इन्द्रस्य महिमानं स्तोत्राणि महाबलिनं प्रति समुपजातानि, जनानां पालयितारं, स्तुत्यं, नित्यवर्धमानं, बहुहुतं, अमृतं, अजरं, प्रतिदिनं शोभनैः गीतैः समर्चयन्ति। सर्वतः स्तोत्राणि शतक्रतवे, समुद्राय, बलिन्तमाय, वीर्यवत् इन्द्राय प्रवर्तन्ते, यः स्पर्धां जयति, पुरो विदारयति, शीघ्रः, सहायः, वासस्थानं इच्छन्, ज्योतिः वेद च। गायको वित्तस्य स्रोतः अन्विच्छति; स्तुतः इन्द्रः निष्कल्मषं ददाति; सः सूर्यस्य आसने रमते; तम् एकत्र विजेतारं विघ्नभिदं च स्तुत्यं कुरुत। स्तोत्रैः स्तवैः च पुरुषश्रेष्ठं, वीरं, अजितं इन्द्रं पूजयन्तु; स एव परमे दिवि एकाधिपः, बहुविधबलसम्पन्नः, शत्रून् निगृह्णन्, तस्मै नमः विधीयताम्। अस्य बहूनि धनानि मर्त्येषु निवेशितानि; पृथ्वी तस्य पृथु धान्यं वहति; इन्द्राय दिवः, ओषधयः, आपः, पुराणानि वनानि च धनं रक्षन्ति। तुभ्यं, इन्द्र, प्रार्थनाः स्तोत्राणि समर्पितानि; तवाय तव मित्रैः तानि स्थापितानि; स्नेहित, अस्माकं नूतनं याचनं स्मर, गायकान् दीर्घायुषः कुरु। इन्द्रः मरुद्भिः सह अत्र सोमं पिबतु, यथा शार्याते सुतं पातवान्; तव नेतृत्त्वेन, वीर, तव संरक्षणे, प्राज्ञाः यज्ञकारिणः न प्रमुह्यन्ति। एवं हृष्टः, इन्द्र, मरुद्भिः स्वैः सह सोमं पिब, अस्माकं सुतं; यदा देवैः तव जन्मनि अलङ्कृतः, बहुहुत, महाकर्मणि नियुक्तः। मरुतः उत्सुकाः इन्द्रं दानवतं प्रमोदितवन्तः, बहुदानैः; तैः सह वृत्रहाऽर्चिष्ये सोमं पिबतु। एषः एव सुतः सोमः, धनद, बलसम्पन्नः; तस्मात् पिब, गीतप्रिय। यः सुतस्य भागः तुभ्यं निर्दिष्टः, तं स्वीकुरुष्व; सोमः त्वां पोषयतु। तव उदरं हविषा पूर्यताम्, इन्द्र; तव शिरः स्तोत्रेणोन्नीयताम्; तव बाहू, वीर, दानाय प्रसार्येताम्। प्रातः, इन्द्र, अस्माभिः दध्नं, पयोदनं, पिष्टकं, स्तोत्रं च गृहाण। तुभ्यं सिद्धं पिष्टकं भुङ्क्ष्व, प्रसीद; तुभ्यमेव हविरुपन्यस्तम्। अस्माकं पिष्टकेन स्तुतीनां च तव तुष्टिः भूयात्, यथा वरः कन्यासु रमते। कीर्तिमन्, प्रातः सवने तव पिष्टकं गृहाण; इन्द्र, तव बलं हि महत्। मध्यन्दिने सवने, इन्द्र, अत्र धान्यं पिष्टकं च गृहाण, रमणीयम्; यदा स्तोतृः त्वां हविषा ह्वयति, त्वं शीघ्रं आगच्छसि। तृतीयसवने, बहुस्तुत, तुभ्यं समर्पिते पिष्टके रमस्व; वयं त्वां, प्राज्ञ, दक्षिण, बलिनं च, स्तोत्रैः समुपसेमहि। पूष्णे पयोदनं, हर्यश्वाय धान्यं सिद्धम्; त्वं, इन्द्र, मरुद्भिः सह पिष्टकं खाद, सोमं च पिब, वृत्रहन्, प्राज्ञवीर। धान्यं तस्मै समर्प्यताम्, पिष्टकं तस्मै नीयताम्, यो वीर्यवान्; प्रतिदिनं, इन्द्र, एषा हविः तव सोमपानाय वर्धताम्। इन्द्रः पार्वतेन सह महता रथे समागतौ, समृद्धिं वहन्तौ, हविः गृह्णीताम्, देवौ, स्तोत्रैः वर्धेताम्। स्थिरो