अग्निः महाव्रतानां महाबलवान् अस्ति। तस्य शक्त्या स द्वौ लोकौ प्रसारितवान्। जन्मनि सः दूतः अभवत्, जनानां नेता च स्थिरः च। तस्य पीतकेशस्य, सत्यस्य सुवाहनानि घृतालिप्तानि रक्ताश्वान् युञ्जातु। ततः, जातवेदाः, यज्ञं सुव्यवस्थितं कृत्वा सर्वान् देवान् आनीयात्। दिवः अपि तस्य ज्योतिषः प्रकाशन्ते; सः प्राचीना उषसः अनुसरति यथा ताः दीप्तिम् आवहन्ति। यदा अग्निः, यज्ञे देवाः तुष्टाः हवनानि दारुषु वहन्ति। यत्र देवाः विस्तीर्णे अन्तरिक्षे हर्षयन्ति, अथवा दिवि उज्ज्वलस्थाने वसन्ति, अथवा ये सौम्याः पूज्याः आगताः, तेषां आगमनाय अग्ने तव रथाश्वाः आनयन्तु। एतेषु, अग्ने, त्वं स्वेन रथेन आगच्छ, अथवा बहुभिः रथैः, यतः तव बहवः अश्वाः सन्ति। त्रयस्त्रिंशत् पत्न्यः युक्ताः देवाः यज्ञानुसारं आनय, हर्षय। सः पुरोहितः यस्य कृते द्वौ लोकौ अपि विस्तीर्णौ, यः सर्वयज्ञेषु स्तुतः अस्ति। यज्ञे, द्वौ, सुव्यवस्थितौ सत्यजौ, पूर्वदिशम् उन्मुखौ, यथारिति तिष्ठतः। अग्ने, अस्मभ्यं गोसंपदं दीर्घकालिकं, उत्तमं भोजनं दातुं, यः त्वां आह्वयति तस्मै। अस्माकं पुत्रः तस्य च वंशः विजयी भवतु; तव शुभा कृपा अस्माकं सदा अस्तु। सप्त स्वराः मातरं प्रविष्टाः, चन्द्रवर्णस्य वृषभस्य पृष्ठे आरूढाः। द्वौ पितरौ सुव्याप्तौ सह गच्छतः; दीर्घायुषः प्रकटयन्ति। दिव्याः गावः, बलवन्तः अश्वाः, देव्या मधुरम् वहन्ति। सत्यपीठे, गवः एकाकिनी गच्छति, तव शुभाय इच्छन्ति। ते अधुना सुवाहनाः अभवन्; दाता-ईश्वरः विज्ञायते। बहुरूपः, कृष्णपृष्ठः, तान् स्थापितवान्, बहुविधः। तवष्टुः महद् पोष्यं, ऋजुगामि अपत्यं, समर्थ्येन यं वाहयन्ति। दीप्त्या ताः पीठं प्रविष्टाः, यथा द्वौ लोकौ एकः। ते बलिनः अरुणस्य आशीर्वादं जानन्ति; चित्रस्य आज्ञाय गर्जन्ति। दिव्यः प्रकाशः, उज्ज्वलः, गीतानि महान्ति, एषा इळा। द्वाभ्यां पितृभ्यां सह, महतः शब्दं उत्पादितवन्तः। यत्र वृषभः दुहित्र्याः परिधिं परिक्रामति, तत्र गायकः निजं स्थानं उद्घोषयति। पञ्च पुरोहितैः, सप्त ऋषयः वृषभस्य प्रियं, स्थापितं मार्गं रक्षन्ति। अग्रयुताः, अनशान्ताः हर्षयन्ति; देवाः देवव्रतानि अनुसरन्ति। दिव्याः पुरोहिताः, प्रथमाः, आसिताः; सप्त शुद्धाः स्वभावे हर्षयन्ति। सत्यम् उद्घोषयन्ति, सत्यस्य मित्रं आह्वयन्ति; व्रतधारिणः दीप्तिमन्तः व्रतं अनुसरन्ति। बलिनः महायात्राय युक्ताः, उज्ज्वलाः सुवाहनाः रश्मयः बलिनः। दिव्यः पुरोहितः, प्रियः, प्रज्ञः, महादेवौ, द्वौ लोकौ आनयतु। ये शुद्धाय, वाचस्पत्याय, सुव्यवस्थिताय युक्ताः, दीप्तमुषसः आह्वयन्ति। अग्ने, पृथिव्याः महत्त्वेन किञ्चित् अपराधः कृतः, तं महाभाग्याय क्षमस्व। अग्ने, अस्मभ्यं गोसंपदं दीर्घकालिकं, उत्तमं भोजनं दातुं, यः त्वां आह्वयति तस्मै। अस्माकं पुत्रः तस्य च वंशः विजयी भवतु; तव शुभा कृपा अस्माकं सदा अस्तु। यज्ञे, वनस्य ईश्वरं, दिव्यं मधुना अभिषिञ्चन्ति यदा सः उत्तिष्ठति—सः धनं