त्रयो देव्योऽक्षया भगवन्तं नित्यं भोजनं सज्जयन्ति। ताः दक्षहस्तवत् सलिलेषु सञ्चरन्ति, स च तासां प्राचीना मातरः मधुरं पयः पिबति। अत्राश्वस्य च सूर्यस्य च जन्मास्ति; त्वं नः पापेभ्यः कलहेभ्यश्च पाहीति, एकत्वं ददातु; एतेषां विष्वणां मध्ये दुर्धर्षः प्रकाशमानोऽस्तु, येन अनृतानि रिपवश्च नश्येयुः। स्वगेहे सः, यस्य धेनुः समृद्धं दुग्धं ददाति, स्वयमेव सन्निहितं भोजनं भुङ्क्ते, उत्तमं च खादति। एवं सलिलानां अपत्यं, स्रोतःसु दीप्तिमान्, धनदाय प्रकटते। स यः शुचिः सलिले, दिव्यश्च, अनन्तं विस्तीर्णं च प्रकाशते; तस्मात् सर्वाणि भूतानि जायन्ते, ओषधयः च स्वसन्ततिभिः वर्धन्ते। सलिलानां सुतः नद्यां मध्ये विद्युत्वसनः स्थितः, तस्य महत्त्वमुत्तमं हिरण्मयानि शीघ्रगामिन्यः वहन्ति, याः तं परिवर्तन्ते। हिरण्मयः सः, स्वरूपेण, तेजसा च, हिरण्यवर्णः प्रकाशते; हिरण्मये गर्भे स्थित्वा, आगतानां हिरण्मयं पायः ददाति। तस्य मुखं, तस्य शोभनं नाम च, सदा वर्धते, स्तुत्यं च, सलिलानां पौत्रस्य; यं युवत्यः सुशोभनाभरणाः प्रज्वालयन्ति—स हिरण्यवर्णः, तस्य घृतं हविः। स बहूनां बन्धुः सहायकश्च, तस्मै यज्ञैः, श्रद्धया, हविषा च समर्पयेम। अहं शिखरं शुद्धयामि, हविर्दानाय स्पृहयामि, अन्नं स्थापयामि, स्तोत्रैः संपूजयामि। स वृषा तासु गर्भं जनयामास; स बालवत् तं पोषयति, ताः तं पालयन्ति; स अपापरूपः सलिलसुतः, इवान्येन शरीरेण अत्र प्रविष्टः। यत्र सः उत्तमे स्थाने तिष्ठति, सदा हविषा दीप्तिमान्, ताः आपः घृतं हविः अपत्याय वहन्त्यः, स्वकर्मभिः तं महान्तं परिवहन्ति। त्वां, अग्ने, जनानां शुभे गृहे नयेम; त्वां स्तुत्येषु महति यशसि स्थापयेम; सर्वं शुभं, यत् देवाः रक्षन्ति, अस्माकं भूयात्; सभा मध्ये, वीर्येण, वदेम महान्तम्। वसिष्ठाय, पुरुषाः आपः सिञ्चन्ति, नाड्याः शिलाभिश्च दोहन्ति; इन्द्र, स्वाहा सह सोमं पिब, यज्ञोचितं, वषट्कारसमन्वितं, प्रथमं होतुः, त्वं स्वामी। यज्ञैः संयुक्ताः, चित्राश्वाः, शस्त्रयुक्ताः, दीप्ताः, अभिषिक्ताः, प्रियाः, बर्हिषि निषीदन्तः, हे भारतपुत्राः, सोमं पिबत पोतुः, दिव्यजनाः। एवं, सौम्या, अस्मान् आगच्छत, बर्हिषि निषीदत, विजयी भूत्वा; तदा सोमेन हृष्टाः प्रमोदध्वम्, त्वष्टः, दिव्यैः सन्ततिभिः, सुमनसः सखायः। आगच्छ, देवाः, अत्र, प्रेरितः, भोक्तुम्, होतः, त्रिषु पीठेषु सदा निषीद; सोमं स्वीकुरुत, मधुमन्तं पिबत अग्नीधस्य भागात्, स्वांशेन तृप्यत। एषा ते रूपस्य शक्तिः, वीर्यस्य वृद्धिः, बाहुषु बलं तेजश्च स्थापितम्; तुभ्यं सुतः सोमः, तुभ्यं हविः; ब्राह्मणात् त्वं गृह्णासि, तृप्त्या पिब। युवां यज्ञं गृह्णीतं, मम आहुतिं जानीयातां, होतृपीठे उपविष्टौ, प्राचीना घोषान् अनुवर्त्य; युवां राजानौ, एषा नमः समर्प्यते, आगच्छतं, मधुमन्तं सोमं पिबतम् उद्घोषकात्। होत्रे यथा, सोमकामः, हविषि हृष्य; अध्वर्यवः पूर्णं सोमं पिबन्ति तस्मै; तस्मात्, भारत, यथाकामं तस्मै ददातु, होतुः सोमं पिबतु, धनदः यथाक्रमम्। यं पूर्वं आह्वयम्, तं पुनः आह्वये—स एव आह्वानार्हः, नाम्ना दाता; अध्वर्युभिः सुतं मधुमन्तं सोमं पिबतु, पोतुः, धनदः