सरमा पर्वतस्य भग्नमार्गं प्राचीनेन पन्थानं स्वबन्धुभिः सह विज्ञाय अग्रे गतवती। सा सुव्रता अग्रे मार्गदर्शिनी जाता, प्रथमं जञात्वा, स्वरेण गाथां गायन्ती अग्रे ययौ। तस्याः पन्थानुगाः प्रेरिताः सखायमिव प्रेरितः प्रचेतनतमः ययौ, पर्वतः पुण्यकर्मणः गर्भं मुमोच। तरुणवीरः हविर्व्यवस्तितवान्, ततः अङ्गिरसः त्वरितं प्रकाशमाययुः। सः नित्यः पूर्वाणां प्रतिमानम्, सर्वस्यानां जननानां वेत्ता, शुष्णं हन्ता। सः दिव्यानां पन्थानां स्तुतिं अस्मभ्यं कृत्वा, गावः इच्छन्, सखायं दोषात् विमोचयत्। गावः प्रार्थयन्तः, अमृतत्वाय मन्त्रम् आकल्पयन्तः, मनसा प्रधावन्तः, तेषां समृद्धेः एष एव निलयः, येन सत्येन मासान् उपतस्थुः। दृष्ट्वा स्वजनान् अभिगम्य हृष्टाः, प्राचीना बीजदुग्धाः पितरः स्तन्यं मुमुचुः। तयोः शब्देन द्यावापृथिव्यौ प्रतिननादताम्; गावः जातमात्रेषु वीरान् गोष्ठेषु स्थापयन्ति स्म। वज्रिणं वृत्रहन्तारं हविषा सह जातेषु उपविष्टम्। इन्द्रः स्तोत्रैः गावः मुमोच; तस्यै विशालायै घृतवत्यै कामदुग्धायै मधुमती पयो मुमोच। पितरमपि ताः विस्तीर्णं तेजस्विनं वासं अकुर्वन्, दक्षिणः तद् आहुः; मातरः आधारैः उपधारयन्त्यः, बलात् ऊर्ध्वं मापयन्त्यः उपाविशन्। यदा महाबुद्धिः वीर्यवन्तम्, नित्यवर्द्धमानम्, विश्वव्यापिनम्, द्यावापृथिव्योः मध्ये संस्थापयत्, यस्मिन् निर्दोषाः साम्नः, सर्वशक्तिमन्तः, इन्द्राय संगृहीतानि, अप्रतिघातानि। अहं तव सौमित्र्यम् इच्छामि, महाबलिन्; हे वज्रिन्, तव बहूनि गणाः अग्रे यान्ति; वयं सूर्यस्य महतीं स्तुतिं आगताः—त्वं नः पात, महादत्त, अस्मान् स्मर। विशालं बहुविभ्रमं क्षेत्रं विद्वान्, सः तत् वितरन्, रथं सखिभ्यः समं व्यदधात्; इन्द्रः पुरुषेषु दीप्तिमान्, सूर्यं, उषसं, अग्निं मार्गाय सृजत्। ये पश्चात् अपि आसन्, विश्वव्यापिन्, गार्हपत्यम्, त्वं सर्वान् समं प्रेषयः, सर्वे दीप्तिमन्तः; कविभिः मधु शोधयन्, परिस्रवणैः, दिवाभिः कर्मभिः दानानि कल्पयन्ति। तमसि अतीते, पृथिव्याः रत्नानि प्रकाशन्ते; उभे, सूर्यस्य महिमा द्वारा, पूजनीयौ; तव महत्याः, हे इन्द्र, वरेण्यस्य, स्तुत्यस्य, तव सखायः परितः संप्रयन्ति। वज्रिन्, सत्यम् वचसां पतिः भूयाः, सर्ववाचः, वृषभः, बलदः; सौमित्र्यैः महद्भिः, महादत्तैः, शीघ्रदायिन्, अस्मान् आगच्छ। त्वां, हे अङ्गिरः, सविनयम् उपास्महे; नूतनां स्तुतिं प्राचीनाय करोमि; असत्यं, अधर्मिकं मायाः अपसारय, स्वं नः लाभाय स्थापय। द्युता वर्षाः विवृताः; अस्मभ्यं क्षेमं ददातु, आपद्भ्यः रक्षतु; इन्द्रः त्वं रथी—रक्ष नः, शीघ्रं, शीघ्रं, गवेषु विजयं कुरु। वज्रिणं, पशुपां, आगतम्; तमसि रजस्वलः, रक्तप्रभाभिः साकं प्रविशत्; सत्यम् वचः प्रेषयन्, सत्येन, सर्वाणि कठिनानि स्थानानि, शुभानि च, उद्घाटयत्। वयं दानदं इन्द्रं अस्मिन्सम्प्रतिष्ठाय यज्ञे आह्वयाम; यो युद्धेषु सहाय्याय शृणोति, वज्रिणं, शत्रुघ्नं, धनदं। सोमपतिं इन्द्रं, मध्यमासे सोमपानाय, इदं सोमं पिब; दानिन्, महाबलिन्, मुक्तकेशिन्, अत्र मुदस्व, अश्वान् विमुञ्चन्। दीप्तं मन्थितं सोमं पिब, इन्द्र, गोशिरसा सुसंस्कृतम्; ब्रह्मकृतः, मरुतः, रुद्रैः