प्राचीनकाले, इन्द्रः स्वपितुः बलवद्भिः भुजाभिः सुसंस्कृतः, जात्येव सर्वकर्मसु सज्जः आसीत्। स वज्रेण भूमौ शत्रून् निहत्य, नित्यं विजयी मार्गं अपावृत्य जगाम। सः पितरौ बालकः इव स्नेहेन सदा सह वर्तते स्म; भगः च सः सहासीनः, यः अस्मभ्यं विवेकं ददातु, समीपं नयतु, तं भागं प्रयच्छतु येन वयं आपदं न प्राप्नुमः इति प्रार्थितः। तं इन्द्रं वयं दानदं हितं च आह्वयामः। सः अस्मभ्यं बलं यशः च ददातु, न त्यजतु, अद्भुतया सहाय्यया धनिनः अस्मान् करोतु। तव दानं, हे इन्द्र, नित्यं स्तोत्रिणः कृते श्रेष्ठं फलं ददातु। त्वं स्तोतृभ्यः भागं मा रीरिषः; वयं सभाायां वीर्यं महत्त्वं च वदेम। प्रातः समये, तव कृते नूतनः रथः युज्यते, चतुर्भिः युगैः, त्रिभिः आसनैः, सप्त रश्मिभिः। दशचक्रः सः पुरुषाणां कृते दीप्तिमान्, हविभिः चिन्ताभिश्च शीघ्रः अस्ति। तस्य कृते प्रथमः, द्वितीयः, तृतीयः च अपि सज्जीक्रियन्ते; सः मनुष्याणां ऋत्विक् भवति। एकः अन्यस्य अपत्यं जनयति, अन्यः जातः, सः बलवान् वृषभः अन्यैः सह संयुज्यते। इन्द्रस्य रथाय हर्यश्वौ योज्येताम्; नूतनया स्तुत्या, नवैः वचोभिः। अन्ये त्वां न निरुद्ध्यन्ताम्, इन्द्र, यतः बहवः प्रेरितऋत्विजः, अन्ये च त्वां यजन्ति। आगच्छ, इन्द्र, द्वाभ्यां, चतुर्भिः, षड्भिः वा हरिभिः आहूतः। अष्टाभिः, दशभिः वा सोमपानाय आगच्छ, महादान; स्पर्धायाः त्वं न निरुद्ध्यः। विंशत्या, त्रिंशत्या, चत्वारिंशत्या युक्तैः हरिभिः समीपं आगच्छ। पञ्चाशता, षष्ट्या, सप्तत्याः हरिभिः, सोमपानाय आगच्छ, इन्द्र। अष्ट्याः, नवत्याः, शतयुतैः हरिभिः समीपं आगच्छ, यतः एषः सोमः तव कृते शुनहोत्राणां यज्ञेषु सिञ्चितः, तव हर्षाय। मम स्तुत्या त्वं, इन्द्र, आगच्छ; सर्वान् हर्यश्वान् रथस्य युगे स्थापय। त्वं बहुषु स्थानेषु आह्वनीयः; अत्र, सोमपेषणे, हृष्य। अस्माकं इन्द्रेण सौमित्र्यं मा भेद्यताम्; तस्य दयाया दुहिता अस्मभ्यं ददातु। वयं जीवितुकामाः ज्येष्ठस्य शरणं, रक्षां, आलिङ्गनं पुनः पुनः प्राप्नुयाम। इन्द्र, सा दयालुः दानं यजमानाय विशेषतो दत्तां भूयात्। स्तोतृभ्यः ददातु; लक्ष्मीः मा नश्यतु। वयं सभाायां वीर्यं महत्त्वं च वदेम। प्रेरकस्य, सुतस्य, प्रवाहमानस्य सोमस्य हर्षणाय, यस्मिन् इन्द्रः परमे दिवि वृध्दिं प्राप्य, तत्रैव निवासं स्थापयत्, यत्र मन्त्रवित् मनुष्याः समर्पिताः। तस्मिन् मधुमति सोमपाने हृष्यन्, वज्रिणा हस्ते, इन्द्रः अहिं जलानां आच्छादकं विदारयत्। यदा नद्यः स्वसुहृद्भ्यः पक्षिणः इव शीघ्रं जग्मुः, सरितां प्रवाहाः च प्रावर्तन्त। स महान् इन्द्रः, अहिं हत्वा, आपः समुद्रं प्रति प्रावर्तयत्। सः सूर्यं जनयत्, अहोरात्राणि अकरोत्, कालस्य गमनं स्थापयत्। अजेयः इन्द्रः मनवे बहूनि दानानि दत्तवान्; यजमानाय शत्रून् निहन्ति। सः मनुष्येभ्यः त्वरितं सहाय्यं ददात्, सूर्यस्य स्पर्धायाम् सर्वान् अतिशेते। स इन्द्रः सोमपेषकाय सूर्यं ददाति, देवः स्तुतिप्रशंसकान् आपदः अपोहरति। यदा सः धनं, गुह्यं वा प्रकटं वा, याचमानाय ददाति, सः भागं ददाति, प्रियं कृत्वा। सः शुष्णं शुष्कं विदारयत्, सरथ्याय, कुत्साय च कुयवं च निहन्ति। दिवोदासस्य कृते इन्द्रः शम्बरस्य नवत्युत्तरं नव नगराणि विनाशयत्। एवं, इन्द्र, वयं कीर्तयेच्छां युक्ताः त्वां यथार्हं स्तुमः। सप्तमं प्रवाहं प्राप्नुयाम, महाबलिनं दातारं, शत्रुघ्नं