सुमधुरेण भावेन, ऋषयः सोमपेषणे महाबलिनं वृषभस्वरूपं इन्द्रं समाह्वयन्। “इन्द्र,” इति ते प्रार्थयन्ति, “त्वां वयं सोमरसस्य मर्दने समाह्वयामः; आगच्छ, सोमस्य माधुर्यं पिब।” बहुभिः स्तुतः स इन्द्रः, निश्चयज्ञः, पिष्टं सोमं रममाणः पिबतु, तेन प्रमुदितः तृप्तश्च भवतु। सर्वैः देवैः सहितः इन्द्रः, अस्माकं प्रेरितं यज्ञं नेतु, स्तुतिपरम्परायां सर्वान् अतिक्रम्य, जनानां नाथः भूत्वा। इन्द्राय पिष्टाः सोमाः प्रवर्तन्ते, सत्यस्वरूपाय तस्मै; तस्य निवासार्थं दीप्ताः सोमधाराः प्रवहन्ति। तव उदरं प्रति, हे उत्तम, पिष्टं सोमं गृहाण; तव एते उज्ज्वलाः सोमधाराः। गीतप्रियः स इन्द्रः, अस्माकं पिष्टं सोमं पिबतु; त्वं माधुर्यधाराभिः तुष्टः, तव यशः अस्मात् उद्भवति। अव्ययीः शक्तयः विजयीं इन्द्रं बलार्थं इच्छन्ति; सोमपानानन्तरं सः ववृधे। वृत्रहन्, समीपात् वा दूरात् वा अस्मान् प्रति आगच्छ; एतान् अस्माकं स्तोत्राणि गृहाण। यत्र यत्र त्वं दूरसमीपे आहूतः, तत्रतः आगच्छ। इन्द्रः, सोमपानाय उत्सुकः, वज्रधरः, तव प्रियाभ्यां हरिभ्यां सह अस्मान् प्रति आगच्छ। ऋत्विजः यथाविधि दर्भान् व्यस्तरन्, प्रभाते रथान् युक्तवन्तः। एते स्तोत्राणि, यशःवाहिनः, क्रियन्ते; वीर, दर्भे उपविश्य हविर्गृहीत्वा स्वीकुरु। वृत्रहन्, गीतप्रिय, एभिः मधुश्चुतिभिः, एभिः स्तोत्रैः साकं रमस्व। सोमपानस्य इच्छया, मातरः वत्समिव, इन्द्रं महाबलिनं प्रति धियः यान्ति। अतः, महदर्थं बलं च प्राप्य, सोमेन तुष्ट्वा, स्तोतारं कदापि न परित्यज। वयं, इन्द्र, तुभ्यं भक्ताः, हविर्यज्ञैः समर्पयामः; त्वं दानप्रियः, अस्मान् प्रति अनुग्रहं कुरु। तव प्रियौ हर्यश्वौ अस्मान् न दूरं नयेताम्; समीपं आगच्छ, आत्मबलसम्पन्न, अस्माभिः सह रमस्व। दीर्घकेशौ तौ रथेन त्वां इन्द्रं आनयेताम्; स्नेहयुक्ते दर्भे घृतानुलेपने उपविश। इन्द्र, गोमन्तं सोमं पिष्टं तव प्रियाभ्यां हरिभ्यां सह आगच्छ। इन्द्र, हर्षजनकं सोमं, पिष्टं शिलाभिः दर्भे स्थितं, आगच्छ; तेन तृप्तिम् अन्विच्छ। एवं मदीयानि सोमप्रेरितानि गीतानि त्वाम् इन्द्रं पानाय आह्वयन्ति। सोमपानाय स्तोत्रैः इन्द्रं अत्र आह्वयामः; सः स्तुतिभिः आगच्छतु। इन्द्र, एते सोमाः पिष्टाः; शतक्रतो, हयस्विन, तान् उदरे गृहाण। त्वां वयं धनजितं, स्पर्धायाम् अद्भुतं, प्राज्ञं विद्मः; अतः तव अनुग्रहम् इच्छामः। अस्माकं