कदाचित् ऋषयः समिद्भिः सह अग्निं जनानां हिताय शुभगृहे स्थापयन्ति स्म। तं महाविभूतये, दानशीलानां स्तुत्यै, देवैः संरक्षितं सर्वमङ्गलं प्रार्थयन्तः, सभायां वीर्ययुक्ता वचांसि उच्चैः भाषमाणाः अभवन्। तत्र वसिष्ठाय ऋषये नराः सलिलानि स्रवयन्ति, तानि नाड्याभिः शिलाभिश्च दुहन्ति स्म। तस्मै, स्वाहा-सम्प्रयुक्तं वषट्कृतं सोमं प्रथमतः होतुः कर्तारं, इन्द्रः स्वामी पिबतु इति प्रार्थयन्ति। यज्ञैः मिश्रितैः, चित्राश्वैः, शस्त्रैः, दीप्तैः, स्नेहितैः, प्रियैः, धर्मासनं समाश्रित्य, भारतपुत्राः, दिव्यानां सुतानां सहिताः, सोमपानं पिबन्तु इति आहूयन्ते। तत्र तुष्टाः सन्तः, सोमपानस्य आनंदेन प्रमुदिताः, त्वष्टारं देवगणैः सह उपविश्य जयन्ति। देवाः, प्रेरिताः, अत्र आगत्य, होतुः त्रिषु पीठेषु नित्यं उपविशन्तु; अग्नीधस्य भागात् मधुमद् सोमं पिबन्तु, तेन तृप्ताः भवन्तु। एषा एव तव शक्तेः वृद्धि:—वीर्यं, बलं, ओजः—भुजयोः स्थापितम्। तुभ्यं सुतः सोमः, तुभ्यं हविः, ब्राह्मणात् त्वं तृप्त्या पिब। होतुः आसने उपविष्टौ, प्राचीनवचनेषु कृतज्ञौ, राजानौ, एषा नमस्यते, सोमं घोषकात् मधुमन्तं पिबताम्। होतृकृतां पूर्णाहुतिं, सोमकामः, होतृ, त्वं प्रीणस्व; अध्वर्यवः तस्य सोमं स्रवन्ति। भारत, यथाकामं तस्मै ददातु, होतुः सोमं क्रमशः पिबतु, धनदः सन्। यम् पूर्वं आहूतवान्, तम् पुनः आह्वयामि; स एव नाम्ना दाता अस्तु। अध्वर्युभिः सुतं मधुमन्तं सोमं पातु, पोटुः क्रमशः। तव वह्नयः प्रदीप्यन्ताम्, येन त्वं निरपायः यासि, वनपते, दीर्घायुषः त्वया रक्ष्येण सोमं नेष्टुः क्रमशः पिब। होतुः, पोटुः, नेष्टुः, तस्मात् पित्वा, सिद्धं हविः आस्वाद्य, चतुर्थे पात्रे, अमलम् अमृतम्, धनदाः धनदात् पिबन्तु। अद्य, उत्तमं नरवाहनं रथं युञ्जीथाः, मोक्षाय आनीय; मधुना हविः मिश्रयित्वा, अत्र आगच्छ, सोमं पिब, अश्वसंपन्न धनदाः। अग्ने, समिधं गृहाण, हविः गृहाण, वाचं गृहाण, शुभां स्तुतिं गृहाण; सर्वैः देवैः, सर्वाभिः ऋतुभिः, तेजस्विन्, हविः प्रीयताम्। तदा, सविता देवः प्रेरणाय उदितः; नित्यदीप्तिः अग्निः आप्सु स्थित्वा, धनं देवेषु वितरति, पश्चात् कल्याणाय भागं विभजति। स देवः, सर्वश्रुतये, विशालभुजौ उन्नमयति; आपः अपि तस्य ऋतं पालयन्ति, वायुः अपि तस्य संवर्तने रमते। स यः बद्धान् विमोचयति, स्थिरान् आलस्यान् अपि; शीघ्रेषु च, चपलानाम् मध्ये, सवितुः नियमं पालयति। पुनः प्राज्ञः तन्तुं ततान, मध्ये अन्तरिक्षं स्थापयन्, निर्गम्य स्रोतः ऋतून् समीपस्थः, सविता देवः संकल्पेन उपागात्। न गृहाणि, न पापम्, न आयुः, अग्नेः महतीं दीप्तिं सहन्ते; माता ज्येष्ठभागं पुत्राय अदात्, सवितुः चिह्नं अनुगम्य। स संयुक्तः, विजयाय इच्छन्, सर्वेषां गच्छतां काम्यः अभवत्; विकृतं त्यक्त्वा, दिव्यसवितुः नियमं अनुगम्य, सः अग्रे गतः। यः भागः आप्सु, भूमौ च स्थापितः, शिकारिणः वितरन्ति; अरण्यानि अपि सवितुः विधिं न हीयन्ते। यं स्थानं वरुणः