सर्वे पूज्याः आदित्या: अद्भुतशक्तयः सन्तः, शत्रूणां पाशान् यथाश्वः स्वसारथिना सह विमुच्यते, तथा अस्मान् तैः पाशैः विमुक्तान्, अशेषदोषवर्जितान्, विस्तीर्णं शरणं प्राप्नुतु। वरुण, त्वं दानशीलः, प्रियः, महादयालुः च; मा माम् आपदं दुरितं वा गमय, मा राजन् दुष्कर्मणा वित्तं नश्यतु; सभायां वीर्यवन्तः कीर्तिमन्तः च वयं वदेम। एष आदित्यस्य प्राज्ञस्य तेजः, स एव सूर्यस्य अधिपः; तस्य महिम्ना सर्वं विश्राम्यति। स सौम्यः, दिव्यः, पूज्यः च; अहं तु वरुणस्य कीर्तिं बहुलां प्रार्थये। तव शासनस्य अधीनाः वयं सौभाग्येन भूयेमहि, वरुण; तव स्तुतौ रमेमहि; यथा अग्नयः प्रभातेभ्यः अनुयान्ति, तथा वयं प्रतिदिनं नूतनत्वेन सम्प्राप्नुयाम, न कदापि जीर्णाः स्याम। वरुण, वीराणां नायक, विस्तीर्णकीर्ते, तव रक्षायाम् अस्मान् स्थापय; अदितेः पुत्राः, निर्दोषाः, अस्मभ्यं कृपां दत्त। आदित्यः सृजन् तान् प्रेषितवान्; नद्यः वरुणस्य आदेशेन प्रवहन्ति; न ताः श्रान्ताः, न मुक्ताः; पक्षिणः इव तीव्रं भ्रमन्ति। मम रथस्य यथा युक्तिं विमोचयेत्, तथा, वरुण, अमृतस्य लोकं प्रति माम् अनय; मा जीवितसूत्रं छिद्येत, न प्रज्ञा, न धर्मस्य मापमानं। वरुण, माम् आपः सौम्याः भूयुः; भीतिं निष्कासय, राजन्, धर्मे स्थापय; पापात् मुक्त्वा, वत्सं यथा पाशात् विमोचयेत्, त्वमेव हि बन्धनं विमोचयितुं समर्थः। ये अस्मान् द्रुह्यन्ति, वरुण, दुष्टाः, ते नाशयन्तु; वयं ज्योतिषः पथः मा व्रजेम, न विवादं प्राप्नुयाम, दीर्घायुषः स्याम। त्वां नित्यं, पूर्ववत्, अधुना, अनागते च, नमामः, वरुण, महाबल; तव व्रतानि शैलवत् अचलानि, दृढानि, दुर्भेद्यानि सन्ति। राजन्, मया कृतं पापऋणं विमोचय, मा अन्यस्य दुष्कृतात् मम दुःखं स्यात्; प्रभाता, उज्ज्वला, बह्वीः अस्मान् आलोकयन्तु; आयुः अस्मभ्यं देहि, वरुण। यदि राजा, सखा, वा स्वप्ने कश्चित् भीष्णं वाक्यं उक्तवान्, वा चौरः शृगालः वा हानिं इच्छेत्, तस्मात् अस्मान् पातु, वरुण। पुनः वरुण, त्वं दानशीलः, प्रियः, महादयालुः; मा माम् आपदं दुरितं वा गमय; मा राजन् दुष्कर्मणा वित्तं नश्यतु; सभायां वीर्यवन्तः कीर्तिमन्तः वयं वदेम। आदित्या: सत्यव्रताः, महाबलाः, मम पापात् दूरस्थाः, गुह्यवेदिनः; वरुण, मित्र, भगवन्, श्रुणु; शुभं जानन्, अहं त्वां सहायतुं आह्वये। यूयं दानशीलाः देवाः, बलं, द्वेषं अपाकुर्वन्ति, अस्मान् रक्षन्ति; समीपं आगच्छन्तु, अनुकम्पां ददातु, अद्य च अनागते च। किं वयं अन्यत् दातुं शक्नुमः, धनिनः देवाः, एतेन वा तेन वा प्राचीनयज्ञेन? मित्र, वरुण, अदितिः, इन्द्र, मरुतः, सुखं अस्मभ्यं ददात। देवाः, युष्माकं सन्निधिः अत्र; निरपराधस्य मयि दया क्रियताम्; युष्माकं रथः मध्ये मा माम् अतिक्रामतु; विश्रान्तौ अपि वयं मा श्राम्येम। एको बहूनि दानानि माप; पिता इव मूढपुत्रं शिक्षयति। पाशान्, दुष्टानि, दूरं कुरुत, देवाः; आपद् मा माम् वा मम पुत्रं गृणातु। अद्य समीपं आगच्छन्तु, पूज्याः देवाः; हृदि विश्वासं स्थापयन्तु, अहं निर्भयः स्याम्; रक्षन्तु, देवाः, क्रन्दमानात् शृगालात्; रक्षन्तु, पूज्याः, पतयितुः विपत्तेः। पुनरपि, वरुण, त्वं दानशीलः, मा तव अप्रसादस्य शून्यं पतामि; राजन्, मा वित्तं दुष्कर्मणा नश्यतु; सभायाम् वीर्यवन्तः विजयी वदेम। आपः सत्यम् इच्छन्त्यः सवित्रे, इन्द्राय च, यथा स्त्रियः पतये हृष्यन्ति; प्रतिदिनं