सूर्यस्य प्रकाशे, सोमस्य मधुरता प्रवहति, यत्र वृषभस्य पात्रं वृषभैः नीतं वृषभाय पानाय प्रवहति। यत्र ऋत्विजः वृषभाः, यत्र शिलाः वृषभाः, तत्र वृषभ सोमः वृषभाय पीड्यते। तव वज्रः वृषभः, तव रथः वृषभः, तव युग्मे हरिते वृषभे, तव आयुधानि वृषभाणि। हे वृषभ, त्वं हर्षस्य अधिपः, हे इन्द्र, वृषभ सोमेन तुष्टो भव। सभासु स्तुत्या त्वाम् उपयामि, यथा नौः समवायं नयति। हे इन्द्र, यज्ञेषु स्तोत्रेण स्थितः, त्वं अस्माकं वचनानि शृणु; यथा कूपात् जलं गृह्णाति, तथा तव धनं गृह्णीयाम। प्राचीनात् क्लेशात् अस्मान् उद्धर, यथा धेनुः वत्सं तृणाय उत्सुकम् उद्धरति। तव अनुग्रहात्, हे शतक्रतो, वयं पत्निभिः सह वृषभवत् पूर्णत्वं प्राप्नुयाम। तव दानं, हे इन्द्र, सदा गायकाय श्रेष्ठं फलम् ददातु। स्तोत्रकारेभ्यः ददातु, अस्मत् भागं मा हर; यथा वयं सभायाम् महत्त्वेन वीर्येण वदेम। अङ्गिरसः, तस्य प्राचीना शक्तयः जाग्रति, तस्मै नूतनं स्तोत्रं गायन्तु। यदा सोममदेन सः बलात् बद्धं सर्वं पशुं सञ्चालितवान्। यः प्रथमपेषणे बलम् ममाप, महत्त्वं अतिक्रान्तवान्; स वीरः युद्धे स्वदेहं रक्षितवान्, शक्त्या शिरसः आकाशं विमुक्तवान्। तदा त्वम् प्रथमं महत् कर्म अकरोत्, यदा आरम्भे शक्त्या बलम् सञ्चालितवान्; तव रथः पीतवर्णैः युक्तः, पुरातनान् वितरितवान्, जीवन्तः पृथक् समागताः। तदा सर्वभूतानां अधिपत्यं कृत्वा, सः बलं वर्धितवान्, युवावस्थायां प्रवृद्धः। तदा अग्निः दिवि पृथिव्यां प्रकाशम् विस्तारितवान्, देवाः ज्योतिर्मयम् क्षेत्रम् वितरितवन्तः। बलात् सः प्राचीनान् पर्वतान् विदारितवान्, प्रवाहमान् आपः अधः प्रवाहितवान्। पृथिवीं सर्वरूपेण समर्थनं च, शक्त्या आकाशं नदीनां प्रवाहैः धारयितवान्। यैः बाहुभिः तस्य पिता तं बलिनं अकरोत्, तैः सः जन्मात् सर्वं कर्म कर्तुम् उद्यतः। तैः भूमौ शत्रुं निहत्य, वज्रेण मार्गम् उद्घाटितवान्, सदा विजयी। यथा पुत्रः मातापित्रोः स्नेहेन सह, तथा त्वं भग, सदा सहासने स्थितः। अस्माकं बुद्धिं विशदां कुरु, समीपं आनय, तं भागं दत्त्वा, यत्र वयं अनिष्टं न प्राप्नुमः। त्वां वयं इन्द्रं हितं आह्वयामः, दानं ददातु, बलम् आनय। नोऽस्मान् परित्यज, अद्भुतानुग्रहं प्रदत्त्वा, वृषभ, धनवन्तः कुरु। तव दानं, हे इन्द्र, सदा गायकाय श्रेष्ठं फलम् ददातु। स्तोत्रकारेभ्यः ददातु, अस्मत् भागं मा हर; यथा वयं सभायाम् महत्त्वेन वीर्येण वदेम। प्रभाते तव नूतनः रथः युक्तः, चतुर्भिः युक्तैः, त्रिभिः आसनैः, सप्त रज्जुभिः। दश चक्राणि, पुरुषाणां तेजस्वी, मन्त्रोपहारैः शीघ्रगः। तस्य प्रथमः, द्वितीयः, तृतीयः च, तस्यैव, सः पुरुषाणां पुरोहितः। एकः अन्यस्य पुत्रं जनयति, अन्यः जातः, सः वृषभः अन्यैः संयुक्तः। हरिते इन्द्रस्य रथं युक्त्वा, नूतनं स्तोत्रं वचांसि च। अन्ये त्वां अत्र न यच्छेयुः, इन्द्र, बहवः ऋत्विजः अन्ये त्वां इच्छन्ति। आगच्छ, इन्द्र, द्वाभ्यां हरिभ्याम्, चतुर्भिः, षड्भिः वा आह्वानात्। अष्टाभिः, दशभिः सोमपानाय आगच्छ, उदार, स्पर्धायाम् मा निरुध्य। विंशत्या, त्रिंशत्या, चत्वारिंशत्या युक्तैः समीपं आगच्छ। पञ्चाशता, षष्ट्या, सप्तत्या हरिभिः सोमपानाय आगच्छ, इन्द्र। अशीत्या, नवत्या, शतैः हरिभिः