विश्वव्यापिन् गृहपतिन् त्वां कवयः सोममधु परिषिच्य, पवित्रैः शुद्धीकुर्वन्ति, यत्र यः पश्चात् स्थितः, स अपि त्वया सहैव प्रेषितः, सर्वे दीप्तिमन्तः सन्तः। ते दिवसा अनुष्ठानैः दानानि निर्मिमिरे। तस्मात्, अन्धकारस्य अनन्तरं, भूमेः सम्पदः प्रकाशन्ते; सूर्यस्य महत्त्वेन तयोः पूजनं कर्तव्यम्। हे इन्द्र, तव महिम्नः चारिवर्तन्ते तव मित्राणि, ये त्वां कामयन्ते, स्तुवन्ति च। वृत्रहन्, सत्यम् उक्तीनां, सर्ववाचः स्वामी भव, वृषभः, बलदः च। सौम्यैः सखिभिः, महद्भिः, उदारैः सहायैः सह शीघ्रं आगच्छ। त्वां, हे अङ्गिरस्, आदरेण नमस्यन्, नूतनं स्तोत्रं प्राचीने तुभ्यं करोमि। असत्यं, देववर्जितं मायाः अपाकुरु, स्वं दानं अस्मदर्थं स्थापय। दीप्तिमन्तः वर्षाः वितताः; अस्मभ्यं कल्याणं ददातु, अस्मान् आपद्भ्यः रक्षतु। इन्द्र, त्वं सारथिः असि—रक्ष, शीघ्रं, शीघ्रं, अस्मान् पशुषु जयिनं कुरु। वृत्रघ्नः, गोपाः, आगतः; स कृष्टेषु रक्तैः प्रभाभिः प्रविष्टः। सत्यवाचा, सत्या कृता, स सर्वाणि दुर्निवार्याणि स्थानानि, शुभानि च, अपावृत्य, सुलभानि चकार। स्पर्धायाम् उदारं दानं च इन्द्रं वयं आह्वयाम; स श्रेयांस् पुरुषेषु, विजये। स महाबलः, युद्धेषु सहायार्थं शृण्वन्, वृत्रघ्नः, धनानां जयिता। इन्द्र, सोमपते, मध्याह्ने सोमं पिब—यः तुभ्यं प्रियः; उदार, महाबल, मुषितकेश, अत्र हृष्य, अश्वान् मोचयन्। दीप्तं मथितं सोमं, गावां शिरसा, तव प्रमोदाय, इन्द्र, पिब। ब्रह्मकृद्भिः, मरुद्भिः, रुद्रैः सह, त्रिधा बलं वर्धस्व। ये तव बलं वर्धयन्ति, मरुतः, तव वीर्यं बृंहयन्ति; मध्याह्ने रुद्रैः सह, त्वं सोमं पिब, शक्र, स्वगृहेषु सह। ते वै मधुमन्तः, प्रज्ञावन्तः इन्द्रस्य मरुतः, उपस्थिताः। येषां प्रेरणया त्वं वृत्रस्य संधीन्, गर्वितस्य, प्राणस्थले, अविन्दः। इन्द्र, यथा नरः सोमस्य मर्दने रमते, एवं त्वं नित्यं नव्यं बलं प्राप्नुहि। शीघ्राश्व, यज्ञैः, सहायैः आगच्छ, त्वं प्रवाहमानः आपः अपास्यसि। त्वं, वृत्रं हत्वा, आपः रथवत् मुंचन्, इन्द्र, अस्त्रेण चरन्तं च स्थाणुं च अभ्यहनः, देववर्जितान् देवेषु अपावृणोः। वयं महान्तं इन्द्रं, महाबलिनं, उन्नतं, अजरं, युवानं, श्रद्धया उपास्महे; यस्य प्रियं, यजनीयं, महत्त्वं न दिवा न पृथिव्या धारयितुं शक्नुतः। इन्द्रस्य कर्माणि, सुसम्पादितानि, नानाविधानि, सर्वे देवाः न अतिवर्तन्ते। स यः प्रज्ञया पृथिवीं द्याम् च अधारयत्, सूर्यं च उषसं च अकरोत्। तव महत्त्वं, इन्द्र, असत्यं न, सत्यम् एव; त्वं जातमात्रः सोमं अपिबः। न दिवः, न तव बलस्य, न दिवसः, न मासाः, न वर्षाणि, तव सीमां प्राप्नुवन्ति। इन्द्र, त्वं जातमात्रः, उच्चैः सोमं प्रमोदाय अपिबः; यदा दिवि पृथिव्याम् प्रविष्टः, तदा त्वं प्राचीने ऋषेः कर्मणि जातः। त्वं, महाबल, आपः पर्यन्तं नागं अपातयः, बलवर्धमानः। तव महत्त्वं दिवः अपि न अतिवर्तते, यदा अन्यस्य साहाय्येन पृथिवीं अधारयः। तुभ्यं, इन्द्र, यज्ञः वृद्धिकरः, सुतः सोमः प्रियः प्रमोददः। यज्ञेन, यज्य, यज्ञं धारय; यज्ञेन त्वं वज्रं वृत्रहनाय आजग्मिथ। यज्ञेन, सहायैः, मनुष्याः इन्द्रं समीपं नीतवन्तः; वयं तम् नव्याय प्रीतये प्रेरयेम। यः प्राचीनेन, मध्येन, नवेना च स्तोत्रेण ववृधे। यदा मदीय प्रेरणा इन्द्राय, प्राचीने, एषं