सदा सोमस्य पेषणे वा पाचने वा, यो दुर्बलायापि फलं ददाति, स एव सत्यः, स एव वस्तुतः इन्द्रः। तस्मै वयं नित्यं प्रियाः स्याम, सभायां विजितारः सन्तः वचांसि बलिनि वदेम। ऋतुः माता तमजनयत्; सा स्वजलात् तमाविशत्, स च तत्र वर्धमानः शीघ्रं प्रविश्य स्थितवान्। तस्य जन्मनि, पोषणाय दुग्धमुत्पन्नम्—एष एव सत्त्वस्य प्रथमो, श्रेष्ठतमः भागः। ताः सरितः सह गच्छन्त्यः, दुग्धं वहन्त्यः, सर्वस्य भोगाय पोषणमुपददत्यः, समानं पन्थानं वहन्त्यः, मनुष्याय प्रवहन्ति। यः ताः प्रथमतः ससर्ज, स स्तुत्यः। एकः स्वभावानुसारं मापयन् ददाति, अन्यः एकाकी प्रस्थितः। सर्वे तस्यैव कर्माणि वहन्ति, यः ताः प्रथमतः ससर्ज, स स्तुत्यः। ताः सन्ततिषु पोषणं वितरन्ति, यथा धनं शिखरात् विस्रवति; तीक्ष्णदंष्ट्राः सन्त्यः पितुः अन्नं खादन्ति। यः ताः प्रथमतः ससर्ज, स स्तुत्यः। यः पृथिवीं दृश्यामकृत्, द्याम्, मार्गान् शुद्धीकृत्य अहिं हत्वा, तं स्तोत्रैः हविभिः च वयं स्तुमः; देवाः तमर्चन्ति, स एव योग्यः। यः अन्नं वर्धनं च ददाति, शुष्कात् अपि आमात् अपि मधुरं रसं निष्कर्षति, स तेजस्विने निधिं स्थापयत्, स एव सर्वस्य एकाधिपः; स स्तुत्यः। यः ऋतेन पुष्पवत् प्रवहन्तं च धारयति, दानानि पालयति, योऽनुपमः, दीप्तिमान्, व्याप्तः स्वर्गे च सर्वतः, स स्तुत्यः। यः गर्वितान् शत्रून् चावर्जयति, बलिनः दातारः च नेतुं शक्नोति, यस्य मुखं पोषणशक्त्या पूर्णम्, स अद्यापि स्तवनार्हः। शतं वा दश वा एकस्य सेवायाम् एकत्र, यदा त्वं तान् प्रेरयसि, शत्रून् भीतानां बन्धयसि; रक्षायाः कीर्तिमवाप्स्यसि। सर्वे शक्तयः तस्य वीर्यं अनुसरन्ति, तस्मै धनं ददत्यः, सिद्धाय विभवान् स्थापयन्ति; षट् धारयत्, पञ्च स्थापयत्, अन्यांश्चातिक्रामत्—स एव स्तुत्यः। ते तव वीर्याणि सुवर्णानि, महाबल, एकेनैव संकल्पेन त्वं धनमवाप्सि; दृढस्य महतः बलं, यत् त्वया कृतं, हे इन्द्र, तत् सर्वं स्तवनार्हम्। त्वं शीघ्रं बलिनं च पारयसि, तुर्वीताय वैयाय च श्रवणं ददासि; नीचं उत्तिष्ठसि, दूरं प्रतिनयसि, अन्धाय श्रवणं करोति, स्तवनार्हः। अस्मभ्यं, दातार, दानाय तत् वरं स्थापय; तव बहु धनं योग्यं नः। हे इन्द्र, यद् यशः स्वर्गे दीप्तिमान्, तत् वयं सभायां महता वदेम, महाबलिनः। ब्राह्मणाः, सोमं इन्द्राय आनयत, मापैः सुराम् उत्सृजत; स वीरः स्वगृहे भोज्यं इच्छति। महाबलिनं तर्पयत, स हि इच्छति। यः आपः निरुद्ध्वा वृत्रं हत्वा, वृक्षमिव छित्वा, तस्मै यथाकामं हविः वहत; एष इन्द्रः पातव्योऽस्ति। यः दृभिकं हत्वा, गावः विमोचयित्वा, वलस्य द्वाराणि उद्घाटयत्, तस्मै, अन्तरिक्षे, वातमिव, सोमं इन्द्राय वस्त्रैः भूषितं वहत। यः उरणं हत्वा, नवतिं नव बाहून् छित्वा, अर्बुदं अधस्तात् विजित्य, तस्मै सोमं इन्द्राय तर्पणाय वहत। यः स्वश्नं हत्वा, शुष्णं, अशुषं, व्यंसं च विनाशयत्, पिप्रुं, नमुचिं, रुधिक्रां च प्राहृत्य, तस्मै मदिरां सुरां इन्द्राय वहत। यः शंबरस्य शतं पुरीः शिलामिव भित्त्वा, वर्चिनः शतं सहस्रं च विनाशयत्, तस्मै सोमं वहत, इन्द्राय। यः भूम्याः गोष्ठे शतम् सहस्रं च गृहीत्वा, कुत्स, आयु, अतिथिग्वस्य सैन्यान् प्राहृत्य, तान् आच्छादयत्, तस्मै सोमं वहत, इन्द्राय। यदा मनुष्याः कामेन यज्ञं कुर्वन्ति, तदिन्द्राय तत् कुरुत; पवित्रीकृतं सोमं वहत, कीर्तिमन्तं इन्द्रं युष्माकं स्तौति। तस्मै कर्म साधयन्तः, यज्ञं निर्मिमीत; वनात् शुद्धीकृतं दारुन्नयत; आनन्ददायकं सोमं इन्द्राय वहत, यज्ञेन महाबलिनं तर्पयन्तः। यदा गावां दुग्धेन सोमेन च दातारं इन्द्रं पूरयथ, अहं जानामि—स इह शान्तः, स यजमानः। यः दिव्यस्य धनस्य स्वामी, पार्थिवस्य भूमिजस्य च राजा, तमिन्द्रं महाबलिनं सोमेन पूरयत; एष वः कार्यः। अस्मभ्यं, प्रभो, दानाय तत् धनं देहि; तव समृद्धिं स्थापय, तव दानं बहु अस्ति। हे इन्द्र, यत् यशः दिवि व्याप्य अस्ति, तद् वयं सभायां महता वदेम, नरां बलिनः स्याम। अहं सम्यक् वक्ष्यामि अस्य महाबलिनः सत्यानि कर्माणि, सत्यमानानि सत्यम्। त्रिकद्रुकाणां पेषणे सोमं अपिबत्, तस्य मदेन इन्द्रः अहिं हत्वा। स स्वबलात् दिवम् अधारयत्, उभे लोके पूर्णवान्, अन्तरिक्षं विस्तारितवान्; पृथिवीं धारयित्वा व्याप्तवान्, सोममदेन तानि इन्द्रः अकरोत्। यथा गृहं, पूर्वदिशं बलैः ममाप, वज्रेण नदीनां मार्गान् छित्वा, ताः दीर्घपन्थान् मुक्त्वा प्रवाहयत्—सोममदेन इन्द्रः अकरोत्। स सर्वतः सञ्चरन् विघ्नान् अतिक्रम्य, सर्वाणि शस्त्राणि वह्नौ सन्दधौ; गावः अश्वांश्च रथैः सन्ददौ—सोममदेन इन्द्रः अकरोत्। स स्वबलात् पृथिवीं कम्पयित्वा सुखमकरोत्; अतृप्तान् सुखाय नीतवान्; दाताराय ते तिष्ठन्ति, धनकामाः—सोममदेन इन्द्रः अकरोत्। स शक्त्या सिन्धुं चालयित्वा, उषसः वज्रेण विदार्य, शीघ्रगां शीघ्रतया विभज्य—सोममदेन इन्द्रः अकरोत्। स विज्ञाय, युवतिनां गुह्यं आपः प्रकाशयत्, प्रकटः स्थित्वा रिपुं प्रत्यनयत्; दृढः स्थित्वा शत्रुमपश्यत्—सोममदेन इन्द्रः अकरोत्। स अङ्गिरसोऽभ्यर्च्य वलम् विदार्य, पर्वतानां गुह्यं उद्घाटयत्, कृत्रिमं बन्धनं च भङ्क्त्वा—सोममदेन इन्द्रः अकरोत्। स्वप्नेन त्वं समीपं गत्वा चुमुरीं धुनीं च विनाशयत्, दस्युं हत्वा भीतिमतिक्राम्य, भीतः अपि अत्र सुवर्णं अलभत—सोममदेन इन्द्रः अकरोत्। इदानीं, दातारं त्वं यजमानाय दानं ददातु, हे इन्द्र; तव पुरस्कृतिः अस्मभ्यं दुग्धा अस्तु। स्तोत्रेभ्यः शिक्षय; श्रियः अस्मभ्यं आगच्छन्तु। वयं सभायां महता वदेम, नरां बलिनः स्याम। अहम् उत्तमं स्तोत्रं सत्यस्य श्रेष्ठाय आह्वयामि, यथा अग्नये समिधं यज्ञे ददाति; इन्द्रं, अजितं, प्रेरयन्तं, नित्ययुवानं साहाय्यार्थं आह्वयामः। इन्द्रस्य, महाबलिनः, किमपि न हीयते; सर्वाः शक्तयः तस्मिन् संनिहिताः। तस्य उदरे सोमः, शरीरे बलं महत्त्वं च; हस्ते वज्रः, मूर्ध्नि प्रज्ञा। त्वदीयं बलं, हे इन्द्र, पृथिवीभिः नातिक्राम्यते, न रथः समुद्रैः पर्वतैः वा; कोऽपि तव वज्रं न प्राप्नोति, यदा त्वं शीघ्रैः अश्वैः बहून् योजनान् गच्छसि। सर्वे पूज्या महाबलिनः तस्मै बलं वहन्ति, वृषभाय स्तुत्याय; वृषभवत् हविः जुहोत, विवेकिनं, सोमं पिब, हे इन्द्र, वृष्णः तेजसा। एवं, ऋषयः, ब्राह्मणाः, सभायाः नराश्च, इन्द्रस्य महात्मनः, सत्यकर्मणः, दातारस्य, स्तुत्यस्य, सर्वबलस्य च कीर्तिं, महिमानं च, सोमयज्ञस्य प्रभावं च, श्रद्धया, भक्त्या च स्मरन्ति, स्तुवन्ति च।