यः श्रद्धया हविभिः स्तोत्रैश्च रुद्रं आह्वयति, स तु विशालनाभिः सुलभाराध्यः पिङ्गलः सुशिराः रुद्रः अस्मभ्यं सौम्यमनुग्रहम् ददातु। स वृषा मरुद्भिः सह आनन्दं जनयति; सः सदा वर्धमानबलः अस्मान् न कदापि परित्यजति। यथा आदित्यस्य छाया, एवं अहम् अपि सदा रुद्रस्य कृपां शरणं गच्छामि। क्व तव भेषजं हस्तः, हे रुद्र, यः औषधिभिः आपां च प्रसवः अस्ति? दिव्यं कोपं अपाकुरु, हे वृषन्; सौम्यदृष्ट्या माम् अनुगृहाण। तं पिङ्गलं बलिनं दीप्तिमन्तं महान्तं स्तोत्रेण महता अहम् उपह्वये। सः मलापहारी पूज्यः; तं घोरं नाम रुद्रस्य भक्त्या स्तौमि। सः दृढाङ्गः, नानारूपः, घोरः, पिङ्गलः, सुवर्णाभरणैः शोभितः, जगतः ईश्वरः च सर्वसमृद्धेः स्वामी; रुद्रस्य ऐश्वर्यं कश्चन न अतिशेते। त्वं धनुष्मान् बाणधारी च, सुवर्णमाल्यधारिणः, पूज्यः, सर्वरूपः; त्वं सर्वान् वरान् दातुम् अर्हसि, त्वत्तः बलवत्तरः नास्ति, हे रुद्र। तम् कीर्तिमन्तं, युवानं, गुहावासिनं, मृगवत् घोरं, भीमं, बलिनं च स्तौमः। भक्तवत्सल रुद्र, त्वं सौम्यः भूत्वा अस्माकं गणान् अन्यत्र नय, न अस्मान् प्रति। यदा रुद्रः समीपं आगच्छति, तदा अपि बालः पितरं नमति। त्वं समृद्धिदाता, सत्यस्वामी; स्तुतः अस्मभ्यं भेषजानि ददासि। ये तव शुद्धानि भेषजानि, हे मरुतः, तानि शुभानि, आनन्ददायकानि, ये मनुना पितृभिः च वृतानि—तानि रुद्रस्य वरदानि, सौख्यानि अहम् इच्छामि। रुद्रस्य शस्त्रं अस्मान् परिहरतु; घोरस्य महाक्रोधः अस्मान् वर्जयतु। दानशीलान् रक्ष, अस्माकं पुत्रान् पौत्रांश्च अनुगृहाण। एवं, पिङ्गल, बलिन, प्राज्ञ, देव, त्वं न कस्यचित् अहितं करोति। अस्माकं आह्वानं शृणु, रुद्र; अत्र जागरूकः भूत्वा, अस्मान् सभायाम् वीर्यवान् वाक्पतिः कुरु। मरुतः बलिनः, स्रवः स्रवन्तः, क्रुद्धमृगवत्, तेजसा दीप्ताः, अग्निवत् ज्वलन्तः, शीघ्रगामिनः, तमः अपसारयन्ति। ते नभसः रेखावत् दिशः प्रकाशयन्ति; वर्षवत् विद्युत्प्रभया दीप्ताः। यदा रुद्रः, हे मरुतः, सुवर्णवक्षाः, पृष्ण्याः उज्ज्वलात् स्तनात् जातः। ते अश्ववत् धावन्ति, युद्धे तुरगवत्, शृङ्गनिनादेन प्रेरिताः। मरुतः सुवर्णाभरणभूषिताः गर्जन्ति, एकचित्ताः छद्मरश्मिभिः चलन्ति। ते चित्ररश्मिभिः सर्वान् लोकान् विचरन्ति; मित्रस्य सहचारिणः, सदा युवानः। मरुतः चित्राश्वाः, अविघ्नगामिनः, शीघ्रकर्मणः, दृढव्रताः। अग्निप्रदीप्तवत्, गावः, पयः, पन्थानः, तैः तेजसा सर्वं व्याप्यते। हंसवत् मरुतः, एकचित्ताः, भगिन्यः स्वानन्दाय उपयान्ति। आगच्छन्तु मरुतः, एकचित्ताः, यथा नराः यज्ञेषु स्तुतिपात्राः भवन्ति। अश्ववत् स्तन्ये धेनुं पोषयन्तु; उपासकाय बलिनं प्रज्ञां ददातु। मरुतः, विजयी रथं, स्तोत्रवाहनं दत्त; गायकाय अन्नं, जनाय बलं, समृद्धिं, अभयं, अजय्यं च दत्त। यदा मरुतः सुवर्णकवचाः स्वाश्वान् रथेषु युञ्जते, हे भग, तदा यथा धेनुः वत्सं गोष्ठे पोषयति, एवं ते यजमानानाम् जनानाम् पुष्टिं स्रवन्ति। यदि कश्चन रिपुः, दुष्टः, अस्मान् प्रति तिष्ठति, हे मरुतः, तेजस्विनः, अस्मान् रक्षत; स्वशक्त्या तम् निवारयन्तु, हे रुद्रगणाः, शत्रुं जहीहि। अद्भुतं वः आगमनम्, हे मरुतः, यत् पृष्ण्याः स्तनात् पोष्यधारां श्रावयथ; अथ वा, हे रुद्रिया, सदा