सह, त्रिधातुना वर्धस्व। ये तव बलं, वीर्यं वृधयन्ति, मरुतः तव महित्वं वर्धयन्ति; मध्यमासे रुद्रैः, गणैः सह, वज्रिन्, सोमं पिब, सुमन्यवे। ते हि मधुमन्तः, प्रज्ञावन्तः, इन्द्रस्य मरुतः, सन्निहिताः; येन तव प्रेरणया, वज्रस्य संधिं, दर्पिणं वृत्रं, प्राविशः। नर इव, इन्द्र, मन्थनाय सोमं पिब, नवीनबलाय; शीघ्राश्व, यज्ञैः, सहायैः आगच्छ, आपः आपोहः अपाकरोति। त्वं, यदा वृत्रं हन्यः, आपः रथवत् विमुमोचः; वज्रेण चलत् स्थातः च आहत्य, देवद्विषः देवात् अपास्य। वयं महान्तम्, उन्नतम्, अजरम्, तरुणम् इन्द्रं श्रद्धया यजामः; यस्य प्रियं, यज्यं, महत्त्वं न द्यौः न पृथिवी धारयेताम्। इन्द्रस्य कर्माणि, सुसम्पन्नानि, नानाविधानि, देवाः—सर्वे अपि—तस्याज्ञां न अतिचक्रुः; यो प्रज्ञया पृथिवीं, द्यौः च अधारयत्, सूर्यं, उषसं च सृजत्। तव, इन्द्र, महत्त्वं, अनृतं विहीनं, सत्यम्; त्वं जातमात्रः सोमं अपिबः। न द्यौः, न बलस्य सीमा, न दिवः, न मासाः, न वर्षाणि तस्य अन्तं गच्छन्ति। त्वं, इन्द्र, जातमात्रः, सोमपानाय, ऊर्ध्वे दिवि सोमम् अपिबः; यदा द्यावापृथिव्योः लोकं प्रविशत्, तदा सः प्राचीना ऋषिकर्मणि अभवः। त्वं, अप्सु प्रविष्टं अहिं, वज्रिन्, हन्यः; तव महत्त्वं न द्यौः अपि अतीत्य गतवती, यदा अन्येन सह पृथिवीं धारयः। तव, इन्द्र, यज्ञः वृद्धिकरः जातः, पीतः सोमः प्रियः तव मुदं ददाति; यज्ञेन, यज्य, यज्ञं धारय—यज्ञेन वज्रं अहिहत्याय आनीय। यज्ञेन, सहायैः, मनुष्याः इन्द्रं समीपम् अनयन्; वयं तम् नवेन अनुग्रहेण आनयामः; यः पुरातनैः स्तोमैः, मध्यमैः, नवान् च वर्धितः। यदा मदीया प्रज्ञा, इन्द्राय, प्राचीने, एषां स्तुतिं ससर्ज, यत्र, दुःखात् इव, त्वं अस्मान् त्रासयसि, आह्वायकौ नौ इव नौकायाम्। तस्य पात्रम् स्वाहा परिपूर्णम्, पातवे चषके इव; प्रियाः संमिल्य मुदाय, सोमाः इन्द्रम् दक्षिणतः परिवर्तन्ते। न गम्भीरा सिन्धुः, न पर्वतानि, त्वां, बहुधा आहूत, परिवृत्य, निरुध्यन्ति; सखिभिः प्रेरितः, इन्द्र, दृढं बन्धनमपि भित्वा, गोमन्तं क्षेत्रम् अवाप्य। वयं दानदं इन्द्रं अस्मिन्सम्प्रतिष्ठाय यज्ञे आह्वयाम; यो युद्धेषु सहाय्याय शृणोति, वज्रिणं, शत्रुघ्नं, धनदं। शीघ्रं पर्वतानां गोष्ठं प्रति धावन्ति, मुक्ताश्वा इव, मुदमानाः; शुक्ले इव गावौ, मातरौ, वत्सकामे, विपाशा शुतुद्री च, पोषदुग्धे आपः वहतः। इन्द्रेण प्रेरिते, मार्गं इच्छन्त्यौ, रथवत् सागरं प्रति यथावत् याथे; तरेण तरंगैः, अन्यया अन्यां अतिशयन्त्यौ, शुभ्रे। वयं मातरं स्रेष्टां सिन्धुम् आगच्छाम, विस्तीर्णां, शुभां विपाशम्; मातरौ इव वत्सं पालयन्त्यौ, एकस्मिन स्रोते अनुचरन्त्यौ। एताभिः, तव आप्यैः पूरिताः, वयं देवैः निर्मिते स्रोते गच्छाम; वहन्या प्रवृत्ता, न प्रतिहन्यते—किं ब्रह्मा ऋषिः आपः किमर्थम् आह्वयति? सत्याः, मम वचसि सोमाय मुदं कुरुत, क्षणमागच्छत; महतीं सिन्धुम् अहं महतीया स्तुत्या आह्वयामि—कुशिकस्य सूनुः अनुग्रहम् इच्छन्। इन्द्रः वज्रबलेन अस्माकं पन्थानं व्यरुन्धत्; सः वृत्रं, नदीनां प्रतिबन्धं, हन्यः; देवः सविता, शुभैः हस्तैः, अस्मान् निनयत्—तस्य प्रेरणया वयं विस्तीर्णान् देशान् प्रति यामः।