स्तोत्रं ससर्ज, तदा त्वं, दुःखात् इव, उध्दारयसि, यथा नौकायाम् आरोहन्तौ। तस्य पात्रम् स्वाहा पूर्णम्, यथा पानाय पात्रे पात्यते। प्रियाः प्रमोदाय समागच्छन्ति, सोमाः इन्द्रं दक्षिणं प्रवर्तन्तः परिवृण्वन्ति। न गम्भीरः सिन्धुः, न पर्वतानि, त्वां, बहुहव्यम्, परिवृत्य, निबध्नन्ति। एवं, मित्रैः प्रेरितः, इन्द्र, त्वं दृढं वपः अपि भित्वा, गोमन्तं क्षेत्रं अवाप्स्यः। स्पर्धायाम् उदारं दानं च इन्द्रं वयं आह्वयाम; स श्रेष्ठः पुरुषेषु, विजये। स महाबलः, युद्धेषु सहायार्थं शृण्वन्, शत्रुघ्नः, धनानां जयिता। शीघ्रं पर्वतानां गात्रे पतन्ति, यथा विमुक्ताः अश्वाः प्रमोदन्ते। यथा दीप्ते गावौ, मातरौ, वत्सकाम्ये, विपाश् शुतुद्री च पोषदायिन्यः प्रवहतः। इन्द्रेण प्रेरिते, मार्गं अन्विच्छन्त्यौ, युवे ओषधिं प्रति रथवत् प्रवर्तेथे। तरंगैः पूर्यमाणे, एकं अन्यं अतिक्रामति, उज्ज्वले। वयं मातरं सिन्धुं, विस्तीर्णां, शुभां विपाशं च आगच्छाम। यथा मातरौ वत्सं परिष्वज्य, एकस्मिन मार्गे अनुचरन्त्यौ। एतेषां जलैः पूरिताः, देवैः कृतं मार्गं अनु चरामः। प्रवाहः प्रेरितः न विचलति—किं प्रेरितब्राह्मणः यूयं नद्यः किमर्थं आह्वयति? सत्याः, मम वचसि प्रमोदध्वं, सोमाय, क्षणं आगच्छत। महतीं सिन्धुं अहम् उन्नतया स्तुत्या आह्वये—कुशिकस्य पुत्रः, अनुग्रहम् इच्छन्। इन्द्रः, वज्रबाहुना, मार्गं अस्मभ्यं कृतवान्; स वृत्रं, नदीनां बन्धं, अपातयत्। देवः सविता, सुशिल्पाणि, अस्मान् अनयत्—तस्य प्रेरणया वयं विस्तीर्णं देशं गच्छामः। इन्द्रस्य एष वीर्यकर्म सदा वक्तव्यम्—यदा सः अहिं छित्त्वा, वज्रेण परिवृतम् अपातयत्, आपः प्रवहन्त्याः त्वरया स्रवन्। हे गायक, एष वचनं ते व्यर्थं नास्तु, तव स्तुतयः बहुषु पीढासु प्राप्यन्ते। अस्माकं स्तोत्रं गृहाण, कवि, न कश्चित् वीर्यं तव अनुग्रहे अपाकुर्यात्। हे भगिन्यः, कारवस्य वचांसि शृणुत, सः दूरात् रथेन, स्यन्दनेन च, आगतः। नमध्वं, सुलभ्यं कुरुत, नद्यः, वहन्त्यः, अक्षाणां अधः स्रवध्वं। हे कारव, तव वचांसि शृणुमः, यथा त्वं दूरात् रथेन, स्यन्दनेन च आगतः। नमध्वं, प्रमोदिनी स्त्री प्रियं प्रति, युवत्यः कुमारं प्रति, सदा तव। यदि, हे इन्द्रप्रेरिते, भरताः पशुभिः सह तरेयुः, प्रेरितेन गणेन सह, तर्हि प्रवाहः प्रेरितः प्रवर्तताम्। अहम् उत्तमं यजमानानां प्रियम् वृषये। भरताः पशुभिः सह तरितवन्तः; प्रेरितः सः नदीनां प्रियम् विविभज्य। प्रवहध्वं, समृद्ध्यै, वरदायिन्यः; मार्गं पूरयित्वा, समृद्ध्या गच्छध्वम्। लहरिः सौम्यतया उत्तिष्ठतु; बन्धनानि मोचय, आपः। न बलात् हन्याः, न क्षतिः क्रियताम्; न आपद्, न दुःखम् अस्तु। इन्द्रः, पुरोभिद्, दासस्य दुर्गं बलात् अपावृणोत्; सः दया धनं दत्वा शत्रून् व्यस्कन्दयत्। प्रार्थनया प्रेरितः, बलवर्धमानः, उदारः, दिवं पृथिवीं च पूरयत्। तव यज्ञाय, तव वीर्याय, अहम् स्तुतिं सन्दधामि, अमृतत्वाय अलंकृताम्। इन्द्र, त्वं मानवेषु अधिपः, देवेषु गणेषु, प्राचीनेषु अपि। इन्द्रः वृत्रं भेतुम् अचिकेत्; स मायाविनः, गर्वितान् अपातयत्। स वनान्तरे विघ्नान् अपहत्य, गवां मार्गं दर्शयत्। एवं ऋषयः, देवाः, मनुष्याः च, इन्द्रस्य महिम्नः स्तवनं कुर्वन्ति, तस्य वीर्यकर्मणि, उदार्ये, अनुग्रहे च।