ददातु, यद्यधः स्थास्यति, अथवा मातुः अङ्के विश्राम्यति। दीप्तस्य पुरतः, स्तुतिं रचयन्तः, अमरस्य, उत्तमस्य लाभाय यत्नवन्तः—दुष्टचिन्तां दूरं कुर्यात्, महाभाग्याय उत्तिष्ठतु। वनेश्वरः, पृथिव्याः उपरि उत्तिष्ठतु; उत्तमं मन्त्रं मापयित्वा, यज्ञाय तेजः स्थापयतु। युवा, सुसंवेष्टितः, आवृतः आगच्छति—सः उत्तमः जातः। प्रज्ञाः कवयः, मनसा पूजयन्तः, स्वतन्त्रं, उत्तिष्ठन्ति। सः दिवसां दीप्त्यां पुनः पुनः जातः, सभायां वृद्धिम् उपैति; प्रज्ञाः चिन्तया हव्यानि शुद्धयन्ति, प्रेरितः पुरोहितः भक्त्या स्तुतिं उत्तोलयति। यत् पूजकाः वनेश्वराय निर्मितवन्तः, अथवा शिल्पी यत् आकारितवान्—ते देवाः, स्वस्वनैः स्थिताः, अस्मभ्यं धनं पुत्रैः ददातु। ये छिन्नाः, भूमौ स्थापिताः, ये आकारिताः, ये ऋजुपार्श्वाः—ते अस्मभ्यं दैवीं, समृद्धिं, क्षेत्रे विजयाय ददातु। आदित्याः, रुद्राः, वसवः, शुभमार्गनायकाः, दिवापृथिवी, विस्तीर्णा पृथिवी च अन्तरिक्षम्—सर्वे देवाः यज्ञं रक्षन्तु, यज्ञचिह्नम् उत्तोलयन्तु। हंसाः यथा, युक्ताः, उज्ज्वलाः, श्वेतवसना गायकाः आगच्छन्ति; कविभिः अग्रे उत्तोलिताः, देवाः देवमार्गं गच्छन्ति। शृङ्गिणाम् शृङ्गाणि यथा, गायकाः पेयपात्रैः भूमौ दृश्यन्ते; वाचाभिः वा आह्वानेन वा, श्रुत्वा, अस्मान् विजयाय रक्षन्तु। वनेश्वरः, शतशाखः, विस्तारय; सहस्रशाखः, वयं अपि विस्ताराम। यं शिल्पी तीक्ष्णीकरणं कृत्वा महाभाग्याय उत्पादितवान्। मित्रवत्, त्वां, देव, मर्त्य, सहायाय ववृमहे—आपः अपत्यं, शुभं, दीप्तं, उत्तममार्गं, उत्तमस्तुत्यं, निष्पापम्। यदा अग्निः, वनानि, मातरः, आपः मध्ये गच्छति, तस्य न किञ्चित् प्रत्यावर्तनम् अस्ति, दूरं वा समीपं वा। सः तृषितान् अतिक्रान्तवान्, अतः सः सौम्यः; कश्चित् गच्छन्ति, अन्ये उपविष्टाः—ये मित्रत्वं आश्रितवन्तः। सः शीघ्रगामी, न कदापि च्युतः, सदा अनुगामी—ये दीर्घजीविनः, अहिंसकाः, तं वीक्षन्ति, यथा सिहः आपः मध्ये स्थितः। स्वयं प्रेषितः अग्निः, गूढः, मातरिश्वान् तं दूरात् आनयत्, देवात् मथितम्। मर्त्याः अग्निं गृह्णन्ति, देवाय हव्यानां वाहकं; सः सर्वयज्ञान् मनुष्याणां इच्छया निरीक्षते, कनिष्ठः। तव शुभं भाग्यं, जिह्वा, अपि पक्वाय आवृणोति; यदा अग्निः, गोः समूहम् आवृतः, दीप्तः, तमसि अपि। शुद्धं, सुव्यवस्थितं, उज्ज्वलं ज्वालं समर्पय, शीघ्रदूतं, अनशान्तं, प्राचीनं, स्तुत्यं; श्राव्यं दिव्यं पूजय। त्रिशतः, त्रिसहस्रः, त्रयस्त्रिंशद् नव देवाः अग्निं पूजितवन्तः; घृतम् अभिषिञ्चन्ति, कुशान् विस्तारयन्ति, पुरोहितं उपविष्टवन्तः। अग्निः, विदुषाम् द्वारा जनानां अधिपः स्थापितः; मर्त्याः देवम् यज्ञे आह्वयन्ति। यज्ञेषु, अग्निं पुरोहितं, ऋत्विजं आह्वयन्ति; स्वगृहे सत्यम् रक्षका दीप्तिम् प्रकटयतु। एवं ऋग्वेदस्य एते मन्त्राः अग्निं, यज्ञं, देवाः, पृथिव्याम्, दिवि च, श्रद्धया, सत्येन, शुभाय, समृद्धये, विजयाय च वर्णयन्ति।