इन्द्रस्य महिमा ऋषिभिः प्राचीनैः स्तुत्या सम्यग् उद्घोषिता दृश्यते। तस्य सहचराः मरुतः, मधुमन्तः प्राज्ञा गणाः, तस्य प्रेरणया तत्र सन्निहिताः आसन्, येन सः दर्पपूर्णं वृत्रं तस्य प्राणकूटे विवृण्वन् अस्फोटयत्। इन्द्रः, सोमपानस्य रमणीयत्वेन तुष्टः, नित्यं नववीर्याय सोममपिबत्; त्वरिताश्वः सः यज्ञैः सह सहायैः आगच्छन् प्रवहमानानि आपः अपाकरोत्। यदा सः वृत्रं जघान, तदा अपः स्पर्धायामिव दौर्वारिकाश्वानिव विमुक्ताः स्रवन्त्यः सन्ददर्श; स्वशस्त्रेण चलच्च स्थिरं च प्रहरन्, असुरान् देवेषु अपाकरोत्। वयं तं महान्तं, उन्नतं, अजरं, नित्यम् युवा इन्द्रं भक्त्या यजामः, यस्य महिमा यज्ञप्रियः स्वर्गमपि पृथिवीं च न व्याप्नोति। तस्य इन्द्रस्य सुकृतानि कर्माणि नानाविधानि, यानि सर्वे देवाः अपि न अतिचरन्ति; सः प्राज्ञेन मनसा पृथिवीं दिवं च धारयत्, सूर्यं च उषसं च सृजत्। इन्द्रस्य महत्त्वं असत्यरहितं, सत्यं च; सः जातमात्रः सोममपिबत्। न दिवः, न बलस्य, न दिनानि, न मासाः, न वर्षाणि तस्य पारं गन्तुं शक्नुवन्ति। सः इन्द्रः, जातमात्रः, परमदिवि सोममपिबत्, यदा सः स्वर्गमृत्वीणि प्रविश्य, प्राचीने कर्मणि ऋषित्वाय बभूव। सः महाबलः इन्द्रः, आपः परिवेष्टन्तं अहिं निर्बिभेद; तस्य महत्त्वं दिवः अपि न स्पर्धते, यदा सः अन्यस्य सहायेन पृथिवीं धारयत्। इन्द्रस्यार्थे यज्ञः वृद्धिकरः जातः, तस्य प्रियः सुतसोमः हर्षदः; यज्ञेन, यज्ञपात्र, यज्ञं पालय—यज्ञेनैव वज्रं सर्पणाय समनयः। यज्ञेन, सहायैः, नराः इन्द्रं समीपं निनयुः; सः प्राचीनेभ्यः स्तोमभ्यः, मध्यतमेभ्यः, नवेभ्यश्च वृद्धः। यदा मदीया प्रेरणा एषं स्तोत्रं प्राचीनेभ्यः इन्द्राय जनयत्, तत्र यत्र सः आपदः इव, आवां नावायामिव, त्रातुम् आगतः। तस्य पात्रं स्वाहा-पूर्णं, पानाय पात्रमिव; प्रियाः समागम्य हर्षाय, सोमाः दक्षिणतश्चलन्तः इन्द्रं परिवेष्टन्ति। न गभीरं सिन्धुम्, न पर्वतान्, यद्यपि तव परितः, त्वां निबध्नाति; एवं, इन्द्र, तव सहायैः प्रेरितः, स्थिरं वपुषं विदार्य, गव्यं क्षेत्रं अलभथाः। अस्मिन्स्पर्धायाम् वयं दानवंतं इन्द्रं आवाहयेम, यः पुरुषेषु श्रेष्ठः, यः युद्धेषु सहाय्यं शृणोति, रिपून् हन्ति, धनं जयति। अथ विपाशः शुतुद्री च, अश्वानिव विमुक्ताः, प्रमोदेन शैलस्य गोष्ठे शीघ्रम् अधावन्; उज्ज्वलौ धेनू इव, वत्सलाभिलाषिण्यौ, पोषणवत्यौ आपः स्रवन्त्यः। इन्द्रेण प्रेरिते, मार्गं विचिन्वन्त्यौ, समुद्राय रथाविव प्रस्थिते; तरङ्गैः पूर्यमाणे, अन्योन्यं स्पर्धेते, उज्ज्वलायाः। वयं मातरं सिन्धुम्, विशालां शुभां विपाशं च आगच्छाम; मातरौ वत्समिव स्पृशन्त्यौ, एकस्मिन पथि सह गच्छन्त्यौ। एभिः वयं तव आपोभिः पूरिताः, देवैः कृतस्मिन पथि चरामः; प्रवाहितः प्रवाहः न प्रतिहन्यते—किं प्रेरितारः ऋत्विजः आपो यच्छन्ति? सोमाय धर्मिष्ठाः, मदीयवाक्ये प्रमुद्यध्वं, क्षणं आगच्छन्तु; महतीं सिन्धुं अहं स्तुत्या आह्वयामि—अहं कुशिकपुत्रः, प्रियताम् इच्छन्। इन्द्रः, वज्रबाहुः, अस्माकं पन्थानं व्यकृणोत्; सः वृत्रं, आपां निरोधनं, अपातयत्; सविता देवः, शुभपाणिः, अस्मान् अनयत्—तस्य प्रेरणया वयं विशालं क्षेत्रं यामः। इन्द्रस्यैतत् वीर्यं सदा कीर्तनीयं, यद् अहिं विवृच्छत्; वज्रेण परिवेष्टन्तं