यदा सोमः पीडितः, तस्य यः भागः तुभ्यं निर्दिष्टः, तं स्वयमेव स्वीकुरु, तेन सोमेन त्वं पुष्यस्व। तव उदरं, हे इन्द्र, हविषा परिपूर्णं भवतु; तव शिरः स्तोत्रेण उन्नतं भवतु; तव बाहू, वीर, दानाय प्रसारितौ सन्तु। प्रभाते, हे इन्द्र, त्वया दधि, पायसं, पिष्टकं, स्तुतिश्च अस्माभिः अर्पितं स्वीकुरु। त्वदर्थं निर्मितं पिष्टकं भुङ्क्ष्व, तेन तुष्टः भव; तुभ्यं हवयः समर्पिताः। पिष्टकं च स्तुतिं च त्वया प्रीत्या स्वीकृतं भवतु, यथा वरः कन्याभिः हर्षितः भवति। हे कीर्तिमन्त्, सोमस्य प्रभाते पीडने पिष्टकं स्वीकुरु; इन्द्र, तव वीर्यं महदस्ति। मध्याह्ने पीडने, इन्द्र, अत्र धान्यं च पिष्टकं च स्वीकुरु; यदा स्तुत्यः त्वां शीघ्रं हर्षेण आह्वयति, त्वं गीतैः प्रेरितः आगच्छसि। तृतीयं पीडने, बहुस्तुत, तुभ्यं अर्पितं पिष्टकं रमस्व; वयं त्वां, प्रज्ञवान्, कौशलसम्पन्नं, बलसम्पन्नं, स्तुतिभिः समीपं गच्छामः। पुष्णे पायसं, हरिदश्वाय धान्यं अर्पितं; पिष्टकं भुङ्क्ष्व, हे इन्द्र, मरुतैः सह; सोमं पिब, वृत्रहन्, प्रज्ञावान् वीर। तस्मै धान्यं अर्पय, वीरतमाय पिष्टकं आनीय; प्रतिदिनं, इन्द्र, तुभ्यं सोमपानाय समाना हवयः वर्धन्तु। इन्द्रः च पर्वतः, महाचर्येण आगच्छतां, समृद्धिं वहन्तौ, महाबलिनौ; यज्ञे हवयः स्वीकुरुतां, देवौ, स्तुतिभिः वर्धन्तौ, हर्षेण। दृढः भव, उदार, न गच्छ; सोमं सुपीडितं रमस्व; यथा पुत्रः पितरं आलिङ्गति, तथा अहं त्वां, इन्द्र, मधुरया स्तुत्या गृहीत्वा। अध्वर्यु, मम कृते घोषय, पाठय; इन्द्राय रमणीयं हविः कुर्याम; यजमानस्य दर्भे उपविश, उत्तमा स्तुतिः इन्द्राय भवतु। सायं, उदार, जातः भवतु, स्थानं गच्छतु; तदा युक्ताश्वः त्वां वहन्तु, इन्द्र; यदा सोमं पीडयेम, अग्निः दूतः त्वां साक्षात् आनयति। गच्छ, उदार, अथवा आगच्छ, इन्द्र, यथा इच्छसि, तव लाभः उभयत्र अस्ति; यत्र महाचर्यस्य निधिः, शीघ्राश्वस्य विमुक्ति, गधायाः च। पश्चिमं गच्छ, इन्द्र, सोमपानाय; तव गृहं पत्न्यः हर्षयन्तु; यत्र महाचर्यस्य निधिः, शीघ्राश्वस्य विमुक्ति फलसम्पन्ना। एते दाता, अंगिरसः, विविधरूपाः, दिव्यपुत्राः, महावीर्यस्य वीराः, विष्वामित्राय धनं दत्तवन्तः; सहस्रगुणे यज्ञे, तस्य आयुः दीर्घीकृतम्। सर्वरूपेण उदारः प्रकटितः, अद्भुतानि कृतवान्, स्वदेहं निर्मितवान्; यदा सः दिवः त्रिः दिवसे आगच्छत्, स्वमन्त्रैः, ऋतुं रक्षन्, सत्यव्रतः। महर्षिः, देवजः, देवैः प्रेरितः, नदीं च समुद्रं च निवारितवान्, मानवचक्षुषा पश्यन्; यदा विष्वामित्रः सुदासं नेतवान्, इन्द्रः कुशिकेभ्यः अनुग्रहं कृतवान्। हंसवत्, शिलाभिः स्तुतिं रचयन्तु, यज्ञे गीतैः हर्षयन्तु, सोमपीडितं सह; प्रज्ञावन्तः, मानवदृष्टयः ऋषयः, सोमरसं पिबन्तु, कुशिकाः, देवैः सह। समीपं आगच्छत, कुशिकाः, सावधानाः भवत; अश्वं धनाय विमोचय, सुदासाय दत्त; राजा वृत्रं दलितवान्; पूर्वे पश्चिमे च पूजयति, पृथिव्यां श्रेष्ठः। यो उभे लोकौ तृप्तवान्, दिवं पृथिवीं च, तं इन्द्रं अहं स्तुतवान्; विष्वामित्रस्य प्रार्थना