इन्द्राय सोमरसाः दिवः समुत्पीड्यन्ते, येन महान्तः स्वर्गं प्रति आरोहन्ति। यदा सोमः स्रवति, तदा त्वं, इन्द्र, तं गवेषितं सोमं पिब, वृषभेण मन्थितम्। पिब च वर्धस्व, तव कृते एते सोमाः सुताः, इन्द्र; एते हि प्रथमाः। यथा पूर्वं सोमं अपिबः, तथा अद्य नूतनं पिब, स्तुत इन्द्र। स महान्, अपरिमितः, समवाये स्वे महति शौर्येण अधिपतित्वं करोति; पृथिवी अपि तम् न धारयितुं शक्नोति, यदा सोमाः अश्वप्रियं इन्द्रं तुष्यन्ति। स महान्, उग्रः, वीर्याय ववृधे, वृषभः प्रज्ञया कर्म अकरोत्; धनद इन्द्रः, यस्मात् गावः जायन्ते, तस्य दानानि पूराणानि च बहूनि च। यदा नद्यः प्रवहन्ति, आपः समुद्रं यान्ति रथवत्; एतस्मात् इन्द्रः सभायाः श्रेष्ठः, यदा सोमः पूर्यते, सुतः रसः पोषयति। नद्यः समुद्रेण सह संगच्छन्त्यः, सुवितं सोमं इन्द्राय वहन्ति; हस्तिभिः सोमः दुहितः, मधुना शुद्धः, परिषेकैः परिष्कृतः। सरोवराणिव पात्राणि सोमं धारयन्ति, अनेकानि समवायाः प्रसृताः; यदा इन्द्रः प्रथमं अन्नं विविभज्य, अहिं हत्वा सोमं अवृणीता। इह आनय, किञ्चित् अपि न पृष्ठं भवतु; वयं हि त्वां, इन्द्र, धनानां स्वामिनं विद्मः। अश्वप्रिय इन्द्र, तव बलिनं दानं अस्मभ्यं प्रेषय। प्रेषय, उदार, जयिन् इन्द्र, सर्वविधं बहुधनं; शतं हेमन्तान् अस्मभ्यं दातुं, वीरान् च, केशिनं इन्द्र, दातुं। आवहाम इन्द्रं, उदारं, अस्मिन्स्पर्धायां, पुरुषेषु श्रेष्ठं विजये; सः महाबलः, यः युद्धे शृणोति, शत्रून् हन्ति, धनं जयति। शत्रुघ्नाय च विजयाय त्वाम्, इन्द्र, प्रेरयामः। तव मनः च चक्षुः च अस्मभ्यं नयतु, शतक्रतो इन्द्र; प्रार्थनाः त्वां अनुकूलेन कुर्युः। सर्वाणि तव नामानि वयं आह्वयाम, शतक्रतो इन्द्र, सर्वैः स्तोमैः, शत्रुजयाय। शतबलस्य स्तुतस्य तव वीर्यैः वयं इन्द्रं जनानां धर्तारं वर्धयामः। अहं इन्द्रं, बहुहुतं, वृत्रहत्यै, युद्धे बलस्य प्राप्तये आह्वये। स्पर्धायाम् विजयी भव, शतक्रतो; वयं त्वां, इन्द्र, वृत्रहत्यै इच्छामः। यशोभिः, युद्धरवेण, स्पर्धायां च, कीर्तये च, इन्द्र, सन्निधिं कुरु। रक्ष सोमं, उत्तमं, तेजस्विनं, अस्माकं साहाय्याय, शतक्रतो इन्द्र, सदा जाग्रतः। ये तव बलानि शतक्रतो इन्द्र, पञ्चसु जनासु—तानि, इन्द्र, तव कृते वृणे। इन्द्र, महत् यशः प्राप्नुहि; अजेयां कीर्तिं स्थापय; तव बलात् शत्रून् जय। समीपाद् वा दूरतः वा, महाबल, यत्र तव वासः, शिल्पिणं इन्द्र, अत्र आगच्छ। यथा शिल्पी तेजसा युक्तः, प्रेरितः, सुवाहन इव, अग्रे गच्छति; प्राज्ञाः, सुस्पष्टदर्शिनः, प्रियतमानि दूरस्थानि अन्विच्छन्ति। अधुना अहं पृच्छामि ऋषीणां योनिम्, ये मनसा धृताः, ये द्यां विचक्षणतया अकुर्वन्; तव वर्धमानाः स्तुतयः, चिन्तया प्रेरिताः, ऋतेन एव प्रयान्ति। अत्र तैः गुह्यानि स्थापिता, स्वाराज्याय