स्थापयति, यत् अनियतं, कम्पमानं, निमीलन्तं, सर्वे सूर्यसुताः, सर्वे पशवः, सविता तेषां जन्मानि क्रमशः विवृणोति। यस्यानुशासनं न इन्द्रः, न वरुणः, न मित्रः, न अर्यमन्, न रुद्रः, न शत्रवः क्षपयन्ति—तम्, एतम् सवितारं, अहम् अर्चा, श्रेयसे। भगः, प्रज्ञा, बलम्, दाक्षिण्यं, नरशंसा, स्त्रीणां पतिः, अस्मान् पातु; सभायाम्, वित्तसंग्रहे च, सविता अस्मान् प्रियान् करोतु। या वाञ्छनीया दानानि, दिवः, आपः, पृथिव्याः दत्तानि, अस्मान् आगच्छन्तु; स्तोत्रिणः, रक्षायै, यत् शुभं, सवितुः, विश्वश्रवसे, आगच्छतु। यथा पेषणाय शिलाः, तथा त्वं प्रेर्यसे; यथा गृध्रः निधिवन्तं वृक्षं प्रति, यथा ऋत्विक् स्तोत्राणि जपति, यथा दूतः, एवं त्वं मनुष्याणां हवीं बहुधा वहसि। यथा रथस्थाः वीराः, त्वं प्रातः आगच्छसि; यथा वरयन् वधूं वरः, त्वं संयोगं करोति; यथा स्वदेहे प्रमुदितः प्रकाशते, यथा जनानां मध्ये युग्मं मन्त्रज्ञं। यथा शृङ्गं समीपे प्रथमं आगच्छ; यथा चपलस्य पशोः दन्तैः मुखं, यथा चक्रवाकः प्रभाते, यथा महान्तः रथस्थाः। यथा नौः, अस्मान् पारय; यथा युगं, नाभिः, आधारः, स्तम्भः; यथा श्वा, अस्माकं तनुं पातु; यथा शल्यकः, अस्मान् पतनात् रक्षतु। यथा वातः शीघ्रः, यथा सिन्धुः प्रवहति, यथा नेत्रे, समीपं दृश्या आगच्छ; यथा हस्ते, तनवे हिततमः भव; यथा पादे, अस्मान् वित्ताय नय। यथा ओष्ठः, मधुरवाचः; यथा स्तनौ, जीविताय पोषकौ; यथा नासिके, अस्माकं रक्षिण्यौ; यथा कर्णौ, श्रुतिसंपन्नौ। यथा गजः, बलं ददातु; यथा पृथिवी, लोकान् संयोजयतु; एतानि स्तोत्राणि, अश्विनौ, युष्माभिः प्रेरितानि, वज्राय शिलाय इव कुत्सयन्ति। एतानि, अश्विनौ, वर्धमानि कर्माणि; गृत्समदाः स्तोत्रं स्तुतिं च अकुर्वन्; आगच्छतम्, मनुष्या, तैः प्रीयमाणाः, वयं सभायां वीर्ययुक्ता वदेम। सोमः च पूषा च वित्तस्य उत्पादकौ, स्वर्गस्य उत्पादकौ, पृथिव्याः उत्पादकौ; सर्वलोकानां रक्षकौ भूत्वा, अमृतस्य नाभिम् अभवताम्। तौ देवौ जातौ, प्रमुदितौ; तौ, अप्रियम्, तमः छादयतः; सोमपूषाभ्यां, इन्द्रः दुह्यतीषु गव्येषु परिपक्वं जनयति। सोमपूषणौ सप्तचक्रं रथं वहतः, सर्वलोकयानम्, अन्तरिक्षाणि विचरन्तौ, मनसा युक्तम्; त्वं, महाबलिनौ, पञ्च किरणैः तं सम्पोषयथः। एकः दिवि, उच्चैः, अन्यः पृथिव्याम्, अपरः अन्तरिक्षे; वयं वित्तं, पोषणं, नाभिं च प्रार्थयामः। एकः सर्वलोकान् ससर्ज, अन्यः सर्वं पश्यन् संचरति; सोमपूषणौ, मे धियं पोषयताम्; युवाभ्यां सर्वाणि युद्धानि विजेष्याम। पूषा मे धियं पोषयतु, या वित्तस्य मूलम्; सोमः, वित्तपतिः, समृद्धिं ददातु; अदितिः अस्मान् अरिष्टान् पातु; वयं सभायाम्, वीराः इव, उच्चैः वदेम। वायोः सहस्राश्वयुक्ताः रथाः, तैः सखिभिः सह, सोमपानाय आगच्छ। तैः सखिभिः सह, वायो, एष ते दीप्तिः हविः अहम् आहरामि; सः सोमपेषकस्य गृहे आगमिष्यसि। इति ऋषयः, देवाः, यज्ञे समागताः, सोमपानं, हविः, स्तुतिं च प्रीणयन्तः, सर्वं जगत् कल्याणाय, समृद्धये, दीर्घायुषे, वीर्याय च प्रार्थयन्ति स्म।