अस्य भारतीयस्य जनस्य रक्षां करोति। विष्वामित्राः इन्द्राय, वज्रधारिणे, प्रार्थनां अर्पितवन्तः; सः अस्माकं बहुं दानं ददातु। तव गाः कीकटेषु किं कुर्वन्ति? ताः न दुग्धं ददति, न तापनं अनुभवन्ति। प्रमगन्दस्य प्रज्ञां अस्माकं आनय; उदार, नीचशाखां अस्माकं छिन्धि। सर्पवत् चिन्ता, विरोधिनी, विशालत्वं प्राप्तवती, जमदग्निना दत्तम्। सूर्यकन्या अमृतं, अक्षयं यशः देवेषु विस्तारयामास। सर्पवत् यशः एतेषु उत्पन्नः, पंचजनानां मध्ये कीर्तिं विस्तारयति। तद्विहङ्गम्, नवजीवनं वहन्तम्, यं पलस्त्यः च जमदग्नयः मे दत्तवन्तः। द्वे गाः दृढे भवतु, मेषः अनहिंस्यमानः; न युक्तं तृणाय योजय, न हलाय। इन्द्रः पातल्ये रक्षां ददातु; सः आपदं निवारयतु, अस्माकं सह गच्छतु। अस्माकं शरीरेषु बलं स्थापय, इन्द्र, कर्मसु बलं स्थापय; पुत्रेषु, अपत्येषु, जीवने बलं स्थापय; त्वं बलदातासि। खदिरस्य सारं विस्तारय, कम्पमानाय शिंशपाय वीर्यं स्थापय; अक्ष, दृढः भवतु, सुदृढः, स्थिरः; न अस्माकं त्यज, आपदं दूरं कुरु। एष वनस्पतिः अस्माकं अस्ति; सः न अस्मान् हिन्सतु, न व्रणं कुर्यात्। समृद्ध्या, गृहेषु वसतु, विमोचने च। इन्द्र, बहुश्रेणिभिः, उत्तमसखिभिः, अद्य अस्माकं श्रेष्ठं दत्तु, महाबलिन्, विजयी; यो अस्मान् द्वेष्टि, सः पराजितः भवतु; यं वयं द्वेष्मः, तस्य प्राणः त्यजतु। कुल्हारः ज्वलति, छुरि अपि छिनत्ति; अग्निकुण्डः ज्वलितः, तस्य वस्तु फेनयति, इन्द्र। जनाः बाणं न पश्यन्ति; स्वं बुद्धिमन्तं मन्यन्ते, गोः मार्गं भ्रमयन्ति। शीघ्राश्वेन शीघ्रं अश्वं न प्रेरयन्ति, न गधां अश्वेभ्यः पुरः नेतुम्। हे इन्द्र, एते भारतानां पुत्राः पितृत्वं न जानन्ति, न पितामहत्वं; अश्वं मृत्यवे युञ्जन्ति, स्थायित्वाय न; युद्धे धनुष्युक्तं अश्वं परिभ्रमयन्ति। एष स्तोत्रं, महत्त्वाय, प्रज्ञाय, सदा स्तुत्याय कृतं, ते गृह्णन्ति; उत्तमाः गणाः अस्मान् शृण्वन्तु; अग्निः, दिवि नित्यः, शृणोतु। महत्त्वाय, दिवाय, पृथिव्यै गेयम्; कामः मम अन्तः वर्तते, ज्ञात्वा; यस्य स्तुत्ये, यज्ञे, देवाः सखिभिः सह हर्षयन्ति। तव सत्यं, दिवि पृथिव्यां च, दृढं भवतु; तेन महतीं समृद्धिं अस्माकं ददातु। एष मे नमः दिवाय, हे अग्ने, पृथिव्यै च; अहं पूजयामि, निधिं अन्वेष्टुम् इच्छामि। नूनं, तव प्राचीनं, सत्यधारं दिवं विस्तारितम्; त्वं सत्यं भाषसे; सभाायां, कीर्तिस्पर्धायां, मनुष्यैः पृथिव्यां बहुविद्यया पूजिता। कः वास्तवः जानाति, कः अत्र उद्घोषयितुं शक्नोति, केन देवेन धर्ममार्गः नीयते? तेषु, अधमस्थानानि दृश्यन्ते, दूरस्थाः च, गुह्ययज्ञे, गुह्यव्रतेषु। ऋषिः मानवदृष्ट्या ताम् अपश्यत्, सत्यगर्भे हर्षयन्ती, विस्तारिता; ते विविधानि निवासानि कृतवन्तः, यथा तन्तुवायः, एकसंकल्पाः, परस्परसम्बन्धे। एवं ऋग्वेदस्य एते मन्त्राः, सोमयज्ञे, स्तुत्ये, हविषि, इन्द्रस्य महत्त्वे, विष्वामित्रस्य प्रार्थने, भारतानां कल्याणे, पृथिव्याः दिवस्य च पूजायाम्, स्नेहपूर्वकं एकीकृत्य, दिव्यं आख्यानं प्रकटितम्।