हविर्देयानां मध्ये होतुः, पोतुः, नेष्टुः च पात्रेभ्यः देवाः सोमपानं कृतवन्तः, यजुषां भोगं समास्वाद्य, चतुर्थे तु अमले, अमृतमये पात्रे, धनदाः धनदातुः साकं पिबन्तु इति प्रार्थ्यते। अद्य, हे अश्विनौ, उत्तमं नरवाहनं रथं युञ्जाथां, विमोचनाय समीपं नयतं, मधुना हविर् मिश्रयित्वा आगच्छतं, तत्र सोमं पिबतं, युष्माकं हि अश्वसम्पदाः सन्ति। अग्ने, त्वं समिधं गृहाण, हविः गृहाण, वाचं गृहाण, शुभां स्तुतिं गृहाण; सर्वैः देवैः, सर्वाभिः ऋतुभिः सह, हे रश्मिमन्, हविः रमणीयं कुरु, हे निधिपते। एतस्मिन्न् एव काले, देवः सविता प्रेरणाय उदितः, नित्यदीदित् अग्निः आपः मध्ये स्वं स्थानं प्राप्तवान्। स देवः, संपदा देवेषु दत्तवान्, पश्चात् यज्ञभागं कल्याणाय विभागयति। सविता देवः, विश्वश्रवस्, उन्नतबाहुं प्रसरति; तस्य नियमं आपः अपि पालयन्ति, वातः अपि तस्य परिक्रमे रमते। स एव बन्धनात् बध्नात् विमोचयति, स्थिरं च आलस्ययुक्तं च अपि; शीघ्रेषु च चपलेषु च, स सवितुः विधिं अनुसरति, यः मोचनाय कल्पितः। पुनः प्राज्ञः तन्तुं सम्यक् संयोजयामास, मध्ये अन्तरिक्षं स्थापयित्वा, स्रोतः आपोह्य, ऋतून् उपतिष्ठन्, सविता देवः ध्येयेन समीपमागच्छत्। न गृहाणि, न पापम्, न आयुः सम्पूर्णम्, अग्नेः प्रबलं तेजः न रोधयन्ति; माता ज्येष्ठं भागं पुत्राय अर्पयामास, सवितुः संकेतं अनुगम्य। स एकत्र स्थित्वा, विजयाय इच्छन्, सर्वेषां चलतां काम्यः अभवत्; सदैव विकृतं त्यक्त्वा, दिव्यसवितुः विधिं अनुगम्य, स प्रस्थितवान्। यः भागः त्वया आप्सु च स्थलेषु च स्थापितः, तं व्याधाः वितरन्ति; वनानि अपि तस्य, देवसवितुः विधिं न हिन्वन्ति। यत् आसनं वरुणेन स्थापितम्, यत् अनियन्तृ, कम्पमानं, निमीलनं वा, सर्वं सूर्यजातं, सर्वाणि पशवः, सविता तेषां जन्मानि क्रमशः विवृणोति। यस्यानुशासनं न इन्द्रः, न वरुणः, न मित्रः, न अर्यमन्, न रुद्रः, न रिपवः क्षिपन्ति—तम्, एतम् देवम् सवितारं, अहम् नमस्कृत्य कल्याणाय आवहामि। भगः, प्रज्ञा, बलं, दानं, नरशंसः, स्त्रीणां पतिः च अस्मान् पान्तु; सभायाम्, वित्तसंग्रहे च, देवसवितुः प्रियाः स्याम। यत् वाञ्छितं दानं त्वया दिवः, आपः, पृथिव्याः च दत्तम्, तत् अस्मान् आगच्छतु; यत् प्रशंसकस्य, रक्षायै, शुभं, तत् सवितुः, विस्तीर्णश्रियं, आगच्छतु। यथा अपः पेषणाय शिलाः प्रेर्यन्ते, तथा भवन्ति; यथा गृध्रः निधिप्रवृक्षं प्रति गच्छति; यथा ऋत्विक् यज्ञे सूक्तानि जपति; यथा दूतः, भूरिषु स्थानेषु, मनुष्याणां हविः वहति। यथा वीराः रथे, प्रातः आगच्छन्ति; यथा वरं वरयन् वरान्, सायुज्यं प्राप्नुवन्ति; यथा स्वदेहे रममाणः दीदायमानः; यथा जनानां मध्ये मन्त्रदर्शिनौ दम्पती। यथा शृङ्गम्, समीपात् प्रथमं आगच्छ; यथा चपलमृगस्य दन्तयुक्तं मुखम्; यथा चक्रवाकः प्रातः आगच्छति, तथा महावीराः रथेन आगच्छन्तु। यथा