राजन् वरुण! मयि यानि पापानि कृतानि, तेषां ऋणानि त्वं नय। अन्यस्यापराधस्य कृते मम दुःखं मा भवतु। प्रभातानि, शुभ्राणि, बहूनि, प्रकाशन्तां; तेषु अस्मभ्यं जीवितं दत्तुम् अर्हसि। यदि राजा, सखा, अथवा कश्चन स्वप्ने मम प्रति भयङ्कराणि वचनानि उक्तवान्, यदि चोरः वा वृकः वा नः हिंसितुम् इच्छेत्, तेषां सर्वेषां तव रक्षां वयं याचामहे। हे दानप्रिय वरुण! त्वं प्रियः, उदारः च; मा मां नाशः वा अमङ्गलं वा स्पृशतु। राजन्, दुष्कृत्या मम वित्तं मा नश्यतु। सभायाम् उत्तमानि वचांसि वदेम, वीर्यवन्तः, महान्तः च स्याम। आदित्याः सत्यव्रताः, शक्तिमन्तः, मम पापात् दूरस्थाः, गुह्यानि जानन्तः, त्वां शृण्वन्ति, हे वरुण, मित्र, देवाः। शुभं यत्, तत् विदित्वा, अहं त्वां सहाय्याय आह्वये। यूयं देवाः दातारः, बलं च; द्वेषं दूरं कुरुथ, अस्मान् पालयथ च। ये समागच्छन्ति, ते समीपं आगच्छन्तु, अस्मान् धारयन्तु; अद्य च अनागते च, अस्मभ्यं कृपां दत्त। किं वयं, हे श्रीमन्तः, अन्येन वा पुरातनेन हविषा, अधिकं कर्तुं शक्नुमः? मित्र, वरुण, अदिति, इन्द्र, मरुतः—अस्मभ्यं कल्याणं दत्त। देवाः, यूयं अत्रैव; निर्दोषं माम् अनुकम्पध्वम्। युष्माकं रथः मध्ये मा मां अतिक्रामतु; युष्मासु विश्रान्ताः वयं मा क्लिश्याम। एकः एव बहूनि दानानि ममापि पितेव मूढं पुत्रं शिक्षयति, एवमपि वितरति। पाशान् दुष्कृत्यानि दूरं कुरुत, हे देवाः, पापानि च; दुरितं मा मां वा मम पुत्रं वा गृणातु। अद्य समीपं आगच्छन्तु, हे पूज्य देवाः; हृदि विश्वासं कृत्वा, अहं निर्भयः स्याम्। गर्जन्तं वृकं अस्मान् पालयथ; पतयन्तं दुष्टं च पूज्याः, अस्मान् रक्षन्तु। दानप्रिय वरुण! तव अनुग्रहस्य हीनः शून्ये मा पतामि; राजन्, पापेन वित्तं मा नश्यतु; सभायाम् उत्तमानि वचांसि वदेम, वीरैः सह जयिनः स्याम। आपः सत्यं सवित्रे, इन्द्राय च रचयन्ति, यथा पत्न्यः पतये हृष्यन्ति। प्रतिदिनं शीघ्रं कर्म कर्तुं त्वरन्ते; तासां प्रथमं सृष्टिः प्रवाहः आसीत्। या तं जातं जानन्ती, वृष्टिं वृत्राय क्षिप्स्यन्तं, अवदत्—"मार्गाः तस्य सिद्धाः प्रतिदिनं हर्षेण; प्रवाहाः तस्य कृते शीघ्रं प्रवर्तन्ते।" स मध्यं स्थले स्थित्वा, शस्त्रं गृहित्वा वृत्रं प्रति जगाम। मेघवसनः, रिपुं सन्निकृष्टवान्; इन्द्रः तीक्ष्णास्त्रैः शत्रुं विजिग्ये। बृहस्पते! तव वीर्येण, असुरपुत्रान् यथा अश्मनं विदारयेत्, तथा नुद; यथा पूर्वं शत्रुं निर्भयं हत्वा, इन्द्र, अद्यापि अस्माकं रिपुं नुद। दिवः अश्मन् पतय, सोमप्रिय! येन त्वं शत्रुं निरस्यसि। अपत्यस्य, पशूनां च स्पर्धायां, इन्द्र, अस्मभ्यं गावः दत्त। यत् बलं त्वं पुष्णासि, तत् त्वं संवर्धयसि; यजन्तं, आपन्नं, प्रेरयसि। इन्द्र सोम च, अस्मान् पालयथ; अस्मिन संकटे, सुरक्षितं स्थलं कुरुत। अहं न कदापि वदामि—"सोमं मा पिण्डय," श्रान्त्या वा आलस्येन वा। यः मां पूरयति, ददाति, वेत्ति, सोमपेषकं गवां सह आगच्छति—स मे मित्रः भवतु। सरस्वति! मरुत्संयुक्ते, महाबले, शत्रुजयिनी, अस्मान् पालय; यः प्रतिपद्यते, बलात् स्पर्धते, तं इन्द्रः, बलिनां वृषभः, नुदति। यो नः द्वेष्टि, हिंसितुं इच्छति, तं शस्त्रेण नुद; बृहस्पते! बाहुभ्यां शत्रून् जय; राजन्, दुष्टं परिवेष्टुम् अर्हसि। वीरैः सह, महोदय! तव वीर्याणि अस्मान् दत्त; दीर्घायुषः, अघातिताः स्याम; शत्रून् हत्वा, तेषां