भव, दानवन्, मा गच्छ; सोमं पिब; यथा पुत्रः पितरं आलिङ्गति, तथा त्वां स्तुत्या गृहीत्वा, इन्द्र, महाबलिन्। अध्वर्यु, मम कृते घोषयतु, पठतु; इन्द्राय रमणीयं हविः कुर्याम; अस्य बार्हिषे उपविश, श्रेष्ठं स्तोत्रं इन्द्राय अस्तु। सायं दानवान् जातं, स्वस्थानं गच्छतु; तदा तव युक्ताश्वा त्वां नयन्तु, इन्द्र; यदा वयं सोमं सुतवन्तः, अग्निः दूतवत् त्वां अत्र आनयिष्यति। गच्छ, दानवन्, वा आगच्छ, इन्द्र, यथा इच्छसि, तव लाभः उभयत्र अस्ति; यत्र महतः रथस्य निधिः, त्वरितस्य अश्वस्य विमोचनम्। पश्चिमं दिशं गच्छ, इन्द्र, सोमपानाय; तव पत्न्यः गृहेषु रमन्ताम्; यत्र महतः रथस्य निधिः, त्वरितस्य अश्वस्य फलम्। एते दातारः, अङ्गिरसः, विविधरूपाः, दिवः पुत्राः, महाबलिनः, विश्वामित्राय द्रविणानि ददुः; सहस्रदक्षिणया तस्य आयुः दीर्घयन्। सर्वरूपेण दानवान् दृश्यते, अद्भुतानि सृजति, स्वदेहम् आकल्पयति; यदा सः त्रिः दिवः आगच्छत्, स्वमन्त्रैः, ऋतून् पालयन्, क्रमात्। महर्षिः, देवजः, देवैः प्रेरितः, नद्यं समुद्रं च निरुन्धन्, मानुषदृष्ट्या पश्यन्; यदा विश्वामित्रः सुदासं नयन्, इन्द्रः कुशिकेभ्यः अनुग्रहं कृतवान्। हंसवत् शिलाभिः स्तोत्रं रचयन्तु, यज्ञे गीतैः प्रमोदन्ताम्, सोमेन सह; ऋषयः, मानुषदृष्टयः, सोमामृतं पिबन्तु, कुशिकाः, देवैः सह। आगच्छत, कुशिकाः, सावधानाः भवत; अश्वं धनाय विमुञ्चत, सुदासाय ददात; राजा वृत्रं निजघान; सः पूर्वे पश्चिमे च उपास्ते, पृथिव्याः श्रेष्ठः। यो उभे इमे लोकौ तर्पयत्, द्यावापृथिवी, तं इन्द्रं अहं स्तौमि; विश्वामित्रस्य प्रार्थना एषां भारतानां रक्षां करोति। विश्वामित्राः वज्रिणे इन्द्राय प्रार्थनाः अर्पितवन्तः; सः अस्मभ्यं बहु ददातु। तव गावः कीकटेषु किं कुर्वन्ति? न ताः दुग्धं ददति, न तापं अनुभवन्ति; प्रमगन्दस्य मेधां अस्मभ्यं वह, दानवन्, निम्नशाखां छिन्धि। अहिहेतिः चिन्ता, प्रतिरोधिनी, महान् अभवत्, जमदग्निना दत्ता; सूर्यकन्या अमृताम् अजरां कीर्तिं देवानाम् मध्ये व्यनयत्। अहिहेतिः कीर्तिः एषां मध्ये उदतिष्ठत्, पञ्चजनानां मध्ये यशः व्यनयत्; तद् पक्षिणं, नवजीवनं वहन्तम्, यद् पलस्त्येन जमदग्निभ्यां मम दत्तम्। द्वे गावः स्थिरे स्ताम्, मेषः अव्यथितः; न तृणाय न हलाय योक्यं कुर्यात्; इन्द्रः पातल्यां रक्षां ददातु; सः आपदं निवारयतु, अस्माभिः सह भूयात्। अस्माकं शरीरेषु बलं स्थापय, इन्द्र, कर्मसु बलं स्थापय; सन्ततिषु, प्रजासु, आयुषि बलं स्थापय; त्वमेव बलदः। खदिरस्य सारं विस्तारय, कम्पमानाय शिंशपायां बलं स्थापय; अक्ष, स्थिरः भव, दृढः भूत्वा, न चल; अस्मान् मा त्यज, आपदं नुद। एषः वनस्पतिः अस्माकं अस्ति; सः न हंस्यात्, न पीडयेत्; समृद्ध्या अस्माकं गृहे वसतु, विमोचने।