आर्यमन्-मित्रवरुणानां मार्गः सुलभः, ऋजुः, शुभः च अस्ति। तेन मार्गेण, हे आदित्याः, अस्मभ्यं वदत, अव्यथनीयं शरणं दत्त च। अदितिः, राज्ञां माता, द्वेषात् अस्मान् पातु; आर्यमन् सुलभैः पन्थाभिः रक्षतु; मित्रवरुणयोः विस्तीर्णे शरणे अस्माकं जनाः समृद्धाः, अव्यथा च स्युः। ते आदित्याः त्रयो भूम्यः धारयन्ति, त्रयो दिवः, त्रयः नियमाः संगच्छन्ति। सत्येन एव एषां महत्त्वं महदस्ति; तद् आर्यमन्-वरुण-मित्राणां शोभनं वर्तते। त्रयः दिवः दीप्तिमन्तः प्रदेशाः ते धारयन्ति—सुवर्णमयाः, शुद्धाः, प्रवाहितजलैः विशुद्धाः। ते अनिद्राः, अनिमिषाः, अच्युताः, विस्तीर्णस्तुतयः, ऋजुमानवान् प्रति। वरुणः सर्वेषां, देवमानुषाणां, राजा अस्ति, असुरः च सः। सः दूरदर्शी, अस्मभ्यं शतं शरदः ददातु; दीर्घायुषः, सुव्यवस्थितजीवनं अस्माभिः उपभुज्यताम्। न दक्षिणं, न वामं, न पूर्वं, न पश्चिमं, हे आदित्याः, किञ्चिद् अपि वः गूढं अस्ति; रहस्यम् अपि, वसवः, चिन्तनं अपि, भवद्भिः विज्ञातम्। भवत्प्रेरणया, अभयप्रकाशं पश्येम। यो सत्यधर्मपालकान् राज्ञः ददाति, यं नित्यसमृद्धिः पालयति, वर्धयति च, सः धनसम्पन्नः, रथ्युत्तमः, सभासु कीर्तिमान् भवति। शुद्धः, अप्सु समृद्धः, अभेद्यः, सः बलवर्धनः, सुतसम्पन्नः च वसति; न कश्चन समीपात्, न दूरेण, तं हन्तुं शक्नोति; सः आदित्याधीनः भवति। अदिति, मित्र, वरुण, अस्मासु अनुग्रहं कुरुत; यदि वयं किञ्चित् अपराधं अकरवाम, तर्हि अस्मभ्यं विस्तीर्णं, अभयं ज्योतिः दत्त; इन्द्र, चिरस्थायिनः दुःखानि अस्मान् न व्याप्नुवन्तु। उभे दिवि तस्मै वर्षं सिञ्चतः; भाग्यवान् सः श्रेष्ठं नाम लभते। उभे गृहे युद्धे जयति; उभे वृद्ध्यौ तस्मै अनुकूल्ये भवतः। हे पूज्य आदित्याः, भवद्भिः अद्भुतानि कर्माणि, शत्रोः यानि पाशान् स्थापितवन्तः, तान् छिद्यन्ताम्; यथा अश्वः स्वेन रथेन पलायते, तथैव वयं अव्यथाः, विस्तीर्णं शरणं प्राप्नेम। हे दानवद् वरुण, प्रियतम, महादान, मम विनाशं, आपदं वा मा पश्येयम्; हे राजन्, दुराचारात् न धनेन वियुज्येयम्; सभायाम् अस्माभिः महती वाणी वदाम, बलिनः, कीर्तिमन्तः च स्याम। एषः आदित्यस्य प्राज्ञस्य तेजः, सवितुः अधिपतेः, सविता सर्वं स्थापनं करोति। सः सौम्यः, दिव्यः, पूज्यः; अहं वरुणस्य महतीं कीर्तिं इच्छामि। वरुणस्य शासनान्तर्गताः वयं सुखिनः स्याम, तस्य स्तुतौ रमेमहि; यथा अग्नयः प्रभातेभ्यः अनुसरन्ति, तथा वयं प्रतिदिनं यौवनं न जह्याम। वरुणस्य रक्षायाम् अस्मान् स्थापयतु, सः वीराणां नायकः, विश्रुतकीर्तिः; अदित्याः, अमोघाः, अस्मभ्यं अनुग्रहम् दत्त, हे पूज्य देवाः। आदित्यः सृष्टिकर्ता तान् प्रेषितवान्; नद्यः वरुणस्य आदेशेन वहन्ति। न ताः श्रान्ताः, न मुक्ताः; पक्षिवत् शीघ्रं पथिषु परिवर्तन्ते। मम रथस्य युक्तिं विमोचय, हे वरुण, यथा अमृतलोकं गच्छेयम्; आयुःसूत्रं मा छिद्य, न मे प्रज्ञां, न धर्ममितिं। हे वरुण, आपः मम सौम्याः स्युः; भीतिं हर, हे राजन्, धर्मे मां स्थापय। पापात् मां विमोचय, यथा वत्सः पाशात्; त्वं एव बन्धनं मोक्तुं वा शक्नोषि। ये अस्मान् द्वेष्टि, हे वरुण, ये पीडां दातुम् इच्छन्ति, ते नाशय; वयं प्रकाशस्य मार्गात् मा विच्यावेम, न कलहे पताम, दीर्घायुषः स्याम। पूर्वं यथा, एवं च इदानीं, भविष्यति च, अस्माभिः त्वां नमामः, वरुण; त्वयि, गिरौ इव, दृढानि, अचला, दुर्दृढानि व्रतानि। मया कृतस्य ऋणस्य पापस्य अपाकरणं कुरु, हे राजन्; अन्यस्य अपराधात् मां मा दण्डय। प्रभातेभ्यः, उज्ज्वलाः, बहवः, अद्यः, अस्मभ्यं जीवनं दत्त, हे