युवानः, वृद्धं दुर्बलम् त्रिधा बलं यच्छन्ति। तान् बलिनः मरुतः, वयं विष्णोः हविषि आह्वयामः; सुवर्णवर्णाः, मुकुटिनः, दीप्तिमन्तः, ते उन्नते वसन्ति, स्तोत्रेषु वयं तेषां प्रियतमां कृपां इच्छामः। दशशक्तयः ते प्रथमं यज्ञं प्रबोधयन्; ते अस्मान् प्रभाते प्रेरयन्तु; यथा उषाः शोभनाङ्गी रक्तवर्णा, सा विश्वं महता ज्योतिषा पूरयति, गावः इव दीप्त्या। पृथिव्या सह, रक्तशोभाभरणैः, हे रुद्राः, सत्यस्य धाम्नि वर्धिताः; शीघ्रगामिनः, बलिनः, उत्तमं रूपं समाश्रित्य, तेजसा पूरिताः। तान् प्रबलान् रक्षिणः, वयं श्रद्धया स्तौमः; यथा त्रितः पञ्च ऋत्विजः सहाय्याय प्रत्यावर्तयत्, एवं वः आह्वयामः, प्रत्यागच्छत, अस्मान् सहाय्यं दत्त। येन यूयं दरिद्रं दुःखात् तारयथ, येन यजमानं आपदः विमोचयथ, सा कृपा, हे मरुतः, अस्मान् प्रति आगच्छतु; वः सौम्यता, धेनुः वत्सम् इव, समीपं आगत्य आनन्दं ददातु। अहं बलं वाक्पतिं च इच्छन् उपेत्य उपव्रजामि; मम वाचः स्रवांसि पुष्टानि भवन्तु; आपां नपात्, अस्मान् अनुगृह्णातु, यः रूपेषु रमते। अस्माकं हिताय, हृदयात् उत्तमं स्तोत्रं वदामः, यत् प्राज्ञाः जानन्ति; सूर्यजातस्य आपां नपातः महिमा सर्वं जगत् असृजत्। काचित् नद्यः संगच्छन्ति, अन्याः पृथक् प्रवहन्ति; सर्वाः एकस्मिन स्रोते पूर्यन्ते; ताः शुद्धाः दीप्तिमन्तः, आपां नपातं परितः आवृत्य तिष्ठन्ति। या युवत्यः दीप्तिमत्यः तं युवानं परितः परिष्कुर्वन्ति; सः तेजसा, प्रबलस्रवोभिः, अस्माकं हेतुना, घृतप्रदीपः, आप्सु शोभते। त्रयो देव्यो अक्षिता तं दिव्यं भोजनं सजयन्ति; दक्षहस्तवत् आप्सु चरन्ति, सः मातृभ्यः प्राचीनाभ्यः मध्वन्नं पिबति। अत्र अश्वस्य सूर्यस्य च जन्म; अस्मान् विघ्नात् कलहात् च रक्ष, ऐक्यम् ददातु; एषु गणेषु, अजेयः शोभताम्, यथा मिथ्यावादाः द्वेषाश्च नश्यन्तु। यस्य गृहे धेनुः बहुधा दुह्यते, सः स्वं सन्तोषं भुङ्क्ते, उत्तमं खादति; एवं आपां नपात्, स्रवोभ्यः अन्तः दीप्तिमान्, दातुर्हिताय दृश्यते। यः शुद्धः, दिव्यः, आप्सु अनन्तं विस्तीर्णं च शोभते; तस्मात् अन्ये सर्वे जनाः जायन्ते, ओषधयः अपि तस्य संतानात् वर्धन्ते। आपां नपात् नद्यः अङ्के स्थितः, विद्युत्वासाः; तस्य महत्तमं ऐश्वर्यं सुवर्णवर्णाः शीघ्रगामिनः परितः वहन्ति। सुवर्णरूपः, सुवर्णतेजाः, आपां नपात् सुवर्णवर्णेन दीप्तिमान्; सुवर्णयोनि उपविष्टः, सुवर्णं भोजनं आगतान् प्रति ददाति। तस्य मुखं, तस्य शुभं नाम, नित्यं वर्धते, स्तुत्यं, आपां नपातुः पौत्रस्य; यं युवत्यः शोभनाभरणाः प्रज्वलयन्ति—सुवर्णवर्णं, घृताहुतिं तस्य। तस्मै, बहूनां आधाराय, सखायै, हविषा श्रद्धया च यजामः; अहम् उच्छ्रयम् शुद्धयामि, अर्हति उपनयामि, भोजनम् स्थापयामि, स्तोत्रेण पूजयामि। सः वृषा, तासु गर्भं जनयामास; सः शिशुवत् पोषयति, ताः तं पालयन्ति; सः आपां नपात् निर्मलरूपः, अन्यशरीरवत् अत्र प्रविष्टः। तस्मिन उच्चे स्थाने, यत्र सः तिष्ठति, सदा हविषा दीप्तिमान्, आपः घृतं वहन्त्यः तस्य पोषाय, स्वकर्मणा, तं महान्तं परितः प्रवहन्ति। एवं, ऋषयः श्रद्धया, स्तुतिभिः, हविषा रुद्रं मरुतः आपां नपातं च आह्वयन्ति, तेषां कृपया, बलं, आयुः, पुत्रपौत्रसमृद्धिं, सौम्यतां च प्रार्थयन्ति।