यथाक्रमम्। तेजांसि तव दीप्तानि सन्तु, येन त्वं निर्घातः प्रसीदसि, वनस्पते; दीर्घायुषः, त्वया रक्ष्यमाणः, सोमं पिब नेष्ठुः, धनद यथाक्रमम्। होतुः, पोतुः, नेष्ठुः च, ते पिबन्ति, सुसंस्कृतं हविः आस्वादयन्ति; चतुर्थं पात्रं, अमलम्, अमृतम्, धनदाः तस्मात् पिबन्तु। अद्य, उत्तमं नरवाहनं रथं युञ्जस्व, विमोचनाय आनय; मधुना हविः मिश्रय, आगच्छ, ततः सोमं पिब, अश्ववत्तमाः। अग्ने, समिधं गृहाण, हविः गृहाण, वाचं गृहाण, सुमतिं गृहाण; सर्वैः देवैः, ऋतुभिः सह, हिरण्यवः, हविः शोभय। देवः सविता प्रेरणाय उदितः; सदा दीप्तमान् अग्निः आपः मध्ये स्थितः; स देवेषु धनं ददाति, पश्चात् कल्याणाय हविर्विभजति। स हि, देव, सर्वश्रुतये, विस्तीर्णहस्तौ ऊर्ध्वं प्रसारयति; आपः अपि तस्य नियमं पालयन्ति, वातः अपि तस्य परिक्रमे रमते। स बन्धनं मुञ्चति, स्थिरं च आलस्यमपि; शीघ्रेषु च, चलद्भ्यः अपि, सवितुः नियमानुसारं मोचयति। पुनः प्राज्ञः तन्तुं ततान, मध्ये अन्तरिक्षं स्थापयामास; उदकं स्रवयित्वा, ऋतून् उपस्थितवान्, सविता देवः संकल्पेन समागतः। न गृहाणि, न दुष्कृतानि, न आयुः, अग्नेः महत्याः दीप्तेः तिष्ठन्ति; माता ज्येष्ठं भागं पुत्राय ददौ, सवितुः चिह्नं अनुसृत्य। स, संयुक्तः, जयाय इच्छन्, सर्वेषां जङ्गमानां कामः अभवत्; सदा विकृतं त्यक्त्वा, दिव्यस्य सवितुः नियमानुसारं प्रस्थितः। यः भागः त्वया आपः मध्ये, पृथिव्यामपि, स्थापितः, तं मृगयवः वितरन्ति; वनानि अपि, तानि सवितुः नियमान् न हीयन्ते। यं स्थानं वरुणः स्थापयामास, यत् अनियमितं, कम्पमानं, निमीलन्तं वा, सर्वं सूर्यस्य अपत्यं, सर्वं पशून्, सविता तेषां जन्मानि क्रमशः विवृणोति। यस्यानुशासनं न इन्द्रः, न वरुणः, न मित्रः, न अर्यमन्, न रुद्रः, न रिपवः, क्षिपन्ति—तम्, एनं, सवितारं, अहं श्रेयसे नमस्यामि। भगः, धियः, बलं, दाक्षिण्यं, नरशंसः, स्त्रीणां पति: च नः पान्तु; सभा मध्ये, धनसमूहे, सविता अस्मान् प्रियान् करोतु। यद् वाञ्छनीयं दानं त्वया दिवः, आपः, पृथिव्याः च दत्तम्, तत् अस्मान् आगच्छतु; यत् स्तोतृणां श्रेयसे, रक्षायै, सवितुः आगच्छतु, विशालं कीर्तये। यथा अपः पेषणाय शिलाः प्रेर्यन्ते; यथा गृध्रः वृक्षं निधिसंपन्नं प्रति; यथा ऋत्विक् यज्ञे स्तोत्राणि पठति; यथा दूतः, तथा त्वं, नानादेशेषु, मनुष्याणां हविं वहसि। यथा वीराः रथे, प्रातः आगच्छन्ति; यथा वरं वधूं वरणे पतिः; यथा स्वदेहे प्रमुदितः, दीप्तमान्; यथा युग्मं जनसमाजे प्राज्ञम्। यथा शृङ्गम्, समीपात् प्रथमं आगच्छ; यथा मृगस्य विवर्तमानस्य दन्तैः मुखम्; यथा चक्रवाकः प्रभाते, रथवत् वीराः आगच्छन्तु। यथा नौः, अस्मान् पारय; यथा युगं, यथा नाभिः, यथा आधारः, यथा स्तम्भः; यथा श्वा, अस्माकं शरीरं दुःखात् पालय; यथा शल्यकः, अस्मान् पतनात् रक्ष। यथा वायुः शीघ्रः; यथा नदी वहन्ती; यथा नेत्रे, दृष्ट्या समीपं आगच्छ; यथा हस्तौ, अस्माकं शरीराय हिततमः भूयाः; यथा पादौ, अस्मान् धनं प्रति नय। यथा ओष्ठौ, मधुरं वदन्ति; यथा स्तनौ, प्राणाय पोषय; यथा नासिके, अस्माकं रक्षिण्यौ भूयाताम्; यथा कर्णौ, अस्माकं श्रवणाय सुभगौ।