वरुण। यदि राजा, सखा, वा कश्चन स्वप्ने मम प्रति भीषणं वदति, वा चौरः, वृकः वा अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, तस्मात् अस्मान् पातु, हे वरुण। हे दानवद् वरुण, प्रियतम, महादान, मम विनाशं, आपदं वा मा पश्येयम्; हे राजन्, दुराचारात् न धनेन वियुज्येयम्; सभायाम् अस्माभिः महती वाणी वदाम, बलिनः, कीर्तिमन्तः च स्याम। आदित्या, दृढव्रताः, महाबलिनः, मम अपराधात् दूरस्थाः, रहस्यवित्, वरुण-मित्रादयः देवाः, भवद्भ्यः श्रुण्वन्ति; शुभं जानन्तः, अहं भवतः सहाय्यं आह्वयामि। यूयं, हे देवाः, दातारः, बलवन्तः, द्वेषं अपाकुर्वथ, अस्मान् पालयथ च। आगच्छत, समीपं गच्छत, अस्मान् पालयत; अद्य, अनुग्रहम् अस्मभ्यं दत्त। किं वयं अन्यत् कुर्याम, हे धनिनः, एतेन वा तेन पुरातनयज्ञेन? मित्र, वरुण, अदिति, इन्द्र, मरुतः, अस्मभ्यं कल्याणं दत्त। नूनं, हे देवाः, यूयं अत्र उपस्थिताः; मयि, अनपकृते, दयां दर्शयत। भवतः रथः मम मध्ये मा गच्छतु; वयं भवद्भ्यः विश्राम्यन्तः न क्लिश्याम। एको बहूनि दानानि ममाप; यथा पिता मूढं पुत्रं शिक्षयति। दूरे पाशान्, दूरे पापानि, कुरुत, हे देवाः; मा मां वा मम पुत्रं दुरितं गृहीत्वा नयतु। अद्य समीपमागच्छत, हे पूज्य देवाः; हृदि श्रद्धया, अहं अभयः स्याम। गर्जन्तं वृकं अस्मात् पालय, हे देवाः; पतयितारं च अस्मान् पालय। हे दानवद् वरुण, अहं तव अप्रियम् शून्यं मा पताम्, त्वं हि महादानः। हे राजन्, वयं स्वदोषेण धनं मा नश्येम; सभायाम् महतीं वाणी वदेम, वीर्ययुक्ताः, जयिनः स्याम। आपः देवसवित्रे, इन्द्राय च, सत्यम् कर्तुं रमन्ते, यथा भार्याः पतये हृष्यन्ति। प्रतिदिनं ते शीघ्रं गच्छन्ति, कर्मणि उत्सुकाः; तासाम् प्रथमं सृष्टिः प्रवाहः आसीत्। या तं जनयामास, सा वेदिनी, तस्मै उक्तवती, यो वह्निं वृत्राय प्रक्षिप्तुम् इच्छति—"तस्य पन्थानः सिद्धाः, हर्षेण प्रतिदिनं; नद्यः तस्य कार्याय शीघ्रं वहन्ति।" सः मध्ये स्थित्वा, तदा अस्त्रं वृत्रस्य प्रति जग्राह। मेघवद् आवृतः, शत्रोः समीपं गतः; इन्द्रः तीक्ष्णैः शस्त्रैः शत्रुं विजिग्ये। बृहस्पते, बलात् त्वं दैत्यपुत्रान् विदारय, यथा अश्मानं भिनत्ति; यथा पूर्वं शत्रुं प्राक् हनः, तथा इन्द्र, अद्य अपि अस्माकं शत्रुं नाशय। सोमस्य प्रिय, आकाशात् अश्मानं प्रक्षिप; येन त्वं शत्रुं विदारयति। सन्ततौ, गोसंपत्तौ, अस्मभ्यं, हे इन्द्र, गावः देहि। यं त्वं पोषयसी, तस्य वीर्यं वर्धयसी; यं यजमानं आवश्यं प्रेरयसि। इन्द्र-सोम, अस्मान् पालयताम्; अस्मिन संकटे अस्मभ्यं सुरक्षितं स्थानं कुरुतम्। मां मा वदाम, "सोमं मा पिण्डय," आलस्यात्; यः मां पूरयति, ददाति, वेत्ति, सोमपेषकेन गावः यः आगच्छति, सः मम मित्रं भवतु। सरस्वति, अस्मान् पालय, मरुद्भिः सह, महाबले, शत्रुं जेष्यसि। यः प्रतिरोधं करोति, बलात् युध्यते, तं इन्द्रः नाशयति—सः बलीनाम् वृषभः। यो अस्मान् द्वेष्टि, हिंसितुम् इच्छति, तं शस्त्रेण नाशय; बृहस्पते, शत्रून् बाहुभिः जेषि; हे राजन्, यः अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, तं परिवेष्टय। अस्माकं स्ववीर्येण, हे वीर, तव वीर्यकर्माणि अस्मभ्यं दत्त; वयं दीर्घायुषः, अव्यथाः स्याम, शत्रून् हत्वा तेषां धनं आनय। एवं, ऋषयः आदित्येभ्यः, मित्राय, वरुणाय, अदितये, इन्द्राय, मरुद्भ्यः, सरस्वत्यै च स्तुतिपूर्वकं प्रार्थयन्ति—"रक्षत, पालयत, अनुगृह्णीत, अस्मान् दुःखात्, पापात्, शत्रुभ्यः च। दीर्घायुषः, धनसम्पन्नः, वीर्ययुक्तः, सभायाम् कीर्तिमान्, प्रकाशे स्थातुम् इच्छामः।