श्रूयतां दिव्यं इन्द्रस्य महात्मानं चरितम्। सः सोमस्य मदेन प्रहृष्टः स्वबलस्य प्रचण्डत्वेन भूः कम्पयामास, तां रमणीं चकार। अतृप्तानां कल्याणमार्गं सः प्रदर्शयामास, धनस्य कामुकाः उदाराय तिष्ठन्ति स्म। सोममदेनैवैतानि सर्वाणि इन्द्रेण कृतानि। स्वबलात् सिन्धुं समुत्क्षोभयत्, स्ववज्रेण उषसः अपि विदारयत्, शीघ्रगामिनः स्वगत्या विभज्य सोममदेनैतानि सर्वाणि इन्द्रेण कृतानि। यः सर्वज्ञः, सः नवतानां गुह्याणां आपां प्रकाशकः अभवत्, प्रकटः सन् शत्रून् प्रत्यनयत्, स्थिरः स्थित्वा रिपून् निरीक्ष्य सोममदेनैतानि सर्वाणि इन्द्रेण कृतानि। अङ्गिरोभिः सह स्तुवद्भिः सः वपां विदारयामास, पर्वतानां गुहाः उद्घाटयत्, कृत्रिमानि बन्धनानि अपि भङ्क्त्वा सोममदेनैतानि सर्वाणि इन्द्रेण कृतानि। स्वप्ने त्वया समीपं गत्वा चुमुरीं धुनीं च विनाशयामास, दस्युं हत्वा भयं पराजित्य, स्पृशन् अपि कम्पमानः अत्र सुवर्णं प्राप्नोत्—सोममदेनैतानि सर्वाणि इन्द्रेण कृतानि। अधुना त्वं, इन्द्र, यजमानाय उदारं दानं दातुं प्रसीद। अस्मभ्यं त्वदीयं फलं दुह्यताम्। स्तोतृभ्यः शिक्षय, लक्ष्मीः अस्मभ्यं आगच्छतु। वयं सभायां महद्वदेम, वीर्यवन्तः स्याम। अहं त्वां स्तोत्रेणोत्तमं स्तोष्यामि, यथा यज्ञे अग्नये समिधं ददाति। अविजितं, तर्पयन्तं, नित्ययुवानं इन्द्रं वयं आह्वयामः साहाय्यार्थम्। इन्द्रे महति किंचित् न हीयते, सर्वे शक्तयः तस्मिन्संनिहिताः। तस्य उदरे सोमः, शरीरे बलं महत्त्वं, हस्ते वज्रः, शिरसि प्रज्ञा। इन्द्र, तव बलं न पृथिव्या अतिशय्यते, न तव रथः समुद्रैः पर्वतैः वा समः। यदा त्वं शीघ्रगैः अश्वैः प्रस्थितः, कश्चन तव वज्रं न प्राप्नोति। सर्वे पूज्याः महान्तः तं वृषभं शक्तिं समानीय, स्तवनीयम् इन्द्रं यज्ञे हविषा तर्पयन्ति। वृषभः हविरासिच्यते, वृषभाय सोमं पिबतु। वृषभस्य पात्रं मधुजलं वहति, वृषभैः नीतं वृषभाय पानाय। ऋत्विजः वृषभाः, अश्मानः वृषभाः, ते वृषभं सोमं वृषभाय पिण्डयन्ति। तव वज्रः वृषभः, तव रथः वृषभः, तव अश्वौ वृषभौ, तवायुधानि वृषभानि। हे वृषभ, त्वं सोममदस्य अधिपः, वृषभं सोमं पित्वा तृप्य। सभासु स्तोत्रेण त्वां उपागच्छामि, यथा नौः सभा प्रापयति। इन्द्र, त्वं स्तोत्रेण यज्ञेषु प्रतिष्ठितः। अस्माकं वचांसि शृणु, यथा उदकं कूपात्, एवं तव धनं वयं प्राप्नुयाम। पूर्वदुःखात् अस्मान् उद्धर, यथा धेनुः वत्सं गोष्ठे अभिलषन्त्याः। शतक्रतोः अनुग्रहेण वयं भार्याभिः सह पूर्तिं वृषभवत् प्राप्नुयाम। इन्द्र, तव उदारं दानं सदा गायकाय श्रेष्ठं फलं ददातु। स्तोतृभ्यः प्रयच्छ, अस्माभ्यं भागं मा हर, यथा वयं सभायां महद्वीर्यं वदेम। अङ्गिरसः, नवं स्तोत्रं गायन्तु, यतो ह्यस्य प्राचीना वीर्याणि अद्य जाग्रति। यदा सोममदेन सः बलान्युत्सृज्य, बद्धानि पशून् सञ्चालयामास। सः प्रथमं सवनाय बलं मापयन्, महत्त्वं अतिक्रम्य उपस्थितः। यो युद्धे तनोः रक्षां कृत्वा, बलात् दिवः शीर्ष्णः व्योम विमुमोच। तदा त्वं प्रथमं महद् कर्म अकरोः, यदा आदौ बलात् तेजः सञ्चालयः। कपिलयुता रथेन वृद्धान् व्यसर्जयः, जीवन्तः पृथक् सञ्चलिताः। सर्वाणि भूतानि जयित्वा सः वर्धमानः, यौवनेन अग्रे प्रस्थितः। तदा अग्निः ज्योतिः व्योम पृथिव्योरन्तरे प्रसारयत्, देवाः प्रकाशान् लोकान् वितन्वन्। बलात् सः प्राचीना पर्वतान् विदारयत्, वहन्त्यः आपः अधः प्रावर्तयत्। सर्वरूपां पृथिवीं धारयत्, शक्त्या