यदा मम प्रेरणा इन्द्राय पुरातनाय स्तोत्रमिदं जनयामास, तदा तं स्तौमि, यत्र सः क्लेशात् स्मान् उद्धरति, यथा नाविकाः नौकायामिव स्मान् रक्षति। तस्य पात्रं स्वाहया परिपूर्णं, यथा पानाय पात्रे सोमं सिञ्चति; प्रियजनाः उत्सवाय समागताः, सोमाः इन्द्रं दक्षिणतस्तः परिवर्तन्ते। न तं, हे बहुप्रार्थित, गम्भीरा नदीः न पर्वतानि च, यद्यपि तं परिवेष्टयन्ति, निरुद्धुं शक्नुवन्ति; एवं सखिभिः प्रेरितः इन्द्रः दृढं वप्रीं अपि भित्वा, गोमन्तं क्षेत्रं विजिग्ये। अस्मिन्स्पर्धायां वयं दानवंतमिन्द्रं आह्वयाम, यः पुरुषेषु श्रेष्ठः, युद्धे श्रुतवान्, शत्रून् हन्ता, धनस्य जयिता। शिघ्रं ताः पर्वतानां कुक्षिं प्रति धावन्ति, मुक्ताश्वा इव, हृष्टाः; उज्ज्वलाविव गौः मातरौ, वत्सकामे, विपाश् च शुतुद्री च पोषवत्यौ सलिलैः वहतः। इन्द्रेण प्रेरिते, मार्गं अन्विष्येते, युवां सागरं प्रति रथाविव याथः; ऊर्मिभिः वर्धमानः, अन्योन्यं अतिवर्ते, उज्ज्वलायाः। वयं मातरं सिंधुं, विशालां शुभां विपाशं च आगमाम; मातरौ वत्सं परिष्वज्य, एकस्मिन्स्रोतसि सह गच्छथः। याभिः वयं तवोदकैः पूरिताः, देवैः कृतं स्रुतमुपयाम; प्रवाहः प्रेरितः न निवर्तते—किं प्रेरितः ऋत्विक् नद्यः आह्वयति? सुखं कुरुत, हे ऋतवत्यः, मम सोमाय वचः; क्षणं आगच्छत; सिंधुमहत्यै अहं स्तुत्या आह्वयामि—कुशिकपुत्रः स्नेहं याचते। इन्द्रः वज्रबाहुना मार्गं अस्माकं कृतवान्; सः वृत्रं नदीनां बन्धनं अपातयत्; सविता देवः शुभहस्तः अस्मान् अनयत्—तस्य प्रेरणया वयं विशालं क्षेत्रं गच्छामः। इन्द्रस्यैतद् वीर्यं नित्यं वक्तव्यं—यदा सः अहिं विदारयत्; वज्रेण परिवेष्टारं अपातयत्, जलानि प्रवहन्ति इच्छन्त्युत्सृता। नायं शब्दः, हे गायक, व्यर्थः भवतु; तव स्तुतयः पीढाभ्यः प्राप्ताः; स्तुतिं गृहाण, न कस्यापि वीर्यं तव स्नेहात् निवर्तयतु। हे भगिन्यः, कारवं शृणुत, यो दूरात् रथेनागच्छत्; नमध्वं, सुलंघ्ये भवत, सलिलैः अक्षयोः अधः पतत। त्वं, हे कारव, वचांसि शृणु, यथा त्वं दूरात् रथेनागतः; त्वां वयं नमामः, स्त्रियं प्रियाय इव, कन्यां युवानं प्रति इव, नित्यं त्वदर्थम्। यदि, हे इन्द्रनिर्दिष्टे, भरताः पशुभिः सह तरन्ति, प्रेरितेन सैन्येन, तर्हि प्रवाहः प्रवहतु; तुभ्यं यज्यायाः शुभं वरणे। भरताः पशुभिः तरितवन्तः; प्रेरितः स्नेहं नद्यः वितरति। प्रवहत, वरदाः, स्रवन्त्यः; स्रोतानि पूरयन्त्याः, समृद्ध्या गच्छन्तु। तरङ्गः सौम्यतया उद्यतु; बन्धान् मुञ्च, हे आपः। न बलात् हिंसां कुर्यात्; न दुःखं, न क्लेशः भवतु। इन्द्रः, वप्रीविदारकः, दस्योः पुरं बलात् विदारयत्; धनं ददौ, दयावान्, शत्रून् विक्षिप्य। प्रार्थनया प्रेरितः, वृद्धशक्तिः, दानवान् दिवं पृथिवीं च पूरयत्। तव यज्ञाय बलाय च, स्तुतिं प्रेषयामि, अमृतत्वाय भूषिताम्। इन्द्रः त्वं मानवेषु, देवेषु, पूर्वेषु च स्वामि। इन्द्रः वृत्रं नाशकं विदारयितुम् ऐच्छत्; मायाविनः, दम्भिनः अपातयत्। वनान्तरे विघ्नकर्तॄन् हत्वा, गवां मार्गं प्रादर्शयत्। इन्द्रः दीप्तिमान्, दिवः प्रभातान् प्रासूत, शस्त्रैः