धनं अस्मान् आनय। मरुतः! स्तुत्या, गीत्या, नमसा, दिव्याय गणाय वः वदामि। यथा वयं प्रतिदिनं, अपत्यवतः, कीर्तिमन्तः, सर्ववीर्यं धनं प्राप्नुयाम। मित्रवरुणौ, आदित्यैः, रुद्रैः, वसुभिः सह, अस्माकं रथं पालयेताम्। यदा उत्सुकाः, कीर्तिं कामयमानाः, नीडात् विहगाः इव निष्क्रम्य, स्पर्धायाम् जयन्ति। तदा, देवाः, एकीकृत्य, जनानां मध्ये, विजिगीषवः, रथमारोहत; शीघ्रगामिनः, पादैः व्योम विचरन्तः, हस्ताभ्यां पृथिव्याः शृङ्गं तुदन्ति। तस्मै, सर्वजनाधिपाय इन्द्राय, दिव्येन गणेन, मरुतः सह, प्राज्ञः, अव्यग्रः, महतीं लाभाय, बलस्य विजये रथं अनुगच्छति। तस्मै, विश्वकर्मणा त्वष्ट्रा, देव्या सह, रथः युक्तः; इळा, भगः, बृहद्दिवा, पृथिव्यौ, पूषा, अश्विनौ च, सम्पत्तिदातारौ, उपस्थितौ। उषाः, नक्ता, समानरूपे, सर्वं चराचरं धारयतः; यदा त्वां, पृथिवि, नवीना स्तुत्या वन्दे, तदा त्रिधा सन्तानाः अस्माकं स्थिराः स्युः। युष्माकं पुरोहितानां च, अहं स्तुतिं प्रकाशयामि—अहिबुध्न्य, अज एकपाद्, त्रित, ऋभवः, सविता; शीघ्रबुद्धे! ऋजुं मार्गं अस्मभ्यं स्थापितवन्तः, आपः पुत्रः, तेजसा दीप्तः, शान्तः अस्ति। एते, पूज्याः, युष्माकं हविः, कुशलैः नूतनाय यज्ञाय सन्नद्धम्। यशः, बलं च इच्छन्तः, युक्ताश्वा इव, चिन्तया वयं प्रयत्नं कुर्मः। द्योः पृथिव्योः! मम वाचं, ऋतं इच्छन्तीं, धारयेताम्। याभ्यां प्राणः परित्रायते, ताभ्यां एषा प्राचीना स्तुतिः; तौ अस्मभ्यं महद् धनं दत्ताम्। गूढः शत्रुः, प्राणघातकः, अस्मान् मा हिंसतु; तस्माद् पापात् किंचन मा आगच्छतु। युष्माकं मैत्री अस्मात् मा अपक्रामतु; सौम्येन मनसा, यद् इच्छामः, तत् अस्मभ्यं दत्त। हर्षेण, पूर्तिं अस्मभ्यं वहतं, दुग्धदोहिनीं धेनुमिव, सदा पुष्टिदां, महादायिनीं। पादैः, वाचा, बहुहूता, विजयी, सर्वेषां जनानां प्रति त्वां प्रेरयामि। राका, सुप्रार्थ्या, सुपूजिता, त्वां आह्वये; सा नः शृणोतु, सौम्या आगच्छतु। सा कर्म सूत्रेण, अविच्छिन्नेन, संयुनक्तु; वीरं, शतश्लोकं, अस्मभ्यं ददातु। राके! तव यानि शुभानि, येन त्वं यजमानाय धनं ददासि, तेन अद्य आगच्छ, सौम्ये, महद्द्रविणं ददातु, भाग्यवति। सिनीवाली, विस्तीर्णश्रोणी, देवीनां भगिनी, इदं हविः गृहाण; अपत्यं दातुम् अर्हसि, देवी, अस्मान् अनुगृहाण। या सिनीवाली, या राका, या सरस्वती, तां च इन्द्राणीं सहाय्याय, वरुणानिं कल्याणाय, आह्वये। मरुतां पितरः! तव अनुग्रहः त्वां प्रति आगच्छतु; सूर्यस्य दुष्टदृष्टेः अस्मान् रक्ष; तव वीरः युद्धे अस्मान् पालयतु; रुद्र! अपत्यैः सह वयं सुतान् जनयेम। रुद्र! तव श्रेष्ठतमैः औषधैः, शतं हेमन्तान् जीवय; द्वेषं, अमंगलं, व्याधिं दूरं कुरु, सर्वं पापं अपाकुरु। त्वं श्रेष्ठजः, रुद्र, तेजस्वी; महाबलानां श्रेष्ठः, महाबाहो; परमात् पापात् अस्मान् त्रायस्व, कल्याणं दत्त, सर्वं भयम्, अमंगलं च, दूरं कुरु। रुद्र! स्तुत्या त्वां मा क्रुध्य; प्रार्थनया वा स्तुत्या वा, वृषन्, मा रुष्य; वीर! औषधिं दत्त, यतो हि त्वं चिकित्सकानां श्रेष्ठः इति श्रुतम्। एवं, ऋषिः, देवतानां कृपां, रक्षां, बलं च याचमानः, प्रातःकाले प्रभातस्य तेजसा, दिव्यानां सान्निध्ये, पापं, शत्रुं, दुर्भाग्यं च दूरं कर्तुं, सन्तानस्य वृद्धिं, सभायां कीर्तिं, दीर्घायुषः जीवनं, धनं च, सर्वदा देवतानां प्रार्थयति।