दिवं पृथिवीं च संयुक्तवन्तः; मापैः सर्वं परिव्याप्तम्, विस्तीर्णाः तिष्ठन्ति धर्मधारणाय। सर्वे तम् अलंक्रियन्त, सः प्रभया वासितः, दीप्त्या विचलति; एषः महद् नाम, असुरस्य महतः—सः, नानारूपः, अमृतानां मध्ये तिष्ठति। पूर्वो वृषभः महत्तरं जनयामास; तस्य पूर्वे अनेकानि प्राज्ञानि चिन्तनानि; दिव्याः पुत्राः, बुद्ध्या सभायाम्, राजानः, परं स्वाराज्यं द्योरुत्तमात् स्थापयन्ति। त्रयः राजानः सभायाम्, बहुषु स्थानेषु, सर्वाणि आसनानि अलंक्रियुः; अत्र, मनसा विचलन्तः, व्रते स्थितान् गन्धर्वान् अपश्यन्, वातजैष्णवाः। एषः वृषभस्य च धेनोः च कर्म; तयोः नामभ्यां गावः मार्गं विमाप; प्रत्येकः, विविधं देवत्वं धारयन्, मायीमन्तः अस्मिन् रूपाणि मापुः। एषः सवितुः एव कर्म; न अहं तस्य स्वर्णमयीं प्रज्ञां इच्छामि; उत्तमया स्तुत्या, पृथिवीं दिवं च सर्वं व्याप्य, कन्या स्वानि जन्मानि वव्रे। त्वं प्राचीं, महतीं कर्माणि करोषि, यथा अस्माकं सर्वतो दैवीं श्रेयसीं भूयात्; सर्वे मायिनः विचित्राणि कर्माणि पश्यन्ति, गवां जिह्वया स्थितस्य। आवहाम इन्द्रं, उदारं, अस्मिन्स्पर्धायां, वीर्यस्य श्रेष्ठं; सः उग्रः, युद्धेषु श्रुतः, वृत्राणि जघान, धनं जयति। मम हृदयात् उदितं चिन्तनं इन्द्रं स्तोतुम् इच्छति, तं भगवन्तं, भक्त्या गृहीतैः स्तोमैः; या जाग्रती सभा-स्तुता, इन्द्र, यत् किंचिद् तव जातं, तत् तव एव इति विद्धि। दिवः अपि, सः प्राचीः, नित्यः, सदा जाग्रन्, सभा-स्तुतः, शुभ्रवस्त्रः, एषः पितृयः, शाश्वतः चिन्तनः अस्माभिः स्यात्। अत्र, यमः अपि, देवपुत्रः, जिह्वाग्रे स्थितः, पतति; द्वे रूपे, सह जाते, संयच्छेते—एते शक्तिमूलानि तमः नुदन्ति। मर्त्येषु, न केनचित् अस्माकं पितरः न निन्द्यन्ते—ये गावः कृते वीराः आसन्; इन्द्रः, महाबलः, तेषां वंशान् स्थापयामास, स्वबलात् नूतनान् अकरोत्। यत्र मित्रः, नवान् सखिभिः, ज्ञानबलाभ्यां गावः अनुसृत्य—एषः सत्यः: इन्द्रः दशभिः दशभिः गावः, सूर्यं तमसि स्थितम्, अपश्यत्। इन्द्रः मधु गवां संगृहीतम्, खुरेण सानुना च, गवां अन्नम्, अविन्दत्; गुह्यं, रहस्यम्, आप्सु निहितम्, दक्षिणे हस्ते स्थापयामास, दानकुशलः। ज्योतिर्वृण्वान्, तमो विद्वान्, वयं दुःखात् दूरं गच्छेम; सोमप इन्द्र, सोमेन ववृधान, बहुगायिनः कवेश्चैताः स्तुतयः गृहाण। ज्योतिः यज्ञं दिवि पृथिव्यां च अनु गच्छतु; वयं बहुहान्यतः दूरं गच्छेम; बहुशत्रु मर्त्यस्य अपि, वसवः, तव रक्षणानि महान्ति। आवहाम इन्द्रं, उदारं, अस्मिन्स्पर्धायां, पुरुषेषु श्रेष्ठं विजये; सः महाबलः, यः शृणोति, युद्धे सहाय्याय, शत्रून् हन्ति, धनं जयति। एवं ऋषयः, सोमस्य स्रवणात्, इन्द्रस्य वीर्यं, दानं, शौर्यं च स्तुवन्तः, तं देवमवरुण्यन्ति, यः अस्माकं रक्षिता, जयिता, धनदः, तमोहरः च।