सर्वे देवाः स्वस्वैः शक्तिभिः जगत् रक्षन्ति, तेषां मध्यम् आपः सत्यम् निर्माणाय सवित्रेन्द्रयोः प्रियं कुर्वन्ति, यथा पत्न्यः पतिं हर्षयन्ति। प्रतिदिनं ताः कर्मणि प्रवृत्ताः शीघ्रं धावन्ति, तासां प्रथमं सृष्टिः प्रवाह एव आसीत्। या मातरः सन्ति, सा ज्ञात्वा तम् अपृच्छत् यः वृत्रं प्रति प्रवाहं सन्दास्यति—“तस्य पन्थानः सन्नद्धाः, प्रतिदिनं हर्षेण; तस्य कृते आपः शीघ्रं प्रवर्तन्ते” इति। स एव देवः मध्ये विष्ठितः, तदा वृत्राय आयुधं समादत्त। मेघवेषेण स शत्रुम् उपगच्छत्, इन्द्रः तीक्ष्णायुधैः रिपुं विजिग्ये। बृहस्पते, त्वद्वीर्येण त्वं तेषां दानवानां दुर्दान्तानां पुत्रान् शिलां यथा भिन्द्याः, तथा नः शत्रून् निहन्याः, यथा पूर्वं त्वं शत्रुं प्रागजग्धाः। सोमकामिनि इन्द्र, दिवः शिलां पातय, येन त्वं शत्रून् निपातयसि। प्रजायै पशुभ्यश्च स्पर्धायां नः गावः यच्छ। त्वं स्वबलं संवर्धयसि, भक्तं चोदयसि। इन्द्र सोम च, अस्मान् रक्षतम्; अस्मिन संकटे नः सुरक्षितं कुरुतम्। मम मनसि कदापि न स्यात्—“माऽसुत सोमम्”—क्लेशात् वा आलस्यात् वा। यः मां पूरयति, यः ददाति, यः वेद, यः सोमपेषेण गावः आनयति, स एव मम मित्रं भवतु। सरस्वति, त्वं मरुद्भिः सह अस्मान् रक्ष, महती शत्रून् जेषि। यः प्रतियाति, बलात् युध्यते, तं इन्द्रः निहन्ति—बलिनां मध्ये वृषभः सन्। यः कश्चन द्वेषेण वा हन्यते, तम् आयुधेन हन्य; बृहस्पते, भुजाभ्यां रिपून् जेषि; राजन्, द्वेषिणं परिवेषि। वीरैः सह, महावीर, अस्मभ्यं तव वीर्याणि यच्छ, येन वयं दीर्घायुषः स्याम, शत्रून् हत्वा तेषां धनं नः कुरु। मरुद्भ्यः अहं स्तुत्या, गीत्या, नमसा वदामि, दिव्याय गणाय। यथा वयं सम्पदः लभेम, वीर्यवतीः, प्रजावत्यः, प्रतिदिनं कीर्तिमन्तः च। मित्रवरुणौ, आदित्यैः, रुद्रैः, वसुभिः सह, अस्माकं रथं पालयतम्। यदा काङ्क्षिणः कीर्तिं, नीडात् पक्षिणः इव, प्रस्थिताः, तदा ते स्पर्धां विजयं प्राप्नुयुः। तदा, हे देवाः, संयुक्ताः, रथं समारुह्य, जनानां मध्ये विजयं प्राप्नुथ; शीघ्रगामिनः, पादैः अन्तरिक्षं व्यचरथ, हस्ताभ्यां पृथिव्याः सीमाम् आघ्रातवन्तः। तस्मै, सर्वजनानां स्वामिनेन्द्राय, दिव्यगणः, मरुद्भिः सह, बुद्धिमान्, रथं महाफलाय, बलप्राप्तये, अनुगच्छति। तस्य कृते त्वष्टा देवः, विश्वस्य स्रष्टा, देव्या सह रथं युनक्ति; इळा, भगः, बृहद्दिवः, उभे दिवौ, पूषा च, अश्विनौ च, सम्पदां धातारौ, उपस्थिताः। यौ समाना देव्या, उषाः नक्ताश्च, सर्वं जगद् धारयतः; नूतनया स्तुत्या, हे पृथिवि, यदा त्वां स्तौमि, तदा नः प्रजाः त्रिधा प्रतिष्ठन्ताम्। युष्माकं यथा ऋत्विजां च स्तुतिं वदामि—अहिबुध्न्य, अज एकपाद्, त्रित, ऋभवः, सविता—सर्वे अस्मभ्यं पथः प्राज्ञं न्ययच्छन्, आपां पुत्रः तेजसा दीप्तमान् शान्तः। एते युष्माकं हविः, हे पूज्याः, कृतम्; कुशलैः नूतनाय यज्ञाय सज्जीकृतम्। कीर्तिं यच्छामः, बलं वाञ्छामः, युक्ताश्वाः इव रथे, मनसि स्पर्धाम् आचरामः। द्योः पृथिव्योः, मम वाचं धर्ममिच्छन्तीं धारयतम्; येन जीवितं तर्यते, तयोः एषा