शत्रुसैन्यान् जिगाय; मनवे चिह्नं प्रादर्शयत्, महायुद्धाय ज्योतिः प्राप्नोत्। इन्द्रः स्तुतिषु हविषु च प्रविष्ट, पुरुषाणां वीर्याणि स्थापयन्। उपासकस्य धियः प्रबोधयन्, तेजोमयं शुद्धं रूपं दत्तवान्। महात्मनः इन्द्रस्य कर्माणि बहूनि, शोभनानि; बलात् दुष्टान् अपातयत्, मायाविनः शत्रून् च विजिग्ये। इन्द्रः युद्धे महत्त्वेन देवेषां मार्गं कृतवान्, सत्पति, जनानां रक्षकः। विवस्वतः गेहे ऋषयः तानि कर्माणि स्तुतिभिः गायन्ति। महाबलः, पूज्यः इन्द्रः, तेजसां सहचरः, ज्योतिषां स्वामी, पृथिवीं दिवं च विजिग्ये; धीराः प्रेरिताः इन्द्रे हृष्यन्ति। सः आपः, सूर्यं च, विजिग्ये; इन्द्रः गावं, सुखदां, विजिग्ये। सुवर्णं धनं, शत्रून् हत्वा, श्रेष्ठं रूपं प्रासूत। इन्द्रः ओषधीः, अहः, वृक्षान्, अन्तरिक्षं च प्रेरयत्; वप्रीं विदारयत्, वाचं विमोचयत्; अत एव दम्भिनां निग्राहकः अभवत्। वयं दानवंतमिन्द्रं स्पर्धायां आह्वयाम, पुरुषेषु श्रेष्ठम्; सः शूरः, युद्धे श्रुतवान्, शत्रून् हन्ता, धनस्य जयिता। अश्वाः रथे युज्यन्ताम्, स्थिताः सन्तु; वातमिव आगच्छन्तु, अस्मान् निकटं नयन्तु। सोमं पिब, इन्द्र, स्वाहाकारेण, अस्माकं तुष्टये। अहं त्वरितान् अश्वान् रथे योजयामि, बहुप्रार्थितस्य; ते सर्वतो धावन्तु, इन्द्रं यज्ञे आगच्छन्तु। बलिनः, दीप्तिमन्तः अश्वान् आनय; त्वं, महाबल, आत्मन्येव स्थितः। रक्ताश्वाः चरन्तु, मुक्ताः स्युः; प्रतिदिनं तेषां कर्माणि तुल्यानि। प्रार्थनया तव प्रार्थनायुक्तान् अश्वान् योजयामि, भोजने सखायः, शीघ्राः। स्थिरं, सुखं रथं आरोह, इन्द्र, विज्ञानी, सोमाय आगच्छ। तव बलवन्तः, विस्तीर्णपृष्ठाः अश्वाः अन्यैः न निरुध्यन्ताम्। शीघ्रं आगच्छ; वयं सोमपेषेण त्वां नित्यं हर्षयेम। एषः सोमस्तुभ्यं; समिपं आगच्छ, इन्द्र, प्रज्ञावान्, शुभे मनसि पिब। अस्मिन्यज्ञे, कुशे उपविश्य, एषः पिष्टः रसं उदरं प्रति स्थापय। तुभ्यं दर्भाः विस्तीर्णाः, सोमः पिष्टः; हविः तव अश्वानां च सज्जम्। तुभ्यं, महाबल, नानारूप, मरुद्भिः सहिताय, एते हविः दीयन्ते। नरः, वः आपः पर्वतान् प्रति आगताः; इन्द्रेण सह, गावः मधुक्षीरं कृतवत्यः। तस्य आगमने, मह्यम्, रक्ष, विज्ञानी, पथ्याः पन्थानः अनुगम्य। ये, हे इन्द्र, मरुतः, सोमः च, त्वां बलेन कृतवन्तः, ये तव सहचराः अभवन्—तैः सह, उत्सुकाः, एषः सोमः अग्निहोत्रेण पिब, इन्द्र। इन्द्र, हर्षेण पिब सोमपिष्टं, अथवा अग्निहोत्रेण; अथवा ऋत्विजः हस्तात् यज्ञं गृहाण, अथवा होतुः, यज्ञस्य हविः भुङ्क्ष्व। वयं दानवंतमिन्द्रं स्पर्धायाम् आह्वयाम, पुरुषेषु श्रेष्ठम्; सः शूरः, युद्धे श्रुतवान्, शत्रून् हन्ता, धनस्य जयिता। एषः होमः लाभाय स्थाप्यते, नित्यं, दूतैः सह प्रयत्नं कुर्वन्; सः प्रतिपेषे बलवान् जातः, महाकर्मभिः, कीर्तिं प्राप्तवान्। एवं ऋषयः सोमं पेष्य, इन्द्रं स्तौमः, नद्यः स्तौमः, भरताः तैः सह तृत्यन्ति। इन्द्रस्य महाकर्माणि, नदीनां प्रवाहः, सोमस्य पानं, युद्धस्य जयः, सर्वं ऋषिभिः श्रद्धया, भक्त्या, स्तुत्या च स्मर्यते।