इन्द्रः स्वशक्तिभिः स्वश्वैः च शीघ्रगैः अस्मान् शुभाय नेतु, यथा सः अनेकेषां प्राचीना लाभान् स्थापयामास। वयं महद् धनं प्राप्नुयाम, इन्द्रः अस्मभ्यं सौभाग्यं पुत्रांश्च ददातु। सः अस्मभ्यं उज्ज्वलं भाग्यं यच्छतु, वयं तस्य उदारस्य प्रसादस्यार्थं यतामहे। यथा विस्तीर्णं क्षेत्रम्, तथा अस्माकं कामः व्याप्नुयात्; धनाध्यक्ष इन्द्रः तं सम्पद्भिः पूरयतु। गावः अश्वाः च दीप्तानि दानानि अस्माकं कामं तृप्तयन्तु, तं च विस्तारयन्तु। कुशिकाः प्राज्ञाः स्वैः चिन्ताभिः इन्द्राय हविः समर्पितवन्तः, सः पवित्रधारकः। पशुपतिं नः बन्धनानि भिन्धि, गावः अस्मान् प्रति आगच्छन्तु, विजयानि च अस्मान् प्रति आगच्छन्तु। त्वं वृषभः, सत्यवीर्यः, दिवि स्थितः; मघवन्, अस्मभ्यं गवां विज्ञानं ददातु। अस्मिन्स्पर्धायां वयं मघवन् इन्द्रं आह्वयाम, सः मानवेषु श्रेष्ठः, विजयो दातारः। सः शृणोति, युद्धेषु सहायकः, शत्रुघ्नः, धनस्य जयिता। अग्निः ज्ञानवान् दुहितुः अपत्यं आज्ञापयत्, सः सत्यस्य ज्योतिः पूजयति। यत्र पिता दुहितुः प्रवाहं शुद्धयति, सः तं दृढया बुद्ध्या स्थापयति। सः भार्यायै भागं न व्यभजत्; दातुः निधिं गर्भं अकरोत्। यदा मातरः अग्निं जनयन्त, एकः शुभकर्त्ता, अन्यः प्रज्वलयिता। अग्निः समिद्धः, स्रुचः सह दीप्तिमान्, महत्त्वस्य पुत्रः, रक्तया दृश्यते। महद् गर्भम्, वीर्यवन्तः जातम्, अश्वमेधैः विस्तृतम्। विजयिनः स्पर्धां उपाजग्मुः, ते महद्द्युतिं प्रावर्तयन्, तमः अपोहयन्। उषसः तम् ज्ञात्वा प्रति जग्मुः; इन्द्रः एव गवां एकः स्वामी अभवत्। स्थिराः प्राज्ञाः प्रेषयन्तः अग्रे अगच्छन्; सप्तर्षयः मनसा मार्गदर्शकाः। ते सर्वान् सत्यस्य मार्गान् अविन्दन्, ज्ञात्वा श्रद्धया प्रविशन्ति। सरमा पर्वतस्य भग्नं पन्थानम्, प्राचीं मार्गम्, स्वजनैः सह अविन्दत्। सा अग्रे गतवती, सुपद्भ्यः मार्गदर्शिनी, पूर्वं ज्ञात्वा घोषम् अनुनादयत्। प्रेरिततमः सखा इव अगच्छत्, पर्वतः सुकर्त्रे गर्भं मुमोच। युवान् वीरः हविः व्यवस्थापयत्, ततः अङ्गिरसः सन्ददृशुः। सः नित्यः पूर्वाणां आदर्शः, सर्वाणि आदीनि वेद, शुष्णम् अपि हन्ति। सः अस्मभ्यं दिव्यान् मार्गान् स्तुतवान्, गावः इच्छन्, मित्रं दोषात् विमोचयन्। गावः इच्छन्तः, मनसा प्रयत्नवन्तः, अमृतत्वाय स्तोत्राणि अपि अकरोत्। एष एव तेषां समृद्धेः स्थानम्, येन तैः मासान् सत्येन उपासितम्। दृष्ट्वा ते स्वं प्रति हृष्टाः, प्राचीना बीजदुहः पयः अददुः। द्वे जगती घोषेण निनदताम्; जाताः गावः वीरान् गोष्ठे स्थापयन्। वृत्रहन्ता इन्द्रः नवजातैः सह हविषा उपाविशत्; सः स्तोत्रैः गावः मुमोच। विस्तीर्णा घृतवाहिनी गायः तस्मै मधु मधुरं पयः अददात्। पितरं अपि तैः गृहम् अकारि, विस्तीर्णम् उज्ज्वलम्, कुशलिनः तद् उद्घोषयन्; मातरः धारया उपधारयन्त्यः, बलात् उर्ध्वं ममानन्त। यदा महाबुद्धिः वीर्यं, अन्ववर्धमानं, विश्वव्यापिनं स्वर्गपृथिव्योः मध्ये स्थापयत्, यस्मिन् निर्दोषाः, समन्विताः, सर्वशक्तिमन्तः गीताः इन्द्राय संगृहीतानि, अवध्यानि। त्वदीयं मैत्रीं इच्छामि, महाबलिन्; वृत्रहन्तर्, तव अनेकाः गणाः अग्रे यान्ति; वयं सूर्यस्य महतीं स्तुतिं प्राप्तवन्तः—त्वं अस्माकं रक्षिता भव, उदार, अस्मान् स्मर। विशालं, नानारूपं क्षेत्रं ज्ञात्वा, सः तत् ददौ, रथं सुहृद्भ्यः समं व्यभजत्; इन्द्रः मानवेषु दीप्तिमान्, सूर्यं, उषसं, अग्निं मार्गाय सृजत्। ये अपि पश्चात् आसन्, विश्वव्यापिन्, गृहेपतिन्, त्वया सर्वे सह प्रेषिताः, सर्वे दीप्तिमन्तः; कविभिः परिष्कृतं मधु पवित्रैः शोधयन्ति, दिवाभिः कर्मभिः दानानि निर्मिमीत। कृष्णस्य अनन्तरं, पृथिव्याः सम्पदः प्रकटिताः; उभे, सूर्यस्य महत्त्वेन, पूजनीये। तव महत्त्वं, इन्द्र, वाञ्छितम्, स्तुत्यम्, तव सखायः तं परितः सम्प्रयन्ति। वृत्रहन्तर्, सत्यम् वचनानां, सर्ववाचः स्वामी भव, वृषभः, बलदः; शुभैः सखिभिः सह आगच्छ, महाबलिन्, महादानैः सह, शीघ्रगैः। अङ्गिरसः त्वां सम्यक् पूजयन्, अहम् प्राचीनाय नवं स्तोत्रं करोमि; अत्यन्तं, अनार्यं मायां दूरं कुरु, उदार, स्वं अस्माकं कृते स्थापय। दीप्तानि वर्षाणि विस्तीर्णानि; अस्माकं कल्याणं कुरु, एभ्यः आपद्भ्यः पालय; इन्द्र, त्वं सारथिः—रक्ष नः, शीघ्रं शीघ्रं गवां विजयं कुरु। वृत्रहन्ता, गोपाः, उपाजग्मुः; कृष्णेषु, रक्तैः ज्योतिषा सह अगच्छत्; सत्यवचो वितन्वन्, सत्या मार्गान् अपावृत्य, शुभान् अपि च। वयं दानवतः इन्द्रम् अस्मिन्स्पर्धायां आह्वयाम, पुरुषेषु श्रेष्ठं विजयानाम्; महाबलिनं, शृण्वन्तं, युद्धेषु सहायार्थम्, वृत्रघ्नं, धनस्य जयिनम्। इन्द्र, सोमस्य अधिप, मध्यान्हे एतत् सोमं पिब, यः तुभ्यं प्रियो भवति; उदार, महाबलिन्, मुक्तकेश, अत्र मुदस्व, स्वान् अश्वान् विसृजन्। दीप्तं मन्थितं सोमं पिब, इन्द्र, गवां शिरसा, यं तव मदाय समारभाम; ब्रह्मकृतः सह, मरुद्भिः, रुद्रैः सह, त्रिधातुना बलं कुरु। ये तव वीर्यं, बलं वर्धयन्ति, मरुतः तव बलं महयन्ति; मध्यान्हे, वज्रिन्, रुद्रैः सह, गणैः सह, शोभनकेश पिब। ते एव मधुमन्तः, प्राज्ञाः इन्द्रस्य गणाः, मरुतः, उपस्थिताः; येन त्वया प्रेरितः, वृत्रस्य संधीन्, दर्पिणम्, मूर्ध्नि अविन्दः। नर इव, इन्द्र, सोमे मुदमानः, नित्यं बलवर्धनाय पिब; अत्र शीघ्रश्व, यज्ञैः, सहायैः आगच्छ, आपः प्रवहन्तीः प्रेषयन्। त्वं, यदा वृत्रं हन्, आपः त्वरमाणाः इव मुमोचः; इन्द्र, तव शस्त्रेण, चलत् स्थितं च अहन्, देवद्विषः देवात् अपाकर्षयः। वयं नमस्यामः महान्तम् इन्द्रं, उन्नतम्, अजं, युवानम्; यस्य प्रिया, यज्ञिया, महिमा, न दिवा न पृथिव्या धार्यते। इन्द्रस्य कर्माणि, सुकृतानि, नानाविधानि, देवाः अपि, सर्वे, तस्य आज्ञां न अतिचरन्ति; यः प्राज्ञेन चित्तेन, पृथिवीं दिवं च धारयत्, सूर्यं च उषसं च असृजत्। तव महिमा, इन्द्र, अनृतं विना, सत्यं; त्वं जातमात्रः सोमं अपिबः। न दिवः, न बलस्य, न अह्नां, न मासानां, न वर्षाणां अन्तः अस्ति। त्वं, इन्द्र, जातमात्रः, सोमं मदाय दिवि पिब; यदा त्वं दिवि पृथिव्याम् प्रवेशः, तदा त्वं ऋषेः कर्मणि प्राचीः अभवः। त्वं अहिं जलान्यभितः शयानं अहन्, महाबल, वर्धमानः; नाकं अपि तव महिमा न अतिवर्तते, यदा परस्य साहाय्येन पृथिवीं धारयः। तुभ्यं, इन्द्र, यज्ञः वृद्धिकरः, सुतः सोमः प्रियो मुदं जनयति; यज्ञेन, यज्ञपते, यज्ञं धारय; यज्ञेन वज्रं सर्पघ्नाय आजनयः। यज्ञेन, सहायेन, नरः इन्द्रम् समीपम् आनयन्ति; वयं तम् नवाय प्रीतये प्रेरयेम; यः प्राचीना, मध्यमा, नवानि च स्तोत्राणि वर्धयन्। एवं ऋषयः, देवाः, मानवाः च, इन्द्रस्य महत्त्वं, वीर्यं, दानं, यशः च प्रार्थयन्ति, स्तुवन्ति, यज्ञैः पूजयन्ति। सः अस्मान् पालयतु, धनं, गाः, पुत्रांश्च ददातु, सर्वदा अस्मान् रक्षतु, विजयाय नयतु।