प्राहरत्, आपश्च प्रवाहितुम् इच्छन्त्यः प्रजग्मुः। हे गायक, तवेदं वचनं व्यर्थं मा भूयात्, तव स्तुतयः बहुषु सन्ततिषु व्याप्ताः; अस्माकं स्तोत्रं गृहाण, काव्यकार, मा कस्यचित् वीर्यं तव अनुग्रहे अपनय। हे भगिन्यः, कारवं शृणुत, यः दूरात् रथेना गतः; नमध्वं, सुलघ्यं भूत्वा, आपः, अक्षदोलाभ्यः स्रवता अधः पतत। हे कारव, तव वचांसि शृणुमः, यः दूरात् रथेना आगतः; तुभ्यं वयं नमामः, यथा स्त्री प्रियाय, युवत्याः युवानाय नित्यं तव। यदि, हे इन्द्रप्रेरिते, भरताः पशुभिः सह तरिष्यन्ति, बलं प्रेरितम्, तदा प्रवाहितः प्रवाहः प्रवर्तताम्; अहं तुभ्यं यज्ञपात्राणां शुभं प्रियम् वृणे। भरताः पशुभिः सह अतिक्रान्ताः; प्रेरितः तव अनुग्रहम् आपां विभज्य; प्रवर्तध्वं, वर्धमानाः, वरदाः, वाहिनीः पूरयन्त्यः, श्रेयसा गच्छन्त्यः। तरङ्गः सौम्यतया तवोत्थायतु; बन्धनानि मोचय, हे आपः; न बलात् हन्याः, न आपदं जनय; मा दुःखं, मा क्लेशं। इन्द्रः, पुरोभिद्, दस्यूनां दुर्गं बलात् विदार्य, धनं दत्वा, शत्रून् वितन्वन्, प्रार्थनया प्रेरितः, वीर्येण वृद्धः, उदारः, दिवं पृथिवीं च पूरयत्। तव यज्ञाय बलाय च अहं स्तुतिं प्रेषयामि, अमृतत्वाय अलङ्कृताम्। इन्द्रः, त्वं मानवेषु स्वामि, देवेषु च, पूर्वेषु च। इन्द्रः वृत्रं निहन्तुं वृणीत, मायाविनः, दर्पिणः अपातयत्; वनस्थाने विघ्नान् निहत्य, गोः मार्गं अन्वविन्दत्। इन्द्रः, प्रकाशमानः, दिवः आविर्भावं चकार, शस्त्रेण शत्रुबलं जयन्; मनवे चिह्नं प्रकाशयत्, महायुद्धाय ज्योतिः अन्वविन्दत्। इन्द्रः स्तुतिषु हविषु च प्रविश्य, नराणां वीर्याणि स्थापयत्; उपासकस्य मनांसि प्रबोधयत्, दीप्तं शुद्धं रूपं ददाति। महान्ति कर्माणि महाबलस्य इन्द्रस्य, नानाविधानि, शोभनानि; सः बलात् दुष्टान् अपातयत्, मायाविनः, शत्रून् च विजित्य। इन्द्रः, युद्धे, महत्त्वेन, देवेषां मार्गं कुर्वन्, सत्यपतिः, जनानां रक्षिता; विवस्वतः गृहे ऋषयः तानि कर्माणि स्तोत्रैः गीर्भिश्च स्तुवन्ति। महाबलः, यशस्वी इन्द्रः, तेजस्वी, सहचरः, ज्योतिषां स्वामी, पृथिवीं दिवं च विजित्य, प्राज्ञाः प्रेरिताः तस्मिन् इन्द्रे प्रमोदन्ते। सः आपः अपि, सूर्यं च, गोमन्तं धनं च विजित्य, शत्रून् हत्वा, श्रेष्ठं रूपं प्रकाशयत्। इन्द्रः, ओषधीः, अहः, वृक्षान्, अन्तरिक्षं च प्रेरयत्; सः बन्धनं विदार्य, वाचं विमोचयत्; एवं अहंकारिणः निग्राहकः अभवत्। वयं दानवंतं, पुरुषेषु श्रेष्ठं इन्द्रं, अस्मिन्स्पर्धायां आवाहयेम; सः भीमः, युद्धेषु सहाय्यं शृणोति, शत्रून् हन्ति, धनं जयति। अश्वाः, रथाय युक्ताः, स्थिताः; वातमिव आगच्छन्तु, अस्मान् समीपं नयन्तु। इन्द्र, इह सुतं सोमं स्वाहा-शब्देन पिब, अस्माकं प्रीत्यै। अहं शीघ्रान् अश्वान् रथाय योजयामि, बहुप्रार्थिताय; ते समन्तात् धावन्तु, इन्द्रं यज्ञाय आनयन्तु। एवं ऋषयः, यज्ञैः, स्तोमैः, सोमपानैः च, इन्द्रस्य महिमा, तस्य वीर्यं, तस्य सहचराणां मरुतां च कीर्तयन्ति। तस्य प्रेरणया आपः मुक्ताः, भरताः ताः तरन्ति, यज्ञैः तं समीपं नयन्ति। सः वृत्रं जघान, आपः अस्रावयत्, गवां मार्गं विवृणोत्, धनं वितरति, शत्रून् नाशयति, विश्वं जगत् प्रेरयति। तस्मै इन्द्राय, देवेषु श्रेष्ठाय, वयं नित्यं स्तुत्या, यज्ञैः, भक्त्या च समर्पयामः।