शीघ्रं कर्म कर्तुं धावन्ति; तासां प्रथमं सृष्टिः आपगमनम् आसीत्। या तम् जनयित्वा, जानन्ती, तम् प्रति उक्तवती यः वर्त्राय आपः प्रक्षिप्तुम् इच्छति—‘पन्थानः तस्य सिद्धाः, हृष्टाः प्रतिदिनं; आपः तस्य कार्याय शीघ्रं धावन्ति’ इति। स मध्यम् अन्तरिक्षे स्थितवान्, ततः स आयुधं वर्त्राय आदत्त; मेघवसानः, रिपुम् अभिमुख्य आगच्छत्; इन्द्रः तीक्ष्णायुधः रिपुं जघान। बृहस्पते, बलात् असुरपुत्रान् शिलां यथा विदारयेत्, एवं विध्वंसय; यथा पूर्वं रिपुं निर्भयः हत्वा, इन्द्र, अद्य अपि शत्रून् हन। सोमप्रिय, दिवः शिलां प्रक्षिप; येन त्वं शत्रून् दारयसि; सन्तानस्य, गोमत्त्वस्य स्पर्धायाम्, इन्द्र, अस्मभ्यं गावः देहि। यं बलं त्वं पोषयसि, तं संवर्धय; यजमानं प्रोत्साहय; इन्द्र सोम, अस्मान् रक्षतं; अस्मिन्संकटे सुरक्षितं स्थानं कुरुतम्। मा कदापि ब्रूयाम् ‘मा सोमं पिण्डय,’ श्रमात् आलस्यात् वा। यः माम् पूरयति, ददाति, वेत्ति, सोमपेषणे गवां सह आगच्छति—स मे मित्रः अस्तु। सरस्वति, मरुत्संघेन सह, बलिनी, शत्रुघ्नी, अस्मान् पातु; यः प्रतिरोद्धुं प्रयत्नं करोति, तं अपि इन्द्रः जेष्यति—स बलवान् बलिषु। यो नः द्वेष्ट्य् अथवा हन्तुम् इच्छति, तं तवायुधेन हन; बृहस्पते, बाहुभ्यां शत्रून् जेषि; राजन्, ये नः हन्तुम् इच्छन्ति, तान् परिवेष्टय। अस्माकं वीरैः, महाबल, यानि कर्माणि त्वया कृतानि, तानि अस्मभ्यं दद; दीर्घायुषः, अभयाः स्याम; रिपून् हत्वा, तेषां धनं आनय। मरुतः, स्तुत्या, गीत्या, भक्त्या, दिव्याय संघाय वदामि; यथा वयं धनं प्राप्नुमः, सर्ववीर्यं, सन्ततिप्रचुरं, कीर्तिमन्तं, प्रतिदिनं च। मित्रावरुणौ, आदित्यैः, रुद्रैः, वसुभिः च सह, अस्माकं रथं पातु; यदा कीर्तिं इच्छन्तः, पक्षिणः इव, प्रस्थिताः, स्पर्धायां जयन्तु। तदा, देवाः, संयुक्ताः, रथे समारूढाः, स्पर्धायां विजयी, जनानाम् मध्ये; शीघ्रगामिनः, पदा अन्तरिक्षं व्याप्य, भूमेः शृङ्गं हस्ताभ्यां ताडितवन्तः। तस्य, इन्द्रस्य, सर्वजनाधिपतेः, दिव्यैः सैन्यैः, मरुतैः सह, प्राज्ञैः सहायैः, रथं महत् लाभाय, बलवृद्धये, अनुगच्छन्ति। तस्यैव, त्वष्टा देवः, विश्वकर्ता, देव्या: सह, रथं युक्तवान्; इळा, भग, बृहद्दिवा, उभे लोकौ, पूषा पोषकः, अश्विनौ धनाधिपती, उपस्थितवन्तः। ताः द्वे भगिन्यौ, समरूपे, उषाः नक्ता च, सर्वं चराचरं धारयतः; यदा त्वां नवेना स्तोत्रेण स्तौमि, पृथिवि, तदा त्रिवृत्तया प्रजया अस्मान् स्थापय। युष्माकं यथा ऋत्विजां स्तोत्रं, अहम् अपि स्तौमि; अहिबुध्न्यः, अज एकपात्, त्रितः, ऋभवः, सविता, अस्मभ्यं, त्वं शीघ्रबुद्धे, प्राज्ञं पन्थानं स्थापितवन्तः; आपां नपात्, प्रज्ञया दीप्तः, शान्तः अस्ति। एते, पूज्याः, युष्माकं हविः, कुशलैः नूतनयज्ञाय सम्पादितम्; कीर्तिं इच्छन्तः, बलम् इच्छन्तः, रथयुक्ताश्वा इव, वयं चिन्तया यत्नं कुर्मः। हे द्यावापृथिवी, धर्मान्वेषिण्याः वाचः आधारौ भवेताम्; येन जीवितं पारयामः, तुभ्यं एषा प्राचीनस्तुतिः समर्पिता, महद्द्रव्यं दत्तं भवतु। योऽन्तरहितः शत्रुः, प्राणनाशकः, अस्मान् मा हिंस्यात्, तस्मात् कोऽपि अनिष्टं न आगच्छतु; युष्माकं मैत्रीः अस्माभ्यं मा अपाक्रियेत, सौम्येन चेतसा, यद् इच्छामः, तत् अस्मभ्यं दत्त। एवं ऋग्वेदस्य एतेषु सूक्तेषु, आदित्यादिदेवानां महिमा, रक्षाश्च, यजनस्य फलानि च, भक्त्या निवेद्यन्ते।