक्षति। विश्वामित्राः इन्द्राय वज्रधराय प्रार्थनाः अर्पितवन्तः; सः अस्मभ्यं बहु दानं दत्तु। कीकटेषु तव गौः किं कुर्वन्ति? न दुग्धं ददति, न तापं अनुभवन्ति; प्रमगन्दस्य बुद्धिं आनय; दानवान्, नीचं शाखं छिन्धि। सर्पवत् चिन्ता, विरोधिनी, विशालता प्राप्ता, जमदग्निना दत्ता; सूर्यकन्या अमृतं, अक्षयकीर्तिं देवेषु प्रसारितवती। सर्पवत् कीर्ति एषु उत्पन्ना, पंचजनानां मध्ये यशः प्रसारितम्; पक्षी नवजीवनं वहन्, यं पलस्त्यः जमदग्नयः च मम दत्तवन्तः। द्वे गौः स्थिरे स्याताम्, मेषः अक्लिष्टः भवतु; न तृणाय न हलाय योकः योज्यताम्; पातल्ये इन्द्रः रक्षां दत्तु, आपदः निवर्तयतु, अस्माभिः सह मिलित्वा। देहे बलं स्थापय, इन्द्र, कर्मसु बलं दत्तु; पुत्रेषु, अपत्येषु, जीवने बलं दत्तु; त्वमेव बलस्य दाता। खदिरस्य सारं विस्तारय, कम्पमानाय शिंशपाय विक्रमं स्थापय; अक्षः स्थिरः, दृढः, स्थिरः भवतु; न गच्छतु, आपदः दूरं कुर्यात्। अयं वनस्पतिः अस्माकम् अस्ति; न व्रणं न हिंसां कुर्यात्; समृद्ध्या गृहेषु वसतु, विमोचनसमये। इन्द्रः, उत्तमान् श्रेष्ठान् मित्रैः सह, अद्य अस्मभ्यं श्रेयः दत्तु, विजयी; यः अस्मान् द्वेष्टि, सः पराजितः भवतु; यं वयं द्वेष्मः, तस्य प्राणः त्यजतु। कुठारः दहति, छुरिका छिनत्ति; अग्निः ज्वलितः, तस्य पात्रं फेनयति, हे इन्द्र। जनाः बाणं न पश्यन्ति; स्वयम् धीरः इति मन्यन्ते, गोः भ्रान्तिं यान्ति; शीघ्राश्वं शीघ्रैः न प्रेषयन्ति, गर्दभं अश्वेभ्यः पूर्वं न नेतुम् इच्छन्ति। हे इन्द्र, भारतपुत्राः पितृत्वं न जानन्ति, न पितामहत्वं; अश्वं मृत्यवे युञ्जन्ति, न स्थायित्वाय; धनुष्युक्तम् अश्वं युद्धे परिभ्रमन्ति। एष स्तोत्रं, महत्, ज्ञानाय, नित्यं स्तुत्याय निर्मितम्, ते गृह्णन्ति; उत्तमान् गणाः शृण्वन्तु; दिवि नित्यः अग्निः शृणोतु। महत् स्तुत्यं गीयते, दिवः पृथिव्याः च; यत्र देवाः, यज्ञे, सह मित्रैः हर्षयन्ति। दिवि पृथिव्यां तव सत्यम् स्थिरं भवतु; महतीं समृद्धिं दत्तु; दिवे, हे अग्ने, भूमौ च नमः; अहम् पूजयामि, निधिं अन्वेषयामि। तव प्राचीनं, सत्यधारिणं दिवं विस्तीर्णं, त्वं सत्यम् भाषसि; मनुष्याः सभायाम्, यशस्पर्धायाम्, भूमिं बहुविद्या पूजयन्ति। कः सत्यम् जानाति, कः इह वदति, केन देवेन सत्यमार्गः गम्यते? तेषु न्यूनस्थानानि दृश्यन्ते, दूरस्थाः च, गुह्ययज्ञे, गुप्तनियमेषु। ऋषिः मानवदृष्ट्या तां पश्यति, सत्यगर्भे हृष्टां, विस्तीर्णां; विविधानि निवासस्थानानि निर्मितानि, तन्तुवायः इव, एकचित्ताः, सहमतिः। सह, पृथक्, दूर, समीप, स्थिरस्थाने जाग्रत् तिष्ठन्ति; भगिन्यः युवतिः भूत्वा, युग्मनामानि घोषयन्ति। सर्वे जन्मानि पृथक्, देवमहत्वं वहन्ति, न कम्पन्ते; चलनं स्थिरं च, एकः स्वामी सर्वं नियच्छति—उड्डयनं, भ्रमणं, विविधं, जातम्। सदा प्राचीनः, मध्यदेशं प्राप्नोमि, महापितुः उत्पत्तेः अस्माकं जन्म; यत्र देवाः, मार्गदर्शकाः, एकत्र स्थिताः, विस्तीर्णमार्गे, पृथक्, अन्तः। एतत् स्तोत्रं दिवे भूमौ च घोषयामि; तौ विस्तीर्णगर्भे शृणोतु, अग्निः जिह्वा इव; मित्रः, वरुणः, आदित्याः, ऋषयः, कीर्तिमन्तः। सविता, सुवर्णहस्तः, सुंदरजिह्वः, त्रिः दिवः, सभायाम् नियन्ता; देवेषु, हे सविता, स्तोत्रं घोषितवान्; सर्वं श्रेष्ठं अस्मभ्यं दत्तु। त्वष्टा, कुशलहस्तः, आत्मस्तुतः, सत्यस्थितः देवः, तानि अस्माकं साहाय्याय दत्तु; पूष्णा, ऋभवः, यज्ञे शिलाः उत्तोलयन्तः हर्षयन्तु। मरुतः, विद्युत्प्रभाचर्यः, शूलधारिणः, दिव्यपुत्राः, सत्यजः, अक्षान्तः; सरस्वती, यज्ञयोग्या, शृणोतु; धाता, बलवीर्ययुक्तं धनं दत्तु, शीघ्रं। विष्णवे, बहुविधशक्तिमते, स्तोत्राणि, स्तुत्याः; कर्मकारः भागं भगाय गच्छति; विश्वविक्रमः, प्राचीनाह्वानः, यं बहवः मातरः, स्रष्टारः, न जयन्ति। इन्द्रः, सर्वशक्तिसम्पन्नः, उभे दिवौ तेन महिमा पूरितः; नगरविध्वंसकः, वृत्रहन्ता, बलसमेतः, अस्मभ्यं विपुलं धनं संग्रहीतु। नासत्यौ, मम पितरौ, बान्धवपृच्छकौ, अश्विनोः सुंदरनाम; यूयं धनदाः, सर्वनिधिदाता, दत्तं रक्षथः, अच्युतः, अवञ्चितः। एवं ऋषयः, यजमानः, देवाः च, इन्द्रं, अन्यान् च, स्तुत्वा, यज्ञेभ्यः, धनं, आयुः, कीर्तिं च प्राप्तवन्तः; सत्यं, ऐश्वर्यं, रक्षणं च, दिवि भूमौ च, सर्वेभ्यः देवैः प्रार्थितम्।