यस्य कृते सर्वा नद्यः समं प्रवहन्ति, अविच्छिन्नाः सन्तः सुमहत् शरणं ददति; देवेषु प्रीत्या सः समृद्धिं लभते, यं ब्रह्मणस्पतिः युक्त्वा वहति, तं सदा विजयीं करोति। स ब्रह्मणस्पतिः, स्तुतौ साक्षात्सत्यः, अरण्याय उत्सुकः, अदमितान् अपि दमयन्, अधार्मिकान् समीपं याति। स दानशीलः, दुरापं धनं धर्मिणामधर्मिणां च मध्ये समं वितरति, हविर्भागं सम्यक् विभजति। वीर्यवन्तं ब्रह्मणस्पतिं यज्ञेन समर्चय, तस्य चिन्तां प्रेषय, वृत्रस्य वधाय मनः शुभं कुरु; यथेष्टं हविः संनय, वयं ब्रह्मणस्पतेः प्रीतिं वृणुमः। यः श्रद्धया हविषा च ब्रह्मणस्पतिं, देवतानां पितरं, आह्वयति, सः स्वजनेन, कुलवृत्तेन, सुतैः, नरैः च, धनं संपदं च विजिग्ये। यो घृतवत् हविषा तं सेवते, ब्रह्मणस्पतिः तम् ऋजुं मार्गे नयति; सः अद्भुतः विस्तीर्णं स्थानं ददाति, पापात् आपद्भ्यः च रक्षति, पापात् मोचयति च। अहम् एते घृतवतीः स्तुतयः आदित्येभ्यः, प्राचीनराजेभ्यः, जिह्वया समर्पयामि; मित्रः, अर्यमन्, भगः, वरुणः, दक्षः, अंशः च, सत्यजाता, नः शृण्वन्तु। मित्रः, अर्यमन्, वरुणः च, बलिनः, अद्य मम स्तुतिं गृह्णन्तु; आदित्याः शुद्धाः, पवित्रधारिणः, निष्पापाः, निर्दोषाः, अविनाशिनः च। ते आदित्याः विशालाः, गभीराः, अव्ययाः, दातुम् उत्सुकाः, सर्वदर्शिनः; ते अन्तः पापं पुण्यं च पश्यन्ति, राज्ञां गोपनीयमपि न निहितम्। आदित्याः चराचरं जगत् धर्षयन्ति, देवाः सर्वस्य सृष्टेः रक्षिणः; दूरदर्शिनः, स्वं ऐश्वर्यं पालयन्तः, ऋतं पश्यन्तः, ऋणं मिमीयुः। हे आदित्याः, वयं भवद्भ्यः सहाय्यं जानीयाम, यथा आपद्गतमपि अर्यमन् समीपः स्यात्; मित्रवरुणयोः निर्देशनात्, वयं दुरितं पथि पातालं यथा परिहराम। अर्यमन् मित्रस्य पन्थाः सुलभः, वरुणस्य ऋजुः, सः शुभः; तेन, हे आदित्याः, अस्मान् संबोधयन्तु, दुरत्ययं शरणं ददतु। अदितिः, राज्ञां माता, द्वेषात् अस्मान् पातु; अर्यमन् सुलभेन पन्था; मित्रवरुणयोः विस्तीर्णे शरणे वयं सुरक्षिताः, पुरुषसमृद्धयः स्याम। ते त्रयो भूमीः, त्रयो दिवः, त्रयो ऋतानि स्वगणे धारयन्ति; सत्येन, हे आदित्याः, भवतः महत्त्वं महदस्ति; तद्, हे अर्यमन्, वरुण, मित्र, शोभनम्। त्रयः दिवः स्वर्णमयाः, शुद्धाः, पवित्रधारिणः, आदित्यैः धार्यन्ते; ते जाग्रतः, अनिमिषाः, अव्ययाः, स्तुतिप्रिया, ऋजुमर्त्याय विस्तीर्णाः। वरुणः, त्वं सर्वस्य, देवमानुषस्य, राजा असि, हे असुर; शतं शरदः अस्मभ्यं ददातु, दूरदर्शिन्, दीर्घमायुः, सुव्यवस्थितं जीवनं प्राप्नुयाम। न दक्षिणं न वामं, न पूर्वं न पश्चिमम्, हे आदित्याः, भवतः न गूढम्; गोपनीयमपि, हे वसवः, चिन्तमपि, भवदनुग्रहेण वयं निर्भयं ज्योतिः पश्येम। यो सत्यधृतां राज्ञां ददाति, यं नित्यसमृद्धिः पोषयति, सः धनसम्पन्नः, रथश्रेष्ठः, सभायां कीर्तिमान् भवति। शुद्धः, अपराजितः, अप्सु समृद्धः, पुत्रैः समृद्धः, सः बलवत्तरः वसति; न कश्चित् समीपतो दूरतो वा तं हन्तुं शक्नोति; सः आदित्यैः अनुवृतः भवति। अदिति, मित्र, वरुण, अस्मान् अनुगृह्णन्तु; यदि वयं किञ्चिद् अपराधं कृतवन्तः, तर्हि विस्तीर्णं निर्भयं ज्योतिः देहि, इन्द्र, दीर्घं दुरितं न सम्पद्येत। द्वे दिव्ये, तस्य कृते, समं वर्षं पातयतः; सुभगः श्रेष्ठं