गोयवसं सोमं पिब, इन्द्र; वृषभिः सह पिष्टं पानाय आगच्छ। तव एव गृहे, इन्द्र, पानाय सोमं प्रेरयामि; सः तव हृदयम् आनन्दयतु। पिष्टसोमपानाय, वयं कुशिकाः, पुरातनवत् इन्द्रं सहायार्थं आह्वयामः। रथयुक्त, अस्मान् प्रति मुखं कृत्वा आगच्छ; तव आसनं सिद्धम्। तव अनन्तरम्, सोमपानं दिव्ये लोके सिद्धम्। मित्र, स्वात्मानं विमोच्य, दर्भे उपविश; एते हविर्वाहकाः त्वां आह्वयन्ति। बहून् जनान् अतिक्रम्य, महात्मन्, शुभैः सह, प्रियाभ्यां हरिभ्यां सह अस्मान् प्रति आगच्छ। अस्माकं स्तुतिप्रेरिताः धियः त्वां, इन्द्र, सख्याय आह्वयन्ति। भक्त्या वृद्धं यज्ञं प्रति, हरिभ्यां सह, देव इन्द्र, आगच्छ, सन्निधिं कुरु। धियः हविषा सह त्वां आह्वयामि, मधुपानस्य साम्नि। तव दृढौ, सुशिलौ हर्यश्वौ, मित्र, त्वां वहतः; सोमपेषणे रममाणः इन्द्रः, सख्यस्य स्तुतिं शृणोतु। हे दानिन्, मां जनस्य रक्षिता वा, राजा वा कुर्याः? मां ऋषिं वा, सोमपानं वा, अमृतस्य भागं वा ददासि? तव महान् हर्यश्वौ, युक्तौ, इन्द्र, सहभोजने त्वां आनयेताम्। दिवः शीघ्रं आगच्छन्तौ, सुवर्णशिल्पौ, वृषभस्य बलिनौ। इन्द्र, सोमपेषितं बलिनं पिब; शीघ्रगः श्येनः यं तुभ्यम् आनयत्। तस्य प्रमदेन त्वं जनान् प्रचालयः, तस्य प्रमदेन त्वं गवां पथः उद्घाटयः। इन्द्रं दानिनं, अस्मिन्स्पर्धायाम्, वयं आह्वयामः; सः पुरुषेषु श्रेष्ठः, युद्धे श्रवःश्रीनां श्रोतृ, विघ्नहन्, धनजित्। एष सोमः हर्यश्वैः पिष्टः तव अस्तु, रमणीय; इन्द्र, गृहाण, हरिभ्यां सह अस्मान् प्रति आगच्छ; स्वर्णरथं आरोह। हर्यश्वप्रिय, त्वं उषसम् उज्ज्वलयसि; त्वं सूर्यं प्रकाशितवान्। ज्ञानी, प्राज्ञ, हर्यश्वेन्द्र, त्वं सर्वाणि तेजांसि वर्धयसि। इन्द्रः हर्यश्वैः सुवर्णं दिवं, हर्यश्ववर्णया पृथिवीं च धृतवान्। हर्यश्वैः पूरितं अन्नं, यत्र हर्यश्वः सञ्चरति, तत्र समधत्त। जातः हर्यश्ववृषभः सर्वेषु लोकेषु दीप्तिमान्; हर्यश्वयुक्तः सुवर्णायुधं वज्रं स्वबाह्वोः गृहीत्वा विराजते। हर्यश्ववर्णेन, दीप्तेन, तेजस्विना वज्रेण इन्द्रः, तेजसा आवृतः, हर्यश्वैः शिलाभिः च सोमं उद्घाटयत्, हर्यश्वैः च दीप्तिमान् अभवत्। एवं ऋषयः, भक्त्या, स्तुत्या, हविषा च, सोमपानाय इन्द्रं पुनः पुनः आह्वयन्ति, तस्य आगमनं, तृप्तिं, कृपां च प्रार्थयन्ति, यथा सः सोमरसस्य माधुर्यं पिबन्, यज्ञं च प्रेरयन्, लोकानां रक्षां च कुर्यात्।