सर्वे देवाः तस्य वीर्यं अनुसरन्, तस्मै धनं ददुः, सिद्धानां निधीन् स्थापयन्तः। सः षट् धारयामास, पञ्च स्थापितवान्, अन्यांश्च अतिक्रान्तवान्, स्तुत्यः सन्। तव वीर्याणि सुवर्णानि, महाबलिन्, एकेन चित्तेन त्वं धनं प्राप्नोषि। स्थिरस्य महतः बलस्य, यत्किंचित् त्वया कृतं, हे इन्द्र, तत्सर्वं स्तुत्यं भवति। त्वं शीघ्रान् बलिनश्च तरयसि, तुर्वीताय वैय्याय च श्रुतिं ददासि। अधमान् उत्तिष्ठसि, दूरं प्रत्यावर्तयसि, अन्धाय श्रुतिं करोषि, स्तुत्यः सन्। अस्माकं, हे महादानिन्, तं दानाय वरं स्थापय। तव वित्तं बहु अस्माकं योग्यं। हे इन्द्र, यद् दिवि महद् यशः अस्ति, तत् वयं सभायाम् महान् वदेम, महाबलिनः स्याम। ब्राह्मणाः, सोमं इन्द्राय वहत, मापयाभिः मदिरां पातुम् पातयत। वीरः स्वगृहे हविष्यम् इच्छति। बलिनं हविर्दत्त, सः तद् इच्छति। यः आपः अपासृजत् वृत्रं च हन्ता, वृक्षमिव छित्वा, तस्मै यथाकामं हविः वहत; अयं इन्द्रः सोमपानः अर्हति। यः दृहिकं हन्ता, गावः अपसृजत्, वलम् अपावृत्य, मध्ये वातमिव, तस्मै सोमं वहत, वस्त्राणि भूषयन्तः। यः उरणं हन्ता, नवतिं च नव बाहून् अपातयत्, अर्बुदं च अधः विजित्य, तस्मै सोमं वहत। यः स्वश्नं हन्ता, शुष्णं, अशुषं, व्यंसं च नाशयत्, पिप्रुं, नमुचिं, रुधिक्रां च अपातयत्, तस्मै मदिरां वहत। यः शम्बरस्य शतं पुरः अश्मानिव भिन्दन्, वर्चिनः शतं सहस्रं च नाशयत्, तस्मै सोमं वहत। यः भूम्याः मध्ये शतं सहस्रं च गृहीत्वा, कुत्सस्य, आयोः, अतिथिग्वस्य वीरान् अपातयत्, तस्मै सोमं वहत। यदा मनुष्याः कामयन्ते, यज्ञे प्रवृत्ताः, तदा इन्द्राय तद् कुरुत; शुद्धं सोमं वहत, कीर्तिमन्तं इन्द्रं यजमानाः। तस्मै विधिं कुरुत, वने शुद्धं दारु उत्तिष्ठत; प्रमदं सोमं इन्द्राय वहत, यज्ञेन महाबलिने। यदा गोदुग्धेन सोमेन च दानिन् इन्द्रं पूरयथ, अहं तस्य शान्तिं अत्र वेद्मि—यः दाता, यः सदा हविषां कामुकः। यः दिव्यस्य वित्तस्य स्वामी, भूम्याः च पृथिव्याः च राजा, तं महाबलिनं इन्द्रं सोमेन पूरयत; एषः भवतु भवतां साधनम्। अस्मभ्यं, भगवन्, तद् वित्तं ददातु; तव समृद्धिं स्थापय। इन्द्र, यद् दिव्यं यशः दीर्घं व्याप्य अस्ति, तत् वयं सभायाम् महान् वदेम, वीर्येण समृद्धाः स्याम। अहं सम्यग् वदामि अस्य महतो सत्यस्य कर्माणि, सत्यस्य सत्यानि कर्माणि; त्रिकद्रुकेषु सोमं अपिबत्, तस्य प्रमदायां इन्द्रः अहिं हन्ता। सः शक्त्या द्यां उपधारयत्, उभे लोकौ अपूरयत्, अन्तरिक्षं विस्तारयत्; पृथिवीं च धारयामास, सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। सः पूर्वदिशः गृहमिव मापयत्, वज्रेण नदीनां मार्गान् छित्वा, ताः दीर्घपन्थाः मुक्त्वा स्रवत्; सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। सः सञ्चरन् विघ्नान् अतिक्रामत्, सर्वाणि शस्त्राणि अग्नौ समारोपयत्; गावः अश्वान् रथैः सह प्रासृजत्—सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। सः महतीं पृथिवीं कम्पयामास, सुखमकार्षीत्; अशान्तान् सुखाय नयत्; ते दानिने स्थित्वा, धनस्य कामिनः आसन्—सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। सः बलात् सिन्धुं प्रचालयामास, उषसः वज्रेण