नाम लभते। द्वे गृह्ये युद्धे विजिग्ये; द्वे वृद्ध्यौ तस्य पक्षे भवतः। भवतः अद्भुतानि, हे पूज्य आदित्याः, शत्रोः ये यन्त्राणि स्थापितानि, तानि छिद्रं कुर्यात्; यथा अश्वः रथेन पलायते, तथा वयं सुरक्षिताः, विस्तीर्णं शरणं प्राप्नुयाम। नाहं, हे दानवः वरुण, प्रिय, महादान, विनाशं वा आपदं वा प्राप्नुयाम; न राज्यं पापेन नश्येत्; वयं सभायाम् उन्नतम्, वीर्यवन्तः, वदेम। एष आदित्यस्य, सूर्यस्य अधिपतेः, प्राज्ञस्य तेजः; तेन महिमा सर्वं विश्राम्यति। सः सौम्यः, दिव्यः, पूज्यते; अहं वरुणस्य सुमहत् कीर्तिं इच्छामि। वरुणस्य अधिपत्ये वयं सुखिनः स्याम, स्तुतौ रमेमहि; यथा अग्नयः प्रभाते श्रियं अनुयान्ति, तथा वयं प्रतिदिनं, न जरा, उपयेमहि। वरुणस्य रक्षायां वयं स्याम, वीर्यवन्तः, कीर्तिमन्तः; अदितिसुताः, निष्पापाः, अस्मभ्यं प्रसादं ददतु, हे योग्य देवाः। आदित्यः स्रष्टा तान् प्रेषितवान्; नद्यः वरुणस्य ऋतेन वहन्ति; न ताः श्रान्ताः, न विमुक्ताः, पक्षिण इव शीघ्रं भ्रमन्ति। मे रथस्य युक्तिं मुञ्च, वरुण, अमृतत्वस्य लोकम् प्राप्तुम्; मा मे आयुः सूत्रं छिद्यताम्, न मे प्रज्ञा, न मे धर्मस्य मापः। वरुण, आपः मम सौम्याः सन्तु; भयम् अपाकुरु, राजन्, धर्मे मां स्थापय; मां पापात् विमोचय, वत्सं पाशात् इव; त्वं हि एव बन्धनं मोक्षं च कर्तुं शक्नोषि। ये नः द्वेष्टारः, वरुण, ये नः हिंसितुम् इच्छन्ति, तैः वयं न विनश्येम; न ज्योतिषः पथः व्रजेम, न विवादं प्राप्नुयाम, दीर्घायुषः स्याम। वयं त्वां, वरुण, यथापूर्वं, अद्य, भविष्यति च, नमस्याम; त्वयि गिरौ इव, दृढानि, अचलानि, दुरभेद्य व्रतानि। राजन्, मया कृतं पापऋणं विमोचय; न अन्यस्य पापेन अहं यातयामि। प्रभाता, उज्ज्वला, बह्वीः, नः दीप्तिम् आवहतु; जीवितं नः, वरुण, तासु ददातु। यदि राजा, सखा, अन्यः वा स्वप्ने, भयदं वचनं उक्तवान्, वा चौरः, वृकः वा नः हिंसितुम् इच्छेत्, तस्मात् अस्मान् पातु, वरुण। नाहं, हे दानवः वरुण, प्रिय, महादान, विनाशं वा आपदं वा प्राप्नुयाम; न राज्यं पापेन नश्येत्; वयं सभायाम् उन्नतम्, वीर्यवन्तः, वदेम। आदित्याः, दृढव्रताः, बलिनः, मम दोषात् दूरस्थाः, गूढज्ञाः, त्वां, वरुण, मित्र, देवाः, शृण्वन्ति; शुभं जानन्, अहं भवतः साहाय्यं आह्वये। यूयं, देवाः, दातारः, बलवन्तः; द्वेषं नुदथ, अस्मान् पालयथ; समीपं आगच्छथ, अस्मान् धारयथ; अद्य च, परं च, कृपां ददात। किं वयं भवतः, धनिनः, अन्येन वा प्राचीनहविषा, कर्तुं शक्नुमः? मित्र, वरुण, अदिति, इन्द्र, मरुतः, अस्मभ्यं कल्याणं दत्त। देवाः, यूयं अत्र, अस्मान् अनुगृह्णीत; अहं निर्दोषः, मां भवतः रथः मध्ये नातिक्रामतु; भवदाश्रये विश्रान्तौ वयं न क्लिश्याम। एकः एव बहून् दानान् ममापि वितरति, यथा पिता मूढं पुत्रं शिक्षयति; दूरे बाधानि, दूरे पापानि कुरुत, देवाः; मां वा मम पुत्रं वा दुरितं न स्पृशतु। अद्य समीपं आगच्छन्तु, पूज्य देवाः; हृदि विश्वासं कृत्वा, अहं निर्भयः स्याम्; नः रक्षत, देवाः, गर्जन्तात् वृकात्; पूज्याः, नः रक्षत, ये नः पतयन्ति। नाहं, हे दानवः वरुण, प्रिय, महादान, त्वदीयात् अप्रियम् शून्यं पतामि; न राज्यं पापेन नश्येत्; वयं सभायाम् उन्नतम्, वीर्यवन्तः, वदेम।