समीपं आगच्छ। अत्र शुनहोत्राणां यज्ञे तव सोमः उदकिप्तः, हर्षाय। मम स्तोत्राय, इन्द्र, आगच्छ; सर्वान् हरीन् तव रथस्य युक्ते स्थापय। बहुषु स्थानेषु त्वम् आह्वनीयः; अत्र सोमपीडने रमस्व, महाबल। इन्द्रस्यान्वयं न विहन्यताम्; तस्य दयायाः कन्या अस्मभ्यं ददातु। जीवितुम् इच्छन्तः ज्येष्ठस्य आश्रयं पुनः पुनः प्राप्नुयाम्। तत् दानं, हे इन्द्र, भक्ताय, विशेषं दत्तं भवतु। गायकाय ददातु; भाग्यं मा नश्यतु। सभायाम् वीर्येण वदेम। प्रेरकस्य सोमस्य हर्षाय, यत्र इन्द्रः दिव्ये उत्तमे सोमपानात् बलवती स्थितिः स्थापिता, यत्र मनुष्याः मन्त्रनिष्ठाः। एतस्य मधुरपाने रममाणः, इन्द्रः वज्रं हस्ते धृत्वा, अहिं जलानि आवृत्य विदारितवान्। यदा नद्यः पक्षिणः स्वसृगाम् यथा, शीघ्रं सन्चलिताः। महाबलः इन्द्रः, अहिं हत्वा, आपः समुद्रं प्रति सञ्चालितवान्। सूर्यं जनयितवान्, दिवा रात्रिं च, कालस्य प्रवृत्तिं स्थापितवान्। अजेयः इन्द्रः, मनवे बहु दानानि दत्तवान्; भक्ताय शत्रुं हन्ति। सः मनुष्याणां साहाय्यं क्षिप्रं अकरोत्, सूर्यस्पर्धायाम् सर्वान् अतिक्रान्तवान्। इन्द्रः सोमपीडकाय सूर्यं ददाति, देवः स्तुत्वा मानवात् अनिष्टं अपाकरोति। यदा धनं गूढं वा प्रकटं वा ददाति, इच्छन्तं अनुगृह्य भागं ददाति। शुष्णं शुष्कं च, कुयवम् सारथ्याय, कुत्साय च विदारितवान्। दिवोदासाय इन्द्रः शम्बरस्य नवति-नवति नगराणि विनाशितवान्। एवं, इन्द्र, वयं कीर्तयेच्छायाः त्वां यथार्हं स्तुमः। सप्तमं प्रवाहं प्राप्नुयाम्, महाबल, दातारं, शत्रुहन्तारं वन्दामः। एवं, वीर, गृत्समदाः तव स्तोत्रं रचयन्ति, यथा तक्षाः कर्म। मन्त्रनिष्ठाः, इन्द्र, तव अनुग्रहं, बलं, श्रीं, सौम्यं सदा प्राप्नुयुः। तत् दानं, हे इन्द्र, भक्ताय, विशेषं दत्तं भवतु। गायकाय ददातु; भाग्यं मा नश्यतु। सभायाम् वीर्येण वदेम। वयं, हे इन्द्र, तव सहचराः; अस्मान् जानीहि। योधाः रथं तुभ्यं आनयामः। प्रज्ञाः, तेजस्विनः, तव अनुग्रहं इच्छामः, तव रक्षां कामयामः, नराधिप। त्वं, इन्द्र, सहायेन, बलात्, जनं पालयसि। रक्षकः भक्तं रक्षसि, प्राज्ञः नेता, यः आक्रमति तं रक्षसि। इन्द्रः, युवान्, आह्वानः, अस्माकं मित्रः भवतु, नराणां सौम्यः रक्षकः। यः स्तोत्रकारं समीपं आनयति, क्षमावन्तं, पाचकं, गायकं च। तम् इन्द्रं अहम् स्तुमि, तम् इन्द्रं अहम् नमामि, यत्र पूर्वे बलिनः रमन्ते। आह्वानात्, सः धनकामं नूतनप्रार्थकं पूर्णं करोति। अङ्गिरसां गीतं प्रियं कृत्वा, इन्द्रः स्तुत्यः पथं अन्विष्य, उषाः सूर्येण च चोरयित्वा, प्राचीनानि गीत्या शक्त्या विदारितवान्। प्रसिद्धः इन्द्रः, देवः, उत्तमः, सर्वभूतानां भयङ्करः। सः स्वबलात् गर्वितस्य शिरः अपातितवान्, प्रियः, दासस्य प्रतिस्पर्धकः। वृत्रहन्ता इन्द्रः, कृष्णयोनिं विनाशयित्वा, दासान् वितरितवान्; मनवे विस्तीर्णं भूमिं निर्मितवान्, भक्ताय सौभाग्यं अनयत्। तस्मै, महाबलाय इन्द्राय, देवैः सह, धनस्य स्पर्धायाम् बलम् दत्तम्। यदा वज्रं बाहुषु स्थापयित्वा, शत्रून् हत्वा लोहमयं दुर्गं विदारितवान्। एवं ऋषयः, भक्ताः, गायकाः, स्तोत्रकाराः, सोमपीडकाः, सभायाम् वीर्येण, महत्त्वेन, इन्द्रस्य अनुग्रहं, धनं, बलं, सौम्यं च प्राप्नुवन्ति।