नौः, अस्मान् पारय; यथा योगः, यथा नाभिः, यथा आधारः, यथा प्रोतः; यथा श्वा, अस्माकं शरीरेभ्यः रक्षां कुरु; यथा शल्यकः, अस्मान् पतनात् रक्ष। यथा वातः शीघ्रः; यथा सिन्धुः प्रवाहमानः; यथा नेत्रे, दृष्ट्या समीपं आगच्छ; यथा हस्ते, अस्माकं शरीरे हिततमः भव; यथा पादौ, वित्तं प्रति नय। यथा ओष्ठौ, मधुरं भाषमाणे; यथा स्तनौ, जीवाय पोषय; यथा नासिके, अस्माकं रक्षके भव; यथा कर्णे, श्रुतिसम्पन्नः भव। यथा गजः, बलं प्रयच्छ; यथा पृथिवी, लोकान् संयोजय; एते स्तोत्राणि, हे अश्विनौ, युष्माभिः प्रेरितानि, यथा शिलायाः उपरि कर्षणेन काष्ठं तीक्ष्णं भवति, तथा तीक्ष्णानि भवन्तु। एतानि, हे अश्विनौ, युष्माकं वर्धमानि कर्माणि; गृत्समदाः स्तोत्रम् स्तुतिं च अकुर्वन्; आगच्छतं, हे नरौ, तेषु रममाणौ, सभा मध्ये महता वचसा वदाम। सोमः च पूषा च धनस्य उत्पत्तिकर्तारौ, दिवः भूमेः च उत्पादकौ; सर्वलोकानां रक्षार्थं जातौ, देवैः तौ अमृतस्य नाभिं चक्रतुः। एतौ देवौ जातौ सन्तः रमन्ते; एतौ अप्रियौ तमः गुह्यन्ति। सोमपूषभ्यां सह इन्द्रः गोषु पक्तीः जनयति। सोमपूषाणौ सप्तचक्रं रथं वहतः, सर्वलोकयानं, अन्तरिक्षं विचरन्तौ, मनसा युक्तौ; पञ्चभिः रश्मिभिः तं तेजयथः, हे महाबलिनौ। एकः दिवि उच्चैः निवासं कृतवान्, अन्यः पृथिव्याम्, अपरः अन्तरिक्षे। यूयं अस्मभ्यं बहुधा, विपुलं धनं पोषणं च दत्तं, नाभिं स्थापयत। एकः सर्वलोकान् सृजति; अन्यः सर्वं पश्यन् विचरति। सोमपूषाणौ, मम प्रज्ञां धारयतं; युष्माभ्यां सर्वाणि संग्रामाणि जयेम। पूषा मम प्रज्ञां, सर्वधनस्रोतः, पोषयतु; सोमः, धनपतिः, समृद्धिं ददातु। अदितिः, अमर्त्ये, अस्मान् रक्षतु; सभा मध्ये, वीरवत्, वदेम। वायो, तव सहस्राश्वयुक्ताः रथाः, तैः सह, गणैः सहितः, सोमपानाय आगच्छ। स्वैः गणैः सह आगच्छ, हे वायो; अहम् उज्ज्वलम् हविः तुभ्यं वहामि। त्वं सोमपेषिणः गृहम् आगमिष्यसि। अद्य, इन्द्रवायू, उज्ज्वलाय सोमाय, गणैः सहितौ, वीरौ, आगच्छतं, पिबतं। एषः सोमः, मित्रवरुणयोः, ऋतधृतां, कृते, उपपिष्टः अस्ति; मम आह्वानं शृणुतं। तौ नृपतिः, अमर्षणौ, उत्तमे स्थिरे धाम्नि, सहस्रस्तम्भे, उपविष्टौ। ते अधिपतयः, सर्पिषा पिष्टाः, आदित्याः, दानपतयः, अचलस्थाने सह वसन्ति। नासत्यौ अश्विनौ, अस्मभ्यं धेनुभिः अश्वैः च धनं ददातुं, रुद्राः शुभान् मार्गान् ददातु। न दूरस्थः, न समीपस्थः, नापि दुष्टचित्तः मनुष्यः, न रिपुः, महाबलिनः, महादानिनः अश्विनौ जयेतुम् अर्हति। अश्विनौ, अस्मभ्यं तेजस्वि, रमणीयं धनं दत्तं, हे रथपतिः, विस्तीर्णं स्थानं दत्तं। इन्द्रः, नूनं, महद्भयं अपाकरोत्; स तं दूरं नीतवान्। स हि दृढः, प्राज्ञः च मनुष्येषु। इन्द्रः अस्मान् अनुकम्पते; आपदः अस्मान् परिहरतु, पृष्ठतः अस्तु; शुभं पुरतः भवतु। इन्द्रः, सर्वतः, अस्मान् भयात् विमोचयति; स रिपूणां जेष्टा, प्राज्ञः च मनुष्येषु।