अभिनत्; शीघ्रान् वेगात् व्यदधात्—सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। सः ज्ञात्वा, युवानां गुह्यं आपः प्रादर्शयत्, प्रादुरासीत्, शत्रुं प्रत्यावर्तयत्; स्थित्वा रिपुम् अपश्यत्—सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। सः अंगिरोभिः स्तुवद्भिः वलम् विवृच्छत्, पर्वतानां गूढानि द्वाराणि अपावृत्य, कृतकानि बन्धनानि अभिनत्—सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। स्वप्नेन आगतः, कुमुरीं धुनीं च नाशयत्; दस्युं हन्ता, भयम् अतिक्रामत्; भीतः अपि अत्र सुवर्णं अलभत—सोमस्य प्रमदया इन्द्रः एतानि अकुर्वत्। इन्द्र, त्वं भक्ताय दानं ददातु; अस्मभ्यं फलम् सिञ्चतु। स्तोत्रेभ्यः शिक्षय, श्रेयः आगच्छतु। वयं सभायाम् महान् वदेम, वीर्येण समृद्धाः स्याम। त्वदर्थं अहम् उत्तमं स्तोत्रं वहामि, यथा यज्ञे अग्नये समिधं ददाति। अजेयम्, प्रमदायुक्तम्, सदानवयस्कम् इन्द्रं आह्वयामः। इन्द्रात्, महाबलात्, किञ्चित् न हीयते; सर्वे शक्तयः तस्मिन्संनिहिताः। तस्य उदरे सोमः, शरीरे बलं महत्त्वं, हस्ते वज्रः, शिरसि प्रज्ञा। इन्द्र, तव बलं न पृथिव्याः अतिवर्तते, न तव रथः सागरेभ्यः पर्वतेभ्यः वा तुल्यः; कोऽपि तव वज्रं न प्राप्नोति, यदा त्वं शीघ्रैः अश्वैः बहून् योजनान् धावसि। सर्वे पूज्याः महाबलिनः तमृषभं शक्तिं वहन्ति; ऋषभः हविः अर्य, विवेकिन्, सोमं पिब, ऋषभतेजसा। ऋषभस्य पात्रं स्रवति, मधुना पूरितम्, ऋषभैः नेतुं ऋषभाय पातुं; ऋत्विजः ऋषभाः, शिलाः ऋषभाः, सोमं ऋषभं ऋषभाय पेषयन्ति। तव वज्रः ऋषभः, रथः ऋषभः, द्वौ अश्वौ ऋषभौ, आयुधानि ऋषभाणि; ऋषभ, त्वं प्रमदाय अधिपः, इन्द्र, ऋषभसोमेन तुष्टः भव। त्वां सभासु स्तुत्या उपगच्छामि, यथा नौं सभायाम् आनयेत्; इन्द्र, त्वं यज्ञेषु स्तोत्रेण प्रतिष्ठितः; वाक्यं शृणु, अस्माकं वित्तं अपि कूपात् जलमिव आहराम। प्राचीना दुःखात् अस्मान् उद्धर, यथा धेनुः वत्सं पयसीच्छन्ती; तव कृपया, शतशक्तिन्, वयं स्त्रीभिः सह पूर्णत्वं प्राप्नुयाम, ऋषभवत्। तव दानं, इन्द्र, सदा काव्यम् फलम् ददातु स्तोत्रिणे; स्तोत्रेभ्यः ददातु, न नो भागं रुणद्धि, यथा वयं सभायाम् महान् वीर्येण वदेम। अङ्गिरसः, तम् नूतनं स्तोत्रं गायन्तु, तस्य प्राचीना शक्तयः अद्य जागृताः; यदा सोममदेन सः सर्वाणि पशून् यन्त्रे बद्धान् संचालयामास। सः, प्रथमपेषणे, बलं मापयन्, महत्त्वं अतिक्रम्य, उपस्थितः; यो युद्धे वीरः, तनुं रक्षन्, शक्त्या द्यां शिरसः विमोचयामास। तदा त्वं प्रथमं महत् कर्म अकुर्वः, यदा आदौ शक्त्या तेजः प्रवर्तयः; पिङ्गैः अश्वैः युक्तः रथेन, पुरातनान् विच्छिद्य, जीवन्तः पृथक् पृथक् समगच्छन्। सः सर्वाणि भूतानि विजित्य, बलं वर्धयन्, यौवने अग्रे गतः; तदा अग्निः ज्योतिः द्यावापृथिव्योः मध्ये प्रसारयत्, देवाः ज्योतिर्मयीः लोकान् विस्तारयामासुः। सः बलात् पुरातनान् पर्वतान् विदारयत्, प्रवाहिण्यः आपः अधः स्रावयामास; सः सर्वरूपया पृथिवीं अधारयत्, शक्त्या द्यां नद्याभिः अपातिष्ठत्। एवं, ऋषयः, इन्द्रस्य महिमानम्, कृत्यानि च, सोममदस्य प्रभावं च, यथाक्रमम् अनुवर्णयन्ति, स्तौति च, यजमानाः च सोमं वहन्ति, सदा तस्मै स्तोत्रं कुर्वन्ति, यशः च सभा मध्ये महद् वदन्ति।