प्रणमामः। एते, गृत्समदाः, त्वदर्थं स्तोत्रं तव रूपं निर्मितवन्तः, शिल्पिनः इव। मन्त्रनिष्ठाः, इन्द्र, सदा तव प्रसादं, बलं, श्रीं, सौम्यं च प्राप्नुयुः। इन्द्र, सा दयालुः दानं यजमानाय विशेषतो दत्तां भूयात्। स्तोतृभ्यः ददातु; लक्ष्मीः मा नश्यतु। वयं सभाायां वीर्यं महत्त्वं च वदेम। वयं, इन्द्र, तव सखायः स्मः, अस्मान् विद्धि। वयं तुभ्यं रथं योधाः इव वहामः। प्राज्ञाः, दीप्तिमन्तः, तव कृपां इच्छामः, तव रक्षां कामयामः, नराधिप। त्वं, इन्द्र, सहाय्येन, तेजसा च, जनान् पालयसि। त्वं रक्षिता, यजमानं रक्षसि, बुद्धिमान् नायकः शत्रोः आक्रमणात् पालयसि। युवान्, आहूतः इन्द्रः, अस्माकं मित्रं भूत्वा नराणां कृपावान् रक्षिता अस्तु; सः स्तोतारं समीपं नयति, क्षमावन्तं, पाचकं, गीतारं च। तम् इन्द्रं अहं स्तौमि, तम् इन्द्रं अहं महयामि, यस्मिन् पूर्वे बलिनः हृष्टाः। सः आहूतः, नूतनप्रीतये, स्तोतारं धनं पूरयति। सः इन्द्रः, अंगिरसोः गीतानि प्रीणन्, स्तुतिप्रियः, पन्थानं इच्छन्, उषसः सूर्येण सह अपाहरत्; प्राचीनी अपि वस्तूनि गीत्या बलात् विदारयत्। सः कीर्तिमान् इन्द्रः, देवः, सर्वेषां प्राणिनां मध्ये श्रेष्ठः, स्वयमेव स्थितः, अहंकारिणः शिरः अपातयत्, प्रियः, दासं स्पर्धमानं जघान। सः वृत्रहा इन्द्रः, कृष्णगर्भाणां नाशकः, दासजनान् विक्षिप्तवान्; सः मनवे विस्तीर्णं भूमिं सृजत्, यजमानाय सौभाग्यं दत्तवान्। तस्मै, महाबलिने इन्द्राय, देवैः सह बलं दत्तम्, धनस्पर्धायाम्; यदा वज्रं भुजयोः स्थापयत्, सः शत्रून् जघान, आयसीः पुरः विदारयत्। इन्द्र, सा दानं गायके तव लभ्यतां; अस्मान् शिक्षय, न रीरिषः; वयं सभाायां महावचांसि वदेम, वीर्ययुक्ताः स्याम। सर्वविजितरं, धनजितं, तेजोजितं, सत्यजितं, नरजितं, क्षेत्रजितं, अश्वजितं, गोजितं, आपजितं इन्द्रं सोमेन यज। जयिनं, विदारकं, बलवन्तं, धैर्यवन्तं, प्राज्ञं, महाबलिनं, दीप्तिमन्तं, दुरासदम्, सार्वभौमविजयं इन्द्रं नमस्कुरु। सर्वविजयी, गणभक्षकः, नरान्तकः, त्वरितः, युद्धकामः, शत्रुनाशकः, महाबलः, जननिग्रहः—तस्य इन्द्रस्य वीर्याणि वक्ष्यामि। अप्रतिघात्यः, वृषभः, ताडयिता, गम्भीरः, उन्नतः, दुरासदः, प्राज्ञः, दुर्बलानां प्रेरयिता, विदारकः, विस्तीर्णः—इन्द्रः, सुसंस्कृतः, उषसः ज्योतिः च सृजत्। यज्ञेन, उत्सुकाः, प्राज्ञाः, प्रेरिताः, पन्थानं अन्विच्छन्, उसिजो मन्त्रैः सहोपविविशुः, इन्द्रे धनं इच्छन्तः। इन्द्रः, अस्मभ्यं श्रेष्ठं धनं, बुद्धिं, कौशलं, श्रियं च ददातु; धनस्य वृद्धिं, शरीरस्य रक्षां, मधुरवाणीं, शुभदिनानि च ददातु। त्रिकद्रुकयज्ञे वृषभः, यवमिश्रेण सोमेन, अतिबलवान्, विष्णुना सह, यथाकामं सुतं सोमं अपिबत्; सः तस्मिन् हृष्टः, महत् कर्म कर्तुम्, देवः देवेन संयुज्यते—सत्य इन्द्रः, सत्य सोमः। तदा, शक्त्या वीर्येण, सः संग्रामे विजेता अभवत्, उभे जगती बलात् पूरयन्, महतीं वृद्धिं प्राप; अन्यं उदरे स्थापयत्, सः दीप्तिमान् अभवत्—एवं देवः देवेन संयुज्यते। इन्द्रः, इच्छया बलवता सह जातः, सह वृद्धिं प्राप, वीर्यकर्मभिः महाबलः, शत्रून् विजित्य, मनुष्येषु प्राज्ञः; स्तोतृभ्यः इच्छितं धनं दाता—एवं देवः देवेन संयुज्यते, सत्य इन्द्रः, सत्य सोमः। एवं ऋषयः, स्तोतारः च, इन्द्रस्य महिमा, दानं, वीर्यं च श्रद्धया स्मरन्ति, सदा तस्य कृपां, बलं, श्रीं च प्रार्थयन्ति।