प्राचीनकाले सप्तधा होतृः माता गर्भे, स्तन्ये दीप्तिमान् अभवत्। स महाबलस्य उदरे जातः, दिव-दिवं दयावान् नेत्राणि न मीलयति। शत्रुभ्यः सज्जितः, मरुत्साम् यथा, धर्मस्य आद्यः जातः, सर्वे तं जानन्ति। कुशिकाः तेजस्विनं प्रार्थनां प्रकटयन्ति, प्रत्येकः स्वगृहे अग्निं प्रज्वलयति। यथा अद्य यज्ञे त्वां वयं भक्त्या बुद्धिमन्तं होतारं चयनामः, दृढेन, उत्तमेन, श्रेष्ठैः हविभिः, ज्ञानेन, विवेकपूर्वकं सोममुपगच्छ। तव मित्राः सोमप्रिय, त्वां इच्छन्ति; ते सोमं पिण्डयन्ति, हविः सज्जयन्ति। मनुष्यानां शापान् सहन्ते; त्वदृते, इन्द्र, कोऽपि न सत्यज्ञानवान् अस्ति। दूरस्थानि अपि तव न दूराणि; अयं अश्वानां स्वामी, अश्वैः आगच्छ। बलिनः वृषभाय, एते हविः सज्जिताः, पिण्डनशिलाः युक्ताः, अग्निः प्रज्वलितः। इन्द्रः, सुश्चिकः, उदारः, महाबली, सेनापतिः, कर्मणि शक्तिमान्—यदा त्वं मनुष्यानां मध्ये निगृहीतः, तदा तव वीर्यं क्व, वृषभ? त्वया एव अचलम् अपि कम्पितम्; त्वं विचरन् वृत्राणि हन्ति। दिवा पृथिवी च, पर्वतानि च, तव नियमेन स्थिराणि, यथा मापनपाशेन। केवला तव कीर्त्या, वृत्रहन्, दुर्गं भग्नम्; एतौ विशालौ लोकौ, इन्द्र, तव धनं इव गृहीतौ। तव अश्वाः, इन्द्र, अधः मार्गे मुक्ताः; तव वज्रः शत्रून् निहन्तु। सर्वतः आगतान् शत्रून् संहारय; सत्यं विजयीभवतु, असत्यं नाशय। यस्य त्वं, मनुष, जीवनं दत्तवान्, अपि अयज्यं तस्य गृहभागः भवति। तव अनुग्रहः, इन्द्र, घृतसमृद्धः; त्वं सहस्रगुणः उदारः। महाबलं, दुष्टं, इन्द्र, तव शक्त्या विनाशय, शत्रुं मोहितुम्। वृत्रं वर्धमानं, इन्द्र, तव बलात्, पादहीनम् निहतवान्। तव स्तुतिभिः, इन्द्र, पृथिवीं विशालाम् आवासरूपे स्थापितवान्। वृषभः दिवं मध्यलोकं च अधारयत्; तव आज्ञया आपः प्रवाहिताः। वलः, गोपदं, इन्द्र, अतीर्त्यः अभवत्; हन्ता पूर्वं भयात् निवृत्तः। त्वं मार्गान् समीकृतवान्, गाः विमुक्तवान्; स्तुतिकाः त्वां स्तुवन्ति। एकः, इन्द्र, पृथिवीं दिवं च पूर्णवान्, विस्तारितवान्। मध्यलोकात्, वीर, धनं, युक्तरथान्, पुरस्कारं आनय। सूर्यः नियुक्तान् दिशः न उल्लंघयति; दिव-दिवं अश्वाः युक्ताः। ते मार्गे संयुज्य, अश्वैः तस्य विमोचनं करोति। प्रभातदर्शनाय, रात्रौ, तेजस्विनः आगमे, ते महान् अद्भुतं मुखं पश्यन्ति। आगते, सर्वे तस्य महान् कर्माणि जानन्ति। महान् प्रकाशः हृदये स्थापितः; धेनुः, पक्वं वहन्ती, अग्रे चलति। सर्वं मधुरं पोषणं कृष्णे संकलीनम्; इन्द्रः तत्र रसं अन्नाय स्थापितवान्। इन्द्र, दुर्गाणि स्थिराणि कुरु; यज्ञाय, स्तुतये, मित्राय साधनं यच्छ। दुष्टचित्तान्, दुष्टमानवान्, शस्त्रधारिणः शत्रून् हन्तु, शत्रुनिहन्। शत्रुद्वनिः प्रतिध्वनति; भक्षयन्तं, तीव्रं शत्रुं निहन। अधस्तात् शत्रुं विदारय, बलात् भञ्जय, दानवम् विनाशय, मघवन्, मोहितुम्। दानवम् मूलात् उन्मूलय, इन्द्र; नवमध्यं छिन्धि, शृणु। त्वं गूढं, सर्पणं भग्नवान्, ब्राह्मणद्विषम्, शस्त्राग्निना दग्धवान्। शुभाय, शीघ्राश्वैः, नय; यथा बहून् प्राचीनान् वरान् स्थापितवान्। वयं