प्राची स्तुतिः, तौ नः महद्द्रविणं ददातम्। निहितः शत्रुः, प्राणघातकः, न नः हिंस्यात्; न ताभ्यां किञ्चन पापं आगच्छेत्; न तयोः सख्यं अस्माभ्यं लुप्येत; सौम्येन चेतसा यद् वाञ्छामः तत् दत्तम्। उत्साहेन, सदा पूर्तिं दत्तम्, दुग्धदोहिनीव धेनुः, पोषयन्ती, उदारतमाऽस्तु; पादैः, वाचा, बहुहूयमान, सर्वजनान् विजिग्युषे त्वां वर्धयामि। राका, सुहवा, सुप्रशस्ता, तां आह्वये; सा नः शृणोतु, सौम्या आगच्छतु; सा अनवच्छिन्नसूत्रेण कर्म योजयतु, शतशः स्तुतिवन्तं वीरं ददातु। राकायाः तानि शुभानि दानानि, येन स वन्द्याय धनं ददाति, तैः अद्यागच्छ, सौम्ये, बहुधनं ददातु, भाग्यवती। सिनीवाली, विस्तीर्णश्रोणी, देवीनां भगिनी, इमं हव्यं गृहाण; अस्मभ्यं सन्ततिं ददातु, देवी, अस्मान् अनुगृहाण। या शोभनभुजा, शोभनाङ्गुलिः, बहुपुत्रा, गृहपत्नी, तस्यै सिनीवल्यै हविः युज्यते। या सिनीवाली, या राका, या सरस्वती, अहम् इन्द्राण्यै साहाय्याय, वरुणान्यै कल्याणाय आह्वये। मरुतां पितरं रुद्रं तव अनुग्रहम् इच्छामि; स नः सूर्यस्य पापदृष्टेः रक्षतु; तव वीरः युद्धे अस्मान् पालयतु; रुद्र, अस्माकं सन्ततिभिः सह प्रजाः जनयेम। रुद्रात्, तव शीघ्रैः भेषजैः, शतं हेमन्तान् जीवेयम्; द्वेषं, अमंगलं, रोगं, सर्वं दुष्प्रभावं दूरं कुरु। त्वं श्रेष्ठजन्मा, रुद्र, तेजस्वी; महाबलानाम् अपि बलीयान्, महाबाहो; अस्मान् परमपापात् त्रायस्व, कल्याणं ददातु, भयम्, अमंगलं च दूरं कुरु। मा रुद्रं रोषयेम, मा वृषभं स्तुत्या वा आह्वानया वा विघ्नयेम; वीर, भेषजानि प्रयच्छ, त्वं हि श्रेष्ठो वैद्यः श्रूयसे। यो रुद्रं हविषा, स्तुत्या, हविभिः, स्तोत्रैः च आह्वयति, तस्मै विस्तीर्णोदरः, सुलभः, श्यावः, शोभनगण्डः रुद्रः अनुग्रहम् ददातु। वृषभः मरुद्भिः सह अस्मान् आनन्दयति; सदा वर्धमानबलः, न अस्मान् परित्यजति। सूर्यस्य छायेव, अहं रुद्रस्य कृपां सदा इच्छामि। क्व तव भेषजं हस्तः, रुद्र, यः औषधं जलं च ददाति? दिव्यं रोषं अपाकुरु, वृषभ; सौम्यदृष्ट्या मां पश्य। श्यावं, महान्तं, तेजस्विनं तुभ्यं महतीं स्तुतिं प्रेषयामि। पापहन्तारं वन्दामहे; उपास्य, उग्रस्य रुद्रस्य नाम स्तौमः। दृढाङ्गः, नानारूपः, उग्रः, श्यावः, हिरण्मयाभरणैः शोभितः, स जगतः स्वामी, समृद्धेः च; रुद्रस्य ऐश्वर्यं न कश्चन अतिशेते। योग्यः, त्वं शरं धनुः च धारयसि; योग्यः, हिरण्यभूषणं धारयसि, पूज्यः, सर्वरूपः; योग्यः, सर्वाणि वराणि ददासि; न कश्चन त्वत्तः बलीयान्, रुद्र। कीर्तिमन्तं, युवानं, गुहावासिनं, मृगं इव उग्रं, भयंकरं, महाबलिनं स्तौमि। भक्ते सौम्यः भव, रुद्र; तव गणाः अन्यत्र गच्छन्तु, न अस्मान् प्रति। बालः अपि पितरं नमति, यदा रुद्रः समीपं आगच्छति। त्वं समृद्धेः दाता, सत्यस्वामी; स्तुतः, अस्मभ्यं भेषजानि ददाति। तव तानि शुद्धानि भेषजानि, मरुतः, शुभानि, हर्षदानी, मनुना पित्रा च वृतानि—तानि रुद्रस्य वरदानि, सुखानि इच्छामि। रुद्रस्य शस्त्रं अस्मान् अतिक्रामतु; उग्रस्य महती रोषः अस्मान् न स्पृशतु। दानशीलान् रक्ष, अस्माकं सन्ततिं च अनुगृहाण।