दिवं स्रवद्भिः स्थापयत्। यैः बाहुभिः पितरौ तस्य बलवतः कृतवन्तौ, तैः सः सर्वकर्मणि सज्जः। तैः भूमौ शत्रुं निहत्य, वज्रेण पन्थानं विवृण्वन् सदा जयति। यथा स्नेहयुक्तः शिशुः मातरौ पितरौ च सदा सह अस्ति, तथा हे भग, त्वं सहास्माभिः समासीनः। अस्मभ्यं विवेकं दत्त्वा, समीपं नय, तं भागं दीहि येन न बाधामहे। त्वां वयं, इन्द्र, हितदं वदामः। त्वं अस्मभ्यं दानं दा, बलं दा, मा नः त्यज, अद्भुतया सहाय्या अस्मान्, वृषभ, धनवन्तः कुरु। इन्द्र, तव उदारं दानं सदा गायकाय श्रेष्ठं फलं ददातु। स्तोतृभ्यः प्रयच्छ, अस्माभ्यं भागं मा हर, यथा वयं सभायां महद्वीर्यं वदेम। प्रातः ते नूतनः रथः युज्यते, चतुर्भिः युगैः, त्रिभिः उपवेशनैः, सप्तभिः रश्मिभिः। दशचक्रः सः पुरुषाणाम् उज्ज्वलः, हविभिः चिन्ताभिश्च शीघ्रः। तस्मै प्रथमः, द्वितीयः, तृतीयः च सम्पाद्यते, सः नराणां पुरोहितः। एकः अन्यस्य सन्ततिं जनयति, अन्यः जायते, सः महावृषभः अन्यैः सह संयुज्यते। इन्द्रस्य रथाय कपिलौ अश्वौ योज्येताम्, नूतनं स्तोत्रं नवानि वाचः। अन्ये त्वां न निरुध्यन्ताम्, इन्द्र, बहवः ऋत्विजः अन्ये च त्वां इच्छन्ति। आगच्छ, इन्द्र, द्वाभ्यां वा अश्वाभ्यां, चतुर्भिः वा, षड्भिः वा आहूयमानः। अष्टाभिः दशभिः वा सोमपानाय आगच्छ, उदार, स्पर्धायां मा निःसृज्य। विंशत्या, त्रिंशत्या, चत्वारिंशत्या युक्तैः अश्वैः समीपं आगच्छ। पञ्चाशता, षष्ट्या, सप्तत्या च उज्ज्वलैः रथैः सोमपानाय आगच्छ। अशीत्या, नवत्या, शतयुतैः अश्वैः समीपं आगच्छ। शुनहोत्राणां यज्ञेषु तव सोमः सिञ्चितः, तव हर्षाय। मम स्तोत्राय, इन्द्र, आगच्छ। सर्वान् अश्वान् तव रथस्य युगे स्थापय। त्वं बहुषु स्थानेषु आहूयसे; अत्र सोमपेशे मुदस्व, महाबल। मा अस्माकं सौमित्र्यं इन्द्रेण भज्यताम्। तस्य दयाया दुहितरः अस्मभ्यं ददातु। जीवितुम् इच्छन्तः वयम् अग्र्यस्य शरणं पुनः पुनः प्राप्नुमः। इन्द्र, अधुना तद् उदारं दानं यजमानाय विशेषतो दीयताम्। स्तोतृभ्यः प्रयच्छ, लक्ष्मीः अस्मान् मा वियात्। वयं सभायाम् उग्रं वदेम, सर्वे वीराः स्याम। सोमस्य प्रेरणायाः, सिञ्चितस्य प्रवाहस्य, यस्मिन् इन्द्रः परं दिवि वर्धमानः निवासं स्थापयत्, मनुष्या ऋचः समर्पयन्ति। एषः मधुमत्तमं सोमपानं आस्वाद्य, इन्द्रः वज्रपाणिः अहिं विदारयत्, या आपः अच्छादयत्। तदा नद्यः भगिनीभ्यः पक्षिवत् शीघ्रं प्रवृत्ताः। सः महाबलवान् इन्द्रः अहिं हत्वा आपः समुद्रं प्रति संचालितवान्। सः सूर्यं सृष्टवान्, अहोरात्रं कृतवान्, कालस्य प्रवृत्तिं स्थापयत्। इन्द्रः, अजितः, मनवे बहूनि दानानि अददात्, यजमानाय शत्रुं हत्वा सहाय्यं ददाति। सः तत्क्षणात् मनुष्येभ्यः सहाय्यं ददात्, सूर्यस्य स्पर्धायां सर्वान् अतिक्रमत्। सः इन्द्रः, सोमपेषे, स्तोत्रिणे सूर्यं ददाति, देवः स्तुवतां मृत्यूनाम् आपदः अपाकरोति। यदा सः धनं, गुह्यं वा प्रकटं वा, याचमानाय ददाति, प्रियं कुर्यात्। सः शुष्णं शुष्कं, कुयवं सारथ्याय, कुत्साय च विदारयत्। दिवोदासाय इन्द्रः शम्बरस्य नवतिः नव च नगराणि विनाशयत्। एवं, इन्द्र, वयं यशः प्रार्थयन्तः त्वां यथार्हं स्तुमः। सः सप्तमं स्रवः प्राप्नुमः, दातारं, शत्रुघ्नं नमामः। एवं सोममदेन प्रेरितः, इन्द्रः महाकर्माणि कृत्वा, सर्वलोकहिताय, स्तुतिप्रियः, दानप्रियः, यशः, बलं, सोमं च स्वीकृत्य, सर्वान् स्तोतृन्, यजमानान्, वीरान् च अनुगृह्णाति।