महद् धनं प्राप्नुयाम; इन्द्रः भाग्यं, सन्ततिं ददातु। इन्द्र, उज्ज्वलं भाग्यं आनय; वयं तव उदारानुग्रहं याचामः। विस्तीर्णक्षेत्रवत्, इच्छां विस्तारय; तं धनाढ्येषु, संपद्भिः पूरय। एतां कामनां गाभिः, अश्वैः, उज्ज्वलैः दानैः पूरय, विस्तारय। कुशिकाः, चिन्तया, तव हविः इन्द्राय, यज्ञवाहनाय, अर्पितवन्तः। गोपतये दुर्गाणि विदारय, गाः नः आगच्छन्तु, पुरस्कारं प्राप्नुयाम। त्वं वृषभः, सत्यबलः, दिव्यनिवासः; मघवन्, गोविद्यां ददातु। अस्मिन्स्पर्धायां मघवन् इन्द्रं अह्वयाम; पुरुषेषु श्रेष्ठं, पुरस्कारविजेता। शृण्वन्, युद्धे साहाय्याय, शत्रुनिहन्, धनविजेता। अग्निः कन्यायाः सन्ततिं आदेशयति; ज्ञानी, सत्यप्रकाशं पूजयति। यत्र पिता कन्यायाः प्रवाहं शुद्धयति, स तं दृढचित्तया स्थापयति। पत्नीभ्यः भागं न व्यभजत्; गर्भं, दातुः निधिं, निर्मितवान्। यदा मातरः अग्निं जनयन्ति, एकः शुभकर्ता, अन्यः प्रज्वलकर्ता। अग्निः जज्ञे, चमसेन दीप्तिमान्, महात्मनः पुत्रः, रक्ताय दृश्यः। महागर्भः, महाबलात् जातः, अश्वयज्ञैः विस्तीर्णः। विजयी जनाः स्पर्धायाम् आगच्छन्ति, महत् प्रकाशं आनीतवन्तः, तमः निवारयन्तः। प्रभाताः तं ज्ञात्वा, तस्य स्वागतं कृतवन्तः; इन्द्रः गोनां एकाधिपः अभवत्। दृढः, बुद्धिमान्, अग्रे गतः; सप्त ऋषयः मनसा मार्गदर्शनं कृतवन्तः। सर्वे सत्यमार्गाः ज्ञात्वा, श्रद्धया प्रविष्टवन्तः। सरमा पर्वतस्य भग्नमार्गं, प्राचीनपथं, स्वजनैः सह अन्वविन्दत्। सा सुवर्णपदा अग्रे नीतवती, प्रथमं ज्ञात्वा, शब्दं गायितवती। श्रेष्ठः प्रेरितः मित्रवत् गतः; पर्वतः शुभकर्तृये गर्भं विमोचितवान्। नवयुवान् वीरः हविः विधाय, ततः अंगिरसः तत्क्षणं दीप्तिमान् अभवत्। सः, नित्यः, पूर्वस्य आदर्शः; सर्वाणि मूलानि जानाति, शुष्णं हन्ति। दिव्यमार्गान् स्तुत्वा, गोनां अन्वेषणाय, मित्रं दोषात् विमुक्तवान्। गोनां कामेन, मनसा, अमृताय स्तुतिकाः कृतवन्तः। एषा तेषां संपदां निवासः, येन मासान् सत्येन सेवितवन्तः। दृश्यन्तः, स्वजनं समीपं गत्वा, हृष्टवन्तः; प्राचीनाः, बीजदुग्धाः, दुग्धं दत्तवन्तः। द्वौ लोकौ तेषां शब्देन प्रतिध्वनितौ; जातौ, गाः वीरान् गोष्ठे स्थापयन्ति। वृत्रहन्, नवजातेषु हविः सहितः उपविष्टः; इन्द्रः स्तुतिभिः गाः विमोचितवान्। तस्य कृते, घृतवती, काम्या धेनुः मधुरं दुग्धं दत्तवती। पितरं अपि, विशालं, उज्ज्वलं निवासं कृतवन्तः; कुशलाः तद् घोषयन्ति; मातरः, आधारैः आधारयन्त्यः, बलात् ऊर्ध्वं मापयन्ति। यदा महाबुद्धिः वीर्यं, नित्यवर्धमानं, सर्वव्यापि, दिवि पृथिव्यां स्थापयति, यस्मिन् निर्दोषाः, साम्ययुक्ताः, सर्वशक्तिमन्तः गीताः इन्द्राय, अजेयाय, संगृहीताः। अहम् तव मित्रत्वं इच्छामि, महाबलिन्; वृत्रहन्, तव सेनाः अग्रे गच्छन्ति; वयं सूर्यस्य महस्तुतिं आगतम्—रक्ष, उदार, स्मर। विशालं, बहुवर्णं क्षेत्रं ज्ञात्वा, तद् दत्तवान्, रथं मित्रेभ्यः समं वितरन्; इन्द्रः, पुरुषेषु दीप्तिमान्, एकत्र सूर्यं, प्रभातं, अग्निं मार्गाय उत्पादितवान्।