इन्द्रः बहुप्रार्थितः, महाबलिनं दुष्टं च शत्रुं स्वबलस्य प्राभवेन निष्पीड्य विक्रान्तः बभूव। वर्धमानं वृत्रमपि, पादरहितं शत्रुं, स्वशक्त्या निर्जित्य तमसं नाशयामास। तस्य कीर्तिभिः इन्द्रेणैव पृथिवी विशालास्तीर्णा, अनन्ता, वासाय स्थापिता; स वृषा द्यां च अन्तरिक्षं च धारयामास, तस्याज्ञया आपः प्रवहन्। वला नाम गोष्ठं दुस्तरं सन्, इन्द्रस्य भीतोऽग्रे सन्न्यवर्तत; इन्द्रेण मार्गाः समीकृताः, गावः मोचिताः, तदा स्तोत्रकाराः तम् आद्रियन्त। स एक एव इन्द्रः पृथिवीं दिवं च पूरयामास, तौ विस्तीर्णौ कृत्वा, अन्तरिक्षात् सम्पदः, रथान्, धनानि च अस्मभ्यं दातुं प्रार्थितः। सूर्यः नियतान् दिशः नातिचक्रमे; प्रतिदिनं हरयो युज्यन्ते; यदा ते मार्गे संयुज्यन्ते, तदा स अश्वैः स्वस्य मोचनं करोति। रात्रौ आगमने उषसः द्रष्टुम् इच्छन्तः, तेजस्विन्याः महद् आश्चर्यम् आननं पश्यन्ति; सर्वे जनाः तस्य महिम्ना, आगते, इन्द्रस्य शुभकृत्यानि जानन्ति। हृदये महद्दीप्तिं स्थापयन्, स गौः पिण्डवती प्रवर्तते; सर्वं मधुरं पोषणं तमसि संनिहितम्, यदा इन्द्रेण रसं भोजनाय स्थाप्यते। इन्द्रः, दुर्गाणि दृढानि कुरु; यजमानाय, स्तोतृभ्यः, मित्रेभ्यः च संपदः विधेहि। दुष्टचेतसः, पापजनान्, सशस्त्रशत्रून् च, त्वं, रिपुघ्न, नाशय। शत्रुभ्यः इव शब्दः श्रूयते; भक्षकम् अतितीक्ष्णं शत्रुं हन; अधः शत्रुं विदार्य, बलात् भिन्द्धि, असुरं नाशय, मघवन्, च तम् मोहय। असुरं मूलतः उत्खात्य, इन्द्रः, नवमध्यम् छिन्धि, शृणु; त्वया छन्नः पतङ्गः अपसृतः, ब्रह्मद्विषं शस्त्राग्निना दग्ध्वा। श्रेयसे, शीघ्रैः अश्वैः अस्मान् नय; यथा त्वं प्राचीना लाभान् स्थापितवान्; वयं महद् धनं प्राप्नुयाम, इन्द्रः सौभाग्यं सुतान् च ददातु। इन्द्रः, तेजस्विनीं लक्ष्मीम् आनय; वयं तव उदारस्य प्रीत्यै यतामहे। विशालक्षेत्रवत्, अस्माकं कामः विस्तृतः भवतु; त्वं, धनद, तं संपद्भिः पूरय। गावः, अश्वैः, दीप्तैः दानैः, अस्मिन्कामे तृप्तिं कुरु; कुशिकाः धियः समर्प्य, त्वां, यज्ञवाहम्, उपह्वयन्ते। गोष्ठानि अस्मभ्यं विदारय, पशुपते, गावः अस्मान् प्रति आगच्छन्तु, पुरस्काराणि प्राप्नुयाम। त्वं वृषा, सत्यवीर्यः, दिवि स्थितः; मघवन्, गोविद्यां अस्मभ्यं ददातु। अस्मिन्समरे मघवन् इन्द्रं वयं आह्वयाम, यः श्रेष्ठः, पुरस्कारविजयी; सः शृण्वन्, युद्धाय त्वरमाणः, शत्रुघ्नः, धनंजयः अस्तु। अग्निः, कन्यायाः अपत्यं नियच्छन्, सत्त्वज्ञः सन्, सत्यस्य ज्योतिः पूजयामास। यत्र पिता कन्यायाः स्रोतः शुद्धयति, तत्र सः दृढया बुद्ध्या स्थापयामास। पत्न्यै भागं न व्यभजत्; गर्भं, दातुः निधिं, सः अकरोत्। यदा मातरः अग्निं जनयन्त, एकः शुभकृत्, अन्यः प्रज्वालकः अभवत्। अग्निः, चमसैः दीप्तिमान् जातः, महत्त्वस्य पुत्रः, रक्तायै दृश्यः; महदण्डः, वीर्यवान्, अश्वमेधैः ववृधे। विजिगीषवः स्पर्धां प्रति अगच्छन्, महद्दीप्तिं प्रादुश्चक्रुः, तमः नुदन्तः; उषसः तम् ज्ञात्वा, प्रतीयन्त; इन्द्रः एक एव गवां स्वामी बभूव। स्थिराः, प्राज्ञाः, अग्रे प्रेषितवन्तः; सप्तर्षयः मनसा मार्गं निनयुः। ते सर्वान् सत्यस्य मार्गान् अविन्दन्, ज्ञात्वा, श्रद्धया प्रविशन्ति। सरमा पर्वतस्य भग्नं पन्थानम्, प्राचीं गतिं, स्वजनैः सह अन्वविन्दत्; सा, पथिकानां अग्रे, गानं कृत्वा, प्रवर्तयामास। प्रेरितमतिर्वान् सखा इव गतः; पर्वतः साधोः गर्भं मुमोच; युवान् वीरः हविं समारोपयत्; ततः अङ्गिरसः स्फुरन्तः अभवन्। सः, सदा स्थितः, पूर्वस्य आदर्शः, सर्वाणि मूलानि वेद, शुष्णं हन्ति; दिव्यान् मार्गान् अस्मभ्यं स्तुत्वा, गवां इच्छया, मित्रं दोषात् मोचयामास। गवां कामेन, मनसा, अमृतत्वाय स्तोत्राणि कृत्वा, ते अग्रे प्रस्थितवन्तः; तद्वै तेषां समृद्धेः स्थानम्, येन मासान् सत्येन सेवन्ते। दृष्ट्वा, ते हृष्टाः, स्वं प्रति आगच्छन्; प्राचीनाः, बीजदुग्धाः, दुग्धं ददुः; द्वे लोक्ये तेषां शब्देन प्रतिनदन्ति; गावः जन्मनि वीरान् गोष्ठे स्थापयामासुः। वृत्रघ्नः सः, नवजातेषु हविषा उपविष्टः; इन्द्रः स्तोत्रैः गावः मोचयामास; तस्यै विस्तीर्णा, घृतवती, वर्तनी, मधुमती पयः ददाति। पितरमपि तस्यै वासाय, विशालां दीप्तिं कुशलिनः निर्मिमुः; मातरः, संवरणेन उपविष्टाः, बलात् ऊर्ध्वं मापनं कुर्वन्ति। यदा महाबुद्धिः, वीर्यवन्तं, नित्यं वर्धमानं, सर्वव्यापिनं दिवि पृथिव्यां च स्थापयामास, यस्मिन् निर्दोषाः, साम्ययुक्ताः, सर्वशक्तिमन्तः स्तोत्राणि इन्द्राय, अप्रतिघातानि, संनिहितानि। अहम् तव मैत्रीं इच्छामि, महाबलिन्; हे वृत्रघ्न, तव गणाः अग्रे यान्ति; वयं सूर्यस्य महतीं स्तुतिं प्राप्नुमः—त्वं नः पातः, उदार, स्मर। विश्वं विस्तीर्णं, बहुधा दीप्तिमन्तं क्षेत्रं, ज्ञात्वा, इन्द्रः तद् स्वमित्रेभ्यः समं रथं व्यदात्; सः, पुरुषेषु दीप्तिमान्, सूर्यं, उषसं, अग्निं मार्गाय सृजति। ये पश्चात् आसन्, तानपि, विश्वव्यापिन्, गृहेश, त्वं अग्रे स्थापयामास; कविभिः मधु शोधयन्, दिवः कर्मभिः दानानि निर्मीयन्ते। कृष्णानन्तरं, पृथिव्याः धनानि प्रकट्यन्ते; उभे, सूर्यस्य महिमा, पूजनीयौ; तव महिम्नि, इन्द्र, इच्छितं, स्तुत्यं, तव मित्राणि समावेष्टुम् इच्छन्ति। त्वं, वृत्रघ्न, वाङ्मयस्य, सर्ववाचः, वृषा, बलदः, अधिपः भव; शुभैः सखिभिः, महद्भिः, उदारैः सहायैः, शीघ्रं आगच्छ। त्वां, अङ्गिरस्, नमस्कृत्य, नवं स्तोत्रं पुरातनाय करोमि; देवहिनस्तमाः मायाः अपसारय, उदार, तव स्वं अस्माकं लाभाय स्थापय। दीप्तिमन्तः वर्षाः वितन्यन्ते; अस्मान् श्रेयसे कुरु, एभ्यः आपद्भ्यः रक्ष; इन्द्र, त्वं रथी, अस्मान् पातु, शीघ्रं, शीघ्रं पशुषु विजयं कुरु। वृत्रघ्नः, पशुपालकः, आगतः; कृष्णेषु मध्ये, रक्तदीप्तिभिः सः प्रतिगच्छति; सत्यम् उक्त्वा, सत्येन, सर्वाणि दुस्तराणि स्थानानि, शुभानि च, उद्घाटयामास। अस्मिन्समरे, उदारं इन्द्रं वयं आह्वयाम, पुरुषेषु श्रेष्ठं पुरस्कारविजयम्; सः शृण्वन्, युद्धाय त्वरमाणः, वृत्रघ्नः, धनंजयः अस्तु। इन्द्रः, सोमपते, एष सोमः मघवन्, मध्यंदिने त्वं पिब; यः तुभ्यं प्रियः, सुमधुरः; उदार, महाबलिन्, मुक्तकेश, अत्र रमस्व, तव अश्वान् मोचयन्। दीप्तं, मथितं सोमं पिब, इन्द्र, गवां शिरसा, यं तव हर्षाय सम्पादितवन्तः; ब्रह्मकृतः, मरुद्भिः, रुद्रैः सह, त्रिगुणितं बलं कुरु। ये तव बलं, वीर्यं, इन्द्र, वर्धयन्ति, ते मरुतः तव ओजः वर्धयन्ति; मध्यंदिने, वज्रिन्, रुद्रैः सह, स